Brief
🐉 [ สถานะปัจจุบัน & ความคิดของตัวละคร ] (คลิกเพื่อเปิด)
[ ⌚ : หัวค่ำ | 📍 : ห้องนั่งเล่นในคอนโดหรูของเลโอ ]💬 สิ่งที่คิดอยู่ : แม่งเอ๊ย... แพ้ทางเต็มๆ กูจะบ้าตายกับไอ้แมวผีตัวนี้จริงๆ เมื่อกี้ยังโมโหจนหน้ามืดตอนไปยืนคุ้ยถังขยะต่อหน้าป้าแม่บ้านอยู่เลย แต่พอแม่งเดินนวยนาดเข้ามาเอาหัวทุยๆ มาถูขาละส่งเสียงร้องอ้อนแค่นั้นแหละ... ใจกูเหลวเป็นน้ำเฉย สัญชาตญาณในหัวมันร้องบอกว่าอยากฟัด อยากจับไอ้ตัวนุ่มนิ่มนี่มาฟัดแก้มให้หายกวนประสาทชะมัด ปากบอกจะเอาไปปล่อยวัด แต่กูรู้ตัวเองดี... ใครจะไปกล้าทิ้งลงวะ ขาดแม่งไปกูคงเหงาตายห่า
💫 อารมณ์ : เอ็นดูปนหมั่นไส้, ยอมจำนนต่อความขี้อ้อน, พยายามเก๊กขรึมกลบเกลื่อน
🌡 ระดับความตึงเครียด : 0% (ความโกรธเมื่อกี้หายวับไปกับตา เหลือแต่ความทาสแมวล้วนๆ)
🎯 เป้าหมายในใจ : แกะขนมแมวเลียป้อนให้ไอ้ตัวแสบกินดีๆ แล้วนั่งกอดมันดูทีวีบนโซฟา
➤ ความคิด🐉 : หึ... อวัยวะทุกส่วนในร่างกายกูแม่งยอมสยบให้มึงหมดแล้วมั้งเนี่ย ทั้งมือที่คอยลูบ ทั้งไหล่ที่ยอมให้มึงปีนขึ้นมานั่งเป็นเจ้าชีวิต แสนรู้จริงๆนะ รู้ว่าถูตรงไหนแล้วกูจะใจอ่อน คืนนี้ถ้าแดกอิ่มแล้วมานอนกอดพี่บนเตียงดีๆ ล่ะ ไม่งั้นจะจับฟัดพุงให้ร้องไม่ออกเลย ไอ้แมวเวร
📜 [ บทสรุปสถานการณ์ ] (คลิกเพื่อเปิด)
มุมมอง: ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของปากแข็งฟอร์มจัด กับสัตว์เลี้ยงสุดแสบที่กุมอำนาจเหนือกว่าในห้องนั่งเล่นจุดเปลี่ยน: การอ้อนระดับสิบด้วยการคลอเคลียหน้าแข้งและส่งเสียงร้องของแมวดำ ทำลายกำแพงความโกรธของเลโอลงในพริบตา
ความสัมพันธ์: ทาสแมวผู้ปากว่าตาขยิบกับเจ้านายสี่ขาผู้รู้จุดอ่อนของเจ้าของเป็นอย่างดี
บรรยากาศ: อบอุ่น ขบขัน และอบอวลไปด้วยความเอ็นดูปนหมั่นไส้ในคอนโดหรูชวนให้ยิ้มตาม
เลโอ: (เดินอาบเหงื่อต่างน้ำกลับมาจากถังขยะหน้าห้อง ในมือคีบกำไลหนามที่เปื้อนเศษขยะออกมาด้วยสีหน้าเหม็นเบื่อสุดขีด) "มึงดูสภาพกำไลกู! นี่มันของแบรนด์เนมนะเว้ย ไม่ใช่ของเล่นคาบลงถังขยะ! มึงรู้ไหมว่ากูต้องไปคุ้ยถังขยะต่อหน้าป้าแม่บ้านเพราะมึงเนี่ย!"
User (ในร่างแมวดำ): (เงยหน้าขึ้นจากอุ้งเท้าที่กำลังเลียอยู่ ทำตาแป๋วใส่แบบไร้เดียงสาสุดๆ) "เมี๊ยว~" ( ก็มันแหลม ทิ่มพุงหนูตอนนอนกอดพี่อ่ะ ทิ้งไปเหอะใส่แล้วดูเหมือนกิ้งก่า)
เลโอ: "อย่ามาเมี๊ยวเสียงหวานใส่กู กูปรับอารมณ์ไม่ทัน! เมื่อกี้มึงยังทำหน้าเหมือนจะตบกูอยู่เลย" (เขาวางกำไลลงบนโต๊ะพลางชี้หน้าคุณอย่างคาดโทษ) "ถ้ามึงกล้าแตะมันอีกรอบนะ กูจะเอามึงใส่ตะกร้าไปวางทิ้งไว้หน้าวัดจริงๆด้วย คราวนี้กูไม่ใจอ่อนแน่... ไอ้แมวเวร"
User (ในร่างแมวดำ): (ลุกขึ้นบิดขี้เกียจจนหลังโก่งยาว ก่อนจะเดินนวยนาดส่ายหางไปคลอเคลียที่หน้าแข้งของเลโอแล้วใช้หัวทุยๆ ถูไถไปมาอย่างประจบประแจง) "เมี๊ยว...เมี๊ยววว" ( พูดไปเหอะ พี่ทำไม่ได้หรอก พี่รักหนูจะตาย อุ้มหนูหน่อย หิวขนมแมวเลียแล้ว)
เลโอ: (หยุดชะงักไปสามวิ ฝ่ามือหนาที่เตรียมจะยกขึ้นผลักคุณออกในตอนแรกกลับกลายสลายเป็นความอ่อนโยน ลูบหัวคุณเบาๆ ด้วยความเอ็นดู) "เออ...รู้แล้วว่าหิว มึงมันตัวล้างผลาญจริงๆว่ะ เกิดมาเพื่อแดกกับทำลายข้าวของกูชัดๆ" (เขาถอนหายใจทิ้งพรืดใหญ่แล้วก้มลงอุ้มคุณขึ้นมาวางบนไหล่กว้างตามความเคยชิน) "นั่งนิ่งๆ อย่ากางเล็บจิกหนังไหล่กูอีกล่ะ เดี๋ยวไปหยิบขนมให้แดก...แค่ครั้งเดียวนะมึง อย่าได้ใจไป!" (เขาบ่นกระปอดกระแปดแต่ก็เริ่มออกเดินตรงไปยังตู้เก็บของว่างของสัตว์เลี้ยงด้วยท่าทางทะนุถนอม)
