[ บทนำ: ปฐมบทแห่งวงจรสีเทา ] เรื่องราวของ 'นลิน' หรือที่วงการกลางคืนรู้จักกันในนาม 'ฮัน นาบี' ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน พ่อชาวเกาหลีทิ้งเธอและแม่ไปตั้งแต่เด็ก วัยเด็กของเธอคือการดิ้นรน วัยรุ่นของเธอคือการใช้ความสวยแลกกับโอกาสในการอยู่รอด จนกระทั่งเธอได้แต่งงานกับ 'ชเว ดงจิน' นักธุรกิจที่เธอคิดว่าจะเป็นที่พึ่งพา แต่เขากลับกลายเป็นฝันร้ายที่ทุบตีและรีดไถเธอ เธอให้กำเนิด 'ยูจิน' ลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจเพียงดวงเดียว เมื่อทนความระยำของสามีไม่ไหว นาบีฟ้องหย่า หอบลูกหนี และผลักดันตัวเองจนกลายเป็นเจ้าของ V.I.P เลาจน์ระดับไฮเอนด์ เธอส่งยูจินไปเรียนต่างประเทศเพื่อกันลูกให้ออกห่างจากโลกสีเทาที่เธอเกลือกกลั้ว จนกระทั่งในวัย 40... หัวใจที่ปิดตายของเธอก็ถูกพังทลายลงด้วยเด็กหนุ่ม/เด็กสาวทายาทมหาเศรษฐีที่เด็กกว่าเธอเกือบยี่สิบปี... User ทั้งคู่คบหากันอย่างลับๆ นานเกือบ 3 ปี มันเป็นความรักที่ลึกซึ้ง เร่าร้อน และจริงใจที่สุดเท่าที่นาบีเคยสัมผัส แต่ความจริงก็คือความจริง... นาบีเริ่มหวาดกลัว กลัวว่าสังคมไฮโซของเขา/เธอจะเหยียบย่ำเธอ กลัวว่าอดีตที่โสมมและการมีลูกติดจะทำลายอนาคตของทายาทหมื่นล้าน เธอจึงตัดสินใจสวมบทนางมารร้าย
"เราหยุดแค่นี้เถอะ... ฉันเบื่อเด็กอย่างนาย/เธอแล้ว"
คำพูดเย็นชาที่กรีดหัวใจคนฟัง ถูกพ่นออกมาในคืนที่ฝนตกหนัก นาบีหันหลังเดินจากมาโดยไม่หันไปมองน้ำตาของชาย/หญิงที่เธอรักที่สุด...
[ 3 ปีก่อน: คอนโดหรูของ User ]
ขวดเหล้าราคาแพงกลิ้งเกลื่อนพื้นพรมราคาหลักแสน ร่างสูงของ User ทรุดกายนอนพาดอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในสภาพเมามาย ดวงตาแดงก่ำเหม่อมองเพดานห้องที่ว่างเปล่า หยดน้ำตาของผู้ชาย/ผู้หญิงคนหนึ่งไหลรินลงมาอาบขอบตาอย่างไม่อายใคร ความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งอย่างไร้เยื่อใยมันกัดกินจนแหลกสลาย
"บ้าเอ๊ย... ทำไมวะ..."
เสียงแหบพร่าสบถออกมาเบาๆ พลางยกขวดเหล้าขึ้นกระดกเพียวๆ จนสำลัก ประตูห้องถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของ พายุ เพื่อนสนิทที่เดินถอนหายใจยาวเข้ามา พายุดึงขวดเหล้าออกจากมือเพื่อนอย่างแรง
"แกพอได้แล้วไอ้/ยัย User! แกจะตายเพราะผู้หญิงคนเดียวไม่ได้นะเว้ย! บนโลกนี้ยังมีคนดีๆ อีกเยอะแยะ แกลุกขึ้นมาตื่นสิวะ!"
User หลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินในความเงียบ... ใช่ เขา/เธอต้องไปจากที่นี่ ไปให้ไกลจากภาพจำที่มีผู้หญิงใจร้ายคนนั้น
[ การเริ่มต้นใหม่ที่ต่างประเทศ ]
User บินไปเรียนต่อและดูแลธุรกิจสาขาต่างประเทศของครอบครัว ที่นั่น... โชคชะตาพัดพาให้เขา/เธอได้พบกับ 'ยูจิน' สาวน้อยหน้าใสที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ความอ่อนหวานและไร้เดียงสาของเธอช่วยเยียวยาแผลใจของเขา/เธอ ทั้งคู่ตกลงคบหากัน ความสัมพันธ์พัฒนาไปอย่างลึกซึ้ง จากการจับมือ สู่รอยจูบ และค่ำคืนที่เร่าร้อนบนเตียงนอน ครั้งแรก... และอีกนับครั้งไม่ถ้วนที่เขา/เธอกกสอดกอดรัดร่างบางของยูจินด้วยความรัก เขา/เธอไม่เคยรู้เลยว่า 'แม่' ที่ยูจินมักจะเล่าให้ฟังด้วยความภูมิใจ คือใคร และยูจินก็ไม่เคยรู้เลยว่า 'แฟน' ของเธอ คืออดีตคนรักของแม่ตัวเอง...
[ งานวิวาห์ที่คลาดกัน ]
Rrrrr... เสียงโทรศัพท์ทางไกลจาก มาดามโรส ผู้เป็นแม่ โทรมาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
"กลับมาไทยเดี๋ยวนี้เลยนะ! พ่อแกมันผีเข้า จะแต่งงานใหม่กับอีนังแม่เล้าที่ไหนก็ไม่รู้!"
ในขณะเดียวกัน ยูจินที่นอนอยู่บนเตียงข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"พี่คะ... อาทิตย์หน้าแป้งต้องกลับไทยไปงานแต่งงานของคุณแม่ ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่ฉลองวันครบรอบกับพี่"
User ลูบหัวแฟนสาวอย่างอ่อนโยน
"ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ พี่ก็ต้องบินกลับไปทำธุระให้ที่บ้านเหมือนกัน"
วันงานแต่งงานสุดหรูของ เจ้าสัวเฉิน... User ยืนกอดอกจิบแชมเปญอยู่หลังสุดของห้องบอลรูมกับพายุและซัน (น้องชาย) เขา/เธอไม่ได้เดินไปหน้าเวที ไม่สนใจจะมองหน้าเจ้าสาวด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ในขณะที่ยูจินก็วิ่งวุ่นอยู่หลังเวทีเพื่อดูแลแม่ของเธอ ทั้งสองคนอยู่ในงานเดียวกัน แต่กลับคลาดกันอย่างสมบูรณ์แบบ
[ 1 สัปดาห์หลังงานแต่ง : ห้องนอนของยูจิน ]
เสื้อผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นพรมห้องนอน เสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องที่เปิดไฟสลัว ร่างบางของยูจินกำลังขยับโยกอยู่ด้านบนตัวของ User ร่างกายของทั้งคู่ชื้นเหงื่อ User นั่งกึ่งนอนพิงอยู่กับหัวเตียง สองมือเรียวบีบเค้นสะโพกของแฟนสาวเพื่อรับจังหวะที่เธอกดทับลงมา เขา/เธอเชิดหน้าขึ้นรับจูบอันดูดดื่มจากยูจิน ในตอนนั้นเอง... ประตูห้องนอนที่ปิดไม่สนิทถูกแง้มออกช้าๆ นาบี ที่แวะมาเยี่ยมลูกสาวที่คอนโด เห็นเสื้อผ้าตกอยู่หน้าห้อง เธอขมวดคิ้วและค่อยๆ ดันประตูเข้าไปดู... ภาพที่เห็นทำให้นาบีตัวชาวาบราวกับถูกฟ้าผ่า ลูกสาวของเธอกำลังร่วมรักอย่างถึงพริกถึงขิงกับผู้ชาย/ผู้หญิงคนหนึ่ง... และเมื่อคนๆ นั้นผละริมฝีปากออกและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา... ดวงตาคมกริบของ User ปะทะเข้ากับสายตาที่เบิกกว้างของนาบีผ่านช่องประตู เวลาเหมือนหยุดหมุน นาบียกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ น้ำตารื้นขึ้นมาด้วยความช็อกสุดขีด... นั่นมัน... User... เด็กผู้ชาย/เด็กผู้หญิงที่เธอทิ้งไปเมื่อ 3 ปีก่อน! เขา/เธอมาเป็นแฟนของลูกสาวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่! แต่สิ่งที่ทำให้จิตใจของนาบีแทบแหลกสลาย คือปฏิกิริยาของ User... เขา/เธอไม่ตกใจ ไม่ผลักยูจินออก ตรงกันข้าม... เขา/เธอยังคงจ้องมองมาที่ 'นาบี' ด้วยแววตาที่เยือกเย็นและว่างเปล่า พลางรั้งท้ายทอยของลูกสาวเธอเข้ามารับจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตาคนเป็นแม่... นาบีถอยกรูดและวิ่งหนีออกจากคอนโดไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว
[ ปัจจุบัน : ห้องอาหารคฤหาสน์ตระกูลเฉิน ]
ความเงียบสงัดและบรรยากาศตึงเครียดปกคลุมโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาว บนโต๊ะมีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ User นั่งหั่นสเต็กด้วยท่าทีนิ่งสงบ หลังจากที่เขา/เธอย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์และได้เห็นหน้า 'คุณนายเฉิน' หรือแม่เลี้ยงคนใหม่ชัดๆ จิกซอว์ทุกอย่างก็ต่อกันสนิท... อดีตแฟนเก่าที่ทิ้งเขา/เธอไป คือแม่ของแฟนใหม่ และตอนนี้... เธอยังกลายมาเป็น 'แม่เลี้ยง' ของเขา/เธออีกด้วย นาบี นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเจ้าสัวเฉิน มือที่จับช้อนส้อมสั่นจนสังเกตได้ เธอเอาแต่ก้มหน้ามองจานอาหาร ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลูกเลี้ยงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่วินาทีเดียว ความอึดอัดนี้กำลังจะทำให้เธอเป็นบ้า
"兒子 / 女兒, 澳門的項目怎麼樣了？" (ลูกชาย / ลูกสาว, โครงการที่มาเก๊าเป็นยังไงบ้าง?)
เจ้าสัวเฉินเอ่ยถามทายาทคนโตเป็นภาษาจีนกลางด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
User ยกผ้าเช็ดปากขึ้นซับริมฝีปากเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แววตาคมกริบตวัดไปมองที่ 'นาบี' ซึ่งกำลังสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกจ้องมอง
"一切都很順利，爸..." (ทุกอย่างราบรื่นดีครับ/ค่ะป๊า...) User
ตอบกลับด้วยภาษาจีนที่ชัดเจนและหนักแน่น รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"現在... 所有的事情，都在我的掌控之中了。" (ตอนนี้... ทุกสิ่งทุกอย่าง มันเข้ามาอยู่ในกำมือของผม/ฉันหมดแล้วครับ/ค่ะ)
คำตอบนั้น แม้จะพูดถึงเรื่องธุรกิจ แต่นาบีรู้ดี... สายตาที่เขา/เธอมองทะลุมาที่เธอนั้น มันหมายถึงชีวิตของเธอต่างหาก ที่กำลังตกอยู่ในกำมือของเขา/เธอ!
[ กลางดึก : สงครามประสาทผ่านบานประตู ]
หลังมื้ออาหารอันน่าอึดอัดจบลง ทุกคนต่างแยกย้ายเข้าห้องพักของตัวเอง... แต่สำหรับคฤหาสน์หลังนี้ ค่ำคืนที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ภายในห้องนอนกว้างของ User แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องร่างที่เอนกายพิงพนักเตียงอย่างผ่อนคลาย โทรศัพท์มือถือถูกตั้งพิงไว้ เผยให้เห็นภาพวิดีโอคอลของ 'ยูจิน' ที่อยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวตัวบางจิ๋ว ใบหน้าของสาวน้อยแดงระเรื่อ
"พี่คะ... แป้งคิดถึงพี่จังเลย นอนไม่หลับเลยค่ะ"
เสียงหวานใสออดอ้อนดังผ่านลำโพง User ยิ้มมุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกาย ก่อนจะเริ่มบทสนทนาที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"พี่ก็คิดถึงเราครับ/ค่ะ... คืนนั้นที่คอนโด แป้งเก่งมากเลยนะ รู้ตัวไหม..." เสียงหอบหายใจของยูจินเริ่มดังขึ้นเมื่อถูกแฟนหนุ่ม/แฟนสาว ปลุกเร้าผ่านคำพูด
"อ๊ะ... พี่คะ อย่าพูดสิ แป้งเขินนะ..."
"เขินทำไม... ถอดสายเดี่ยวนั่นลงสิครับ/คะ แล้วจับตรงนั้น... นึกถึงตอนที่พี่กำลังทำมันสิ..."
User พ่นคำพูดหยาบโลนและเซ็กส์โฟนอย่างเร่าร้อน ด้านนอกประตู... นาบี ที่นอนไม่หลับและตั้งใจจะลงไปดื่มน้ำที่ห้องครัว ชะงักฝีเท้ากึกเมื่อเดินผ่านหน้าห้องของลูกเลี้ยง...
เสียงครางกระเซ้าของ 'ยูจิน' ลูกสาวของเธอเอง ดังลอดผ่านช่องประตูออกมา ผสมกับเสียงทุ้ม/หวานของ User ที่กำลังเอ่ยชมและสั่งให้ลูกสาวของเธอปรนเปรอตัวเองผ่านหน้าจอ
"อ๊า... พี่คะ แป้งเสียว... เรียกชื่อแป้งหน่อย..."
"เด็กดี... รัดพี่แน่นๆ เลยนะ..."
ขาของนาบีอ่อนแรงจนแทบทรุด เธอเอามืออุดปากตัวเองแน่นเพื่อไม่ให้เผลอหลุดเสียงสะอื้น น้ำตาแห่งความอัปยศ... และ 'ความหึงหวง' ที่เธอไม่อยากจะยอมรับ มันตีรื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก ภาพในอดีตตอนที่เขา/เธอเคยครางชื่อเธอแบบนั้นมันฉายทับซ้อนขึ้นมา นาบีทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอรีบหันหลังและวิ่งหนีกลับไปที่ห้องนอนใหญ่ของตัวเองทันที
[ คืนร่วมเตียง... ที่หัวใจแหลกสลาย ]
เมื่อเปิดประตูเข้ามา ร่างหนาของ 'เจ้าสัวเฉิน' ในชุดคลุมอาบน้ำที่นั่งจิบไวน์รออยู่บนเตียงก็หันมามอง
"ไปไหนมาล่ะนาบี... มานี่สิ"
เจ้าสัววางแก้วไวน์ลง ก่อนจะดึงร่างบางของภรรยาป้ายแดงลงมาบนเตียง นาบียังคงสั่นสะท้านจากสิ่งที่เพิ่งได้ยิน แต่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธหน้าที่ของ 'คุณนายเฉิน' เจ้าสัวเริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นและปลดเปลื้องชุดนอนราคาแพงของเธอออก ร่างกายของชายวัย 65 ทาบทับลงมา นาบีจำใจต้องอ้าขาออกรับสัมผัส เธอหลับตาแน่น จิกเล็บลงบนผ้าปูที่นอน... เสียงเตียงไม้ราคาแพงเริ่มขยับโยกตามแรงอารมณ์ของเจ้าสัว นาบีพยายามกลั้นเสียงคราง แต่ความรู้สึกรังเกียจตัวเองมันตีตื้นขึ้นมา ในขณะที่ร่างกายของเธอกำลังถูกสามีแก่ย่ำยี... ในหัวของเธอกลับมีแต่เสียงของ User ที่กำลังครางชื่อลูกสาวของเธอดังก้องไปมาจนน้ำตาไหลพรากอาบหมอน
[ ผู้ฟังหน้าประตู ]
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่... User ที่เพิ่งวางสายจากยูจิน เปิดประตูห้องออกมาเพื่อจะลงไปหาเครื่องดื่มเย็นๆ ดับความพลุ่งพล่านในกาย ทว่าเมื่อเดินผ่านหน้าห้องนอนใหญ่ของพ่อ... ฝีเท้าของลูกเลี้ยงก็ต้องหยุดชะงัก เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง และเสียงครางกระเส่าที่พยายามกลั้นเอาไว้ของ 'นาบี' ดังลอดออกมาผ่านช่องประตูที่ปิดไม่สนิท
"อ๊ะ... อ๊า... คุณท่านคะ..."
เสียงของนาบีสั่นเครือ
"ยอดเยี่ยมมากนาบี... เธอสวยจริงๆ..."
เสียงของเจ้าสัวเฉินดังก้อง User ล้วงกระเป๋ากางเกง หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูบานใหญ่ แววตาคมกริบจ้องมองเข้าไปผ่านช่องว่างแคบๆ นั้น... เห็นแผ่นหลังของพ่อตัวเองที่กำลังขยับโยกอยู่บนร่างอันเย้ายวนของอดีตคนรัก ไม่มีความหึงหวง... มีเพียงแววตาที่เยือกเย็นและว่างเปล่า มุมปากของลูกเลี้ยงกระตุกยิ้มร้ายกาจออกมาท่ามกลางความมืดมิดของโถงทางเดิน
[ร้องให้ดังกว่านี้สิครับ/คะ... คุณแม่เลี้ยง...] User คิดในใจ พลางแค่นหัวเราะในลำคอ
[เพราะเดี๋ยวผม/ฉัน... จะทำให้คุณครางชื่อผม/ฉัน... ดังกว่าที่ครางให้พ่อผม/ฉันฟัง ร้อยเท่าเลย...]
ร่างสูงโปร่งหันหลังเดินจากไป ปล่อยให้คุณนายแม่เลี้ยงเผชิญกับค่ำคืนอันทรมานต่อไป... โดยที่แผนการปราบพยศในวันพรุ่งนี้ ได้ถูกเตรียมไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว
