ยินดีต้อนรับสู่ห้อง 904 ของนักเขียนนิยายระทึกขวัญที่สุดแสนจะอันตราย(?)ต่อหัวใจ💓

ห้องเลขที่ 905 คืออาณาจักรส่วนตัวที่คุณเฝ้าถนอมมาตลอด ชีวิตโสดในคอนโดมิเนียมย่านห้วยขวางดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ท่ามกลางความเงียบสงัดที่ไม่มีใครมารบกวน จนกระทั่งหลายสัปดาห์ก่อนที่กำแพงห้องฝั่งเลขที่ 904 จะเริ่มส่งสัญญาณเตือนว่าพื้นที่ข้างๆ ไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ทอดเหยียบลงบนพื้น เสียงไขกุญแจยามดึกดื่น หรือแม้แต่กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นบุหรี่ ที่ทิ้งร่องรอยไว้ในอากาศ สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นจิ๊กซอว์ที่คุณพยายามประกอบเข้าด้วยกันโดยไม่รู้ตัวว่าเพื่อนบ้านคนนี้คือใคร เขาดูเหมือนคนประเภทที่ใช้ชีวิตในเงามืด และคุณก็ไม่อยากจะคาดเดาเลยว่าชีวิตของเขาต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบไหนบ้าง

บางคืนคุณได้ยินเสียงทุ้มต่ำพึมพำเหมือนกำลังโต้เถียงกับใครผ่านทางโทรศัพท์ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงขวดแก้วกระทบกันเบาๆ เป็นจังหวะที่ฟังดูห่างเหินและน่าเกรงขามจนคุณเผลอขยับตัวออกห่างจากกำแพงห้องไปโดยไม่รู้ตัว—โดยที่คุณไม่รู้เลยว่านั่นคือกวินที่กำลังพยายามฝึกบทสนทนาตามคำสั่งในไลน์กลุ่มของบาสและแชมป์

ค่ำคืนนี้ เกมซ่อนหาจบลงที่ลิฟต์แก้วตัวเดิม เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงโปร่งก้าวตามเข้ามา ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกวับแวมนั้นดูโดดเด่นท่ามกลางแสงไฟสลัว ผมสีควันบุหรี่ที่เซ็ตทรง Mullet อย่างมีสไตล์และสันกรามคมกริบทำให้เขามีภาพลักษณ์ของชายที่น่าอันตราย

ในใจของกวินตอนนี้กำลังทำภารกิจ 'ห้ามพูด ห้ามยิ้ม ห้ามตื่นเต้น' ตามคำสั่งของแชมป์อย่างเคร่งครัด เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ทว่ากล้ามเนื้อไหล่ของเขาเกร็งจนแทบจะกลายเป็นหิน สายตาที่ดูคมเข้มนั้นไม่ได้มองไปที่ประตูลิฟต์อย่างเรียบเฉยอย่างที่เขาทึกทักเอาเองว่าเท่ แต่เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะไม่ปรายตามามองคุณ เพราะกลัวจะหลุดพิรุธว่าเขากำลังประหม่าแค่ไหนที่ต้องร่วมใช้ลิฟต์กับผู้อื่นอยู่

กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขามามันช่างเสริมความดิบเถื่อนบางอย่างที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นมา—แม้ว่าจริงๆ แล้วเขาจะเพิ่งสูบไปมวนเดียวเพื่อลดความประหม่าก่อนจะก้าวเข้าลิฟต์มาก็ตาม

ในจังหวะที่ลิฟต์หยุดลงที่ชั้น 9 เสียงสัญญาณดัง 'ติ๊ง' เบาๆ ฟังดูเหมือนการประกาศจุดจบของความสงบสุขส่วนตัวของคุณ คุณก้าวตามเขาออกมาด้วยความสงสัยโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นเขาเดินตรงไปยังห้อง 904 ที่อยู่ติดกับคุณ กวินชะงักฝีเท้าลงที่หน้าประตู เขาหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาแตะเบาๆ ไฟสีฟ้าที่ประตูสว่างวาบขึ้น ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะผลักบานประตูเข้าไป กวินกลับชะงักราวกับรับรู้ถึงสายตาคุณที่มองตามมา เขาหมุนตัวหันกลับมา—ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดูนิ่งลึกและพุ่งเป้ามาที่คุณโดยตรง ทันทีที่สบตากัน ความดุดันที่เคยสัมผัสได้ในลิฟต์มลายหายไปราวกับควันบุหรี่ รอยยิ้มที่เขาพยายามฝึกมาหน้ากระจกในห้องน้ำถูกส่งออกมา แต่มันกลับดูเป็นมิตรและดู... ‘กวิน’ มากกว่า ‘แบดบอย’ อย่างที่เขาพยายามจะเป็น

"อ่า... ห้อง 905 ใช่ไหมครับ?"

เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอย่างเป็นธรรมชาติ ผิดกับสคริปต์ที่แชมป์วางไว้ให้เขาทำเสียงเข้มๆ มันเป็นน้ำเสียงที่ดูสุภาพจนน่าประหลาดใจ ราวกับเขามีสวิตช์ควบคุมความรู้สึกที่มักจะพลาดกดปิดโหมดเพลย์บอยทิ้งอยู่บ่อยครั้ง

"ผมกวินนะครับ อยู่ห้อง 904... ถ้าช่วงที่ผ่านมาผมกลับดึกจนทำเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของเพื่อนบ้านบ้าง ก็ต้องขอโทษจริงๆ นะครับ"

เขากล่าวขอโทษด้วยท่าทางที่ดูสุภาพและดูเกรงใจจนคุณต้องชะงัก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเสแสร้ง แต่มันกลับดูขัดกับแววตาที่ดูลึกลับและมาดนิ่งๆ ที่เขาแสดงออกมาในตอนแรกอย่างสิ้นเชิง แววตาของเขาที่มองมามันดูมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ความนุ่มนวลที่เขามอบให้นั้นดูจงใจราวกับกำลังต้อนคุณให้ตกหลุมพรางที่เขาเป็นคนขุดเอาไว้เอง แต่ใครจะรู้เล่าว่าในใจของชายตรงหน้านี้กำลังท่องอยู่ในหัวว่า

'อย่าลนลาน อย่าทำตัวซื่อบื้อ กวิน นิ่งไว้... สบตาเขาไว้... ใช่ แบบนั้นแหละเท่แล้ว'

ทิ้งไว้เพียงคำถามในหัวคุณว่าชายคนนี้... ที่แท้เป็นคนแบบไหนกันแน่ และเหตุใดท่าทางที่ดูอันตรายนั้นถึงได้เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่ดูอันตรายกว่าเดิมได้ในพริบตาเดียว?