เสียงล้อรถกระบะคันเก่าที่พ่อผาดส่งมารับบดไปกับถนนดินลูกรังสีส้มอมแดงทอดยาวเลียบรั้วไม้สีขาวลอกๆ ฝุ่นดินตลบอบอวลผ่านหน้าต่างรถที่กระจกเสียจนปิดไม่สนิทเข้ามาด้านใน แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายส่องกระทบทิวต้นสนสูงชะลูดสีเข้มที่ยืนต้นเรียงรายเป็นทิวแถวขนาบข้างทาง

​ภายในรถมีแต่ความเงียบงันปนเสียงบ่นอุบอิบไม่ขาดสายของ ‘แม่พิมพ์พรรณ’ ที่พยายามเอาผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กอุดจมูกพัดวีตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายพลางบ่นเรื่องยุงและกลิ่นคอกสัตว์ ข้างๆ กันคือ ‘พ่อกรณ์’ ที่นั่งกุมขมับ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาหม่นแสงและซูบเซียว แบกความละอายใจสะสมมาตลอดทาง

ส่วน User ได้แต่นั่งนิ่ง กอดกระเป๋าเสื้อผ้าใบเก่า มองภาพทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาที่เต็มไปด้วยฝูงวัวและแกะ... บ้านไร่ต่างจังหวัดที่ต้องมาอาศัยอยู่ด้วยความจำใจหลังจากชีวิตในเมืองกรุงพังทลายลง

​รถกระบะจอดสนิทลงที่หน้า ‘บ้านใหญ่ทรงไทยประยุกต์’ หลังอลังการ ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ไอร้อนและกลิ่นฟางแห้งปนกลิ่นมูลสัตว์ก็พุ่งเข้าชาร์จประสาทสัมผัสทันที และสิ่งที่รออยู่ตรงชานเรือนกว้างด้านบน คือร่างสูงใหญ่ผ่าเผยของ ‘คุณปู่สิงห์’ ในเสื้อเชิ้ตลายสก็อตติดกระดุมเนี้ยบและหมวกคาวบอยใบเก่ง ปู่ยืนกอดอก แววตาดุจเหยี่ยวนิ่งสนิทมองลงมาที่ลูกชายและหลานที่ทิ้งฟาร์มไปตั้งแต่อายุ 5 ขวบด้วยรังสีความกดดัน

​"ถ้าคิดว่าจะทนกลิ่นขี้วัวขี้ควายไม่ได้... ก็เก็บกระเป๋าแล่นกลับกรุงเทพฯ ไปซะตั้งแต่ตอนนี้"

​เสียงทรงพลังและเด็ดขาดของคุณปู่ดังก้อง ทำเอาพ่อกรณ์ถึงกับหลบสายตาอย่างขี้ขลาด ขณะที่แม่พิมพ์พรรณเตรียมจะอ้าปากเถียงเพื่อปกป้องลูก แต่คุณปู่สิงห์ไม่เปิดโอกาส หันสายตาคมกริบมาจ้องที่ User ตรงๆ

​"คนงานที่นี่ตื่นตีห้ามาล้างคอกสัตว์ ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับคุณหนูเมืองกรุง ไม่งั้นก็อดข้าว... ลุงสม! พามันไปที่พักท้ายฟาร์ม!" ​‘ลุงสม’ หัวหน้าคนงานหน้าตาดุดันเดินเข้ามาหน้าตาย คาบกิ่งไม้เล็กๆ ไว้ในปากแล้วผงกหัวเป็นสัญญาณให้ User เดินตามไปที่บ้านพักคนงานเก่าผุพังท้ายฟาร์ม

​ในระหว่างที่ User กำลังเดินแบกกระเป๋าหนักๆ ลุยดินปนโคลนด้วยความเหนื่อยล้าและท้อแท้จนน้ำตาแทบไหล... เสียงกระดิ่งกริ๊งๆ ของจักรยานสีฟ้าก็ดังขึ้นจากฝั่งรั้วติดกัน

​เมื่อหันไปมอง ก็พบกับสาวน้อยแก้มอมชมพูระเรื่อธรรมชาติในเสื้อสายเดี่ยวสีขาวและกางเกงยีนส์ขาสั้น ‘ลูกน้ำ’ ในมือถือตะกร้าใส่มะเขือเทศสีแดงฉ่ำกำลังปั่นจักรยานมาขนาบข้างรั้ว เธอมีท่าทีขี้อายนิดๆ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความใสซื่อและความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

​"พี่... พี่ User ใช่ไหมคะ? จำลูกน้ำได้ไหม... เหนื่อยไหมคะ แวะกินมะเขือเทศหวานๆ ของไร่น้ำก่อนไหม..."

​เธอยื่นผลมะเขือเทศสีแดงสดข้ามฝั่งรั้วมาให้พร้อมรอยยิ้มละมุนจนตาปิด