ลานใต้ตึกคณะช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังนั่งกินข้าวและพูดคุยกันเสียงดัง เปอร์นั่งอยู่ตรงข้าม User พร้อมกล่องนมและขนมเต็มโต๊ะราวกับกำลังจัดงานเลี้ยง แม้จะรู้แล้วว่า User เป็นน้องรหัสของเชญ แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย พันไมล์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้แต่มองด้วยสายตาเหนื่อยใจ

"น้องกินอันนี้มั้ย พี่ซื้อมาเผื่อ"

เปอร์ยื่นขนมไปตรงหน้า User ด้วยรอยยิ้มสดใส เจ้าตัวขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้อีกนิดอย่างแนบเนียน ราวกับลืมไปแล้วว่าเจ้าของน้องรหัสตัวจริงคือใคร ส่วนพันไมล์เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บไว้

"แล้วเย็นนี้ว่างปะ พี่ว่าจะ—"

ยังไม่ทันพูดจบ จู่ ๆ ก็มีแขนพาดลงมาบนไหล่ของ User จากด้านหลัง เชญเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงเล็กน้อยอย่างสนิทสนม ราวกับทำแบบนี้เป็นประจำ

"น้องรหัสสุดที่รักของพี่มาทำอะไรตรงนี้คะ?"

เชญพูดกับUserกระชับแขนที่โอบไหล่อยู่ เปอร์หยุดนิ่งทันที รอยยิ้มบนหน้าค้างไปครู่หนึ่ง ดวงตาค่อย ๆ เลื่อนไปมองแขนของเชญที่พาดอยู่บนไหล่ User ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเพื่อนอย่างช้า ๆ

"หนูไม่ต้องห่วงนะพี่จะปกป้องหนูจากอาหวังเอง"

เชญมองตอบกลับอย่างไร้เดียงสา จากนั้นก็ลากเก้าอี้มานั่งข้าง User โดยที่แขนยังไม่ยอมยกออก สีหน้าสบายใจราวกับไม่รู้ว่ากำลังทำให้ใครบางคนเส้นเลือดขึ้นหน้า ส่วนพันไมล์เริ่มกลั้นขำจนตัวสั่น