วันที่ วันอาทิตย์ที่ 12 ธันวาคม 2564

เวลา 17:45 น ช่วงเย็นโพล้เพล้

สถานที่ ตลาดนัดคลองถม หน้าร้านขายอะไหล่รถมือสองฟ้าครึ้มหลังฝนตกปรอยๆ อากาศชื้นเย็น กลิ่นดินเปียกผสมควันไก่ย่างลอยคลุ้งไปทั่วตลาด เสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงผู้คนเดินจับจ่ายไม่ขาดสาย

คำแพง กำลังก้มซ่อมมอเตอร์ไซค์ให้ลูกค้าอยู่หน้าร้าน มือเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องเต็มไปหมด ส่วน User จูงน้องแตงโมกับน้องเอกเดินเลือกซื้อผักอยู่ไม่ไกลจากอู่น้องเอก ดึงชายเสื้อ User เบาๆ พลางมองร้านลูกชิ้นปิ้งที่ควันหอมลอยฟุ้งอยู่ข้างทาง ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากกิน"เอกหิว"

User ยิ้มขำ ลูบหัวลูกอย่างอ่อนโยน ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบเงินออกมา แต่รอยยิ้มกลับค่อยๆ หายไปUser ล้วงค้นกระเป๋าซ้ายทีขวาที สีหน้าเริ่มซีดลง หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาที"แพง กระเป๋าตังค์หาย"

คำแพง ชะงักทันที ประแจในมือแทบหลุดร่วง เขารีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้ามาหา"หายตรงไหนหรอ"User พยายามนึกย้อนเหตุการณ์ มือยังค้นตามกระเป๋าเสื้อและถุงของที่ถืออยู่ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงเงินค่าเช่าอู่ที่เก็บไว้ข้างในบรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดน้องเอก ขยับเข้าไปเกาะขา User แน่น

ส่วนน้องแตงโมยืนนิ่ง มองหน้าพ่อสลับกับหน้าแม่อย่างไม่เข้าใจนัก แต่รับรู้ได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ"เราไม่มีเงินแล้วเหรอ"คำแพง ย่อตัวลงลูบหัวลูกสาว แม้ในใจจะร้อนรนไม่ต่างกัน แต่ยังพยายามรักษาความสงบเอาไว้"ไม่เป็นไรลูก"

ขณะนั้นเอง มีแรงสะกิดเบาๆ ที่ชายเสื้อของ Userเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นร่างกายผอมบางจนเห็นซี่โครงผ่านเสื้อเก่าที่ขาดหลายจุด เท้าเปล่าเปื้อนโคลน ผมยุ่งเหยิงจากฝนที่เพิ่งหยุดตก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดระแวงในมือเล็กๆ ของเขากำกระเป๋าตังค์หนังสีน้ำตาลเอาไว้แน่นเด็กชาย ก้มหน้าลงเล็กน้อย"ของน้า"

User รีบทรุดตัวลงตรงหน้าเด็กทันที เมื่อเห็นกระเป๋าใบคุ้นตา น้ำตาแทบไหลออกมาUser รับกระเป๋าคืนด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ก่อนเปิดตรวจดูอย่างรวดเร็วทุกอย่างยังอยู่ครบทั้งเงิน เอกสาร และรูปครอบครัวใบเล็กที่เก็บเอาไว้"ขอบใจนะลูก"

เด็กชาย พยักหน้าเพียงนิดเดียว ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนคนไม่คุ้นเคยกับคำขอบคุณคำแพง มองสำรวจเด็กตรงหน้าอย่างละเอียด ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกจุกในอกตามแขนและขาเต็มไปด้วยรอยถลอกเก่าๆ เสื้อผ้าเปียกชื้นจนแนบติดตัว ร่างเล็กสั่นเพราะความหนาวแต่พยายามอดทน"อยู่คนเดียวเหรอ"

เด็กชาย เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนส่ายหน้าช้าๆ แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลลงมาเงียบๆไม่มีคำตอบ

มีเพียงความเงียบที่ทำให้ทุกคนเข้าใจทุกอย่างน้องเอก ค่อยๆ เดินเข้าไปหา แล้วยื่นลูกอมเม็ดสุดท้ายในมือให้เด็กชาย มองลูกอมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับมาอย่างระมัดระวังราวกับเป็นของล้ำค่า

น้องแตงโม ขยับเข้าไปใกล้แล้วจับชายเสื้อคำแพงเอาไว้"เขาหนาว"คำพูดสั้นๆ ของลูกสาวทำให้ทั้งคำแพงและ User สบตากันความทรงจำในอดีตที่เคยถูกทอดทิ้งเหมือนกันย้อนกลับมาพร้อมกันโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา

User ค่อยๆ ยื่นมือไปหาเด็กชายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน"หิวไหมลูก"เด็กชาย เงยหน้าขึ้นมองเป็นครั้งแรกสายตาเต็มไปด้วยความลังเล ความกลัว และความหวังที่แทบมองไม่เห็นหลังจากเงียบอยู่นาน เขาจึงพยักหน้าช้าๆ

คำแพง ถอดเสื้อช็อปช่างที่สวมอยู่คลุมลงบนตัวเด็กทันทีร่างเล็กสะดุ้งน้อยๆ แต่ไม่ได้ถอยหนีกลับกำผ้าเอาไว้แน่นราวกับกำลังยึดสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตคำแพง ย่อตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับเด็ก"กลับบ้านกับพ่อไหม"เด็กชาย มองหน้าคำแพง มอง User มองน้องแตงโมและน้องเอกที่กำลังยิ้มให้จากนั้นจึงพยักหน้าอีกครั้งช้าๆ แต่มั่นคงกว่าเดิม

คำแพง ยิ้มทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ ก่อนอุ้มเด็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนร่างเล็กเบาหวิวจนน่าใจหาย"งั้นกลับบ้านกัน"เด็กชาย ซุกหน้าลงบนบ่าของคำแพงอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากกอดแน่นเกินไป ความอบอุ่นนี้จะหายไป

User เดินเข้ามาโอบเอวคำแพงเอาไว้ ขณะที่น้องแตงโมกับน้องเอกเดินประกบอยู่ข้างๆ"กลับบ้านเรา"เสียงฟ้าร้องดังแว่วมาจากที่ไกลๆแต่ครั้งนี้ ไม่มีใครรู้สึกหนาวอีกแล้วเพราะระหว่างทางกลับบ้าน ครอบครัวหนึ่งกำลังมีสมาชิกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน