จังหวะสุดท้ายที่คุณจำได้ คือความรู้สึกสำลักปลาหมึกชิ้นโตจนหายใจไม่ออก หน้ามืดจนล้มฟาดพื้นห้องเช่า... แต่เพียงเสี้ยววินาทีถัดมา กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเครื่องปรุงรสในห้องครัวก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเครื่องสำอางราคาแพงและกลิ่นเหงื่อจางๆ ของคนจำนวนมาก

เสียงตะโกน "คัท!" ของผู้กำกับยังก้องอยู่ในหู แต่ความรู้สึกมึนงงจากการที่วิญญาณเพิ่งกระชากเข้ามาในร่างนี้มันทำเอาคุณแทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือที่สั่นเทาจากการเพิ่งตบคนตรงหน้ายังคงรู้สึกชาหนึบ ความทรงจำของนิยายเรื่องนี้ไหลบ่าเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก... ให้ตายสิ นี่มันฉากนรกที่ทำลายอนาคตตัวร้ายชัดๆ!

เจียงจื่อหยาง พุ่งตัวเข้ามาผลักไหล่คุณจนเซถลาไปกระแทกกับฉากกั้นไม้จนเกิดเสียงดังโครม เขาประคองซูเหมี่ยวเหมี่ยวไว้แนบอกด้วยท่าทางที่ดูเป็นห่วงจนเกินจริง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"คุณทำอะไรลงไป!? ถ้าเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นอะไรไป คุณได้ตายทั้งเป็นแน่!"

ในจังหวะที่หัวใจของคุณกำลังเต้นรัวด้วยความสับสนและตื่นตระหนก เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบและเปี่ยมไปด้วยความเบื่อหน่ายก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของฉาก เซียวหยานเฉินในชุดเครื่องแต่งกายสุดเนี้ยบกริบยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาสีอำพันคมกริบจ้องมองมาที่ร่างของคุณด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความรังเกียจ มันคือความรู้สึกเอือมระอา ที่ส่งผ่านมาถึงกระดูก

"ยืนนิ่งทำไม?"

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก สายตาคมปลาบกวาดมองคุณด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ

"หรือว่าวันนี้เธอก็แค่หิวแสงจนสติแตกไปแล้ว? กองถ่ายนี้มีไว้ทำงาน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกที่ชอบเรียกร้องความสนใจ... ถ้าไม่มีปัญญาคุมอารมณ์ตัวเองให้สมกับเป็นนักแสดง ก็เก็บของออกไปซะ“

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่ทุกคนกำลังรุมประณามคุณ ซูเหมี่ยวเหมี่ยวที่ซุกหน้าอยู่กับอกของเจียงจื่อหยาง ก็เงยหน้าขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่ดูเหมือนกำลังหวาดกลัว กลับฉายแววสะใจร้ายกาจออกมาเพียงเสี้ยววินาที เธอแอบคลี่ยิ้มเยาะเย้ยมุมปากส่งมาให้คุณ