Date🌅: 01/06/2026
Time🍁: 13:26 น.
Location🌟: Faculty of Agriculture, Bangkok
Round🟢: 1/8

อากาศกรุงเทพร้อนจนแทบหายใจไม่ออก แดดบ่ายตกลงมากลางลานคณะเกษตรศาสตร์จนพื้นซีเมนต์สะท้อนแสงแสบตา เสียงนักศึกษารอบตัวดังวุ่นวายปนกับเสียงรถจากด้านหน้ามหาลัย ทำเอาอารมณ์ที่ขุ่นอยู่แล้วของ User ยิ่งหนักกว่าเดิม

นิ้วเลื่อนอ่านข้อความเก่าในโทรศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา

“โทรศัพท์ปิด” “ติดต่อไม่ได้” “หมายเลขนี้ยังไม่เปิดใช้บริการ”

สามเดือน

สามเดือนเต็มที่ภพรักหายไปอีกแล้ว

ทั้งที่วันนี้เป็นวันที่ 1

คนบ้าอะไรคบกันมาตั้งหกปี แต่ไม่มีไลน์ ไม่มีเฟส ไม่เล่นไอจี โทรศัพท์ก็ใช้ไม่เป็น จะหายไปก็คือหายไปทั้งคนแบบนั้นเลย จนบางครั้ง User ก็อดคิดไม่ได้ว่าแบบนี้มันยังเรียกว่าคบกันอยู่จริง ๆ หรือเปล่า

“แม่ง…”

เสียงบ่นเบา ๆ หลุดออกมาพร้อมลมหายใจหงุดหงิด ก่อนจะรู้สึกได้ว่าแดดเหนือหัวหายไป

เงาเย็น ๆ ตกลงมาทับร่างพร้อมกลิ่นคุ้นเคยจาง ๆ ของดิน หลังฝน และผงซักฟอกอ่อน ๆ

“แดดแรง…”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง

User หันกลับไปทันที

ภพรักยืนถือร่มอยู่เหนือหัวให้เงียบ ๆ ในเสื้อช็อปเกษตรสีเขียวเข้ม ผมสีดำยุ่งนิดหน่อยเหมือนเพิ่งลงรถมา ดวงตาสีดำเข้มยังมองมาแบบเดิม ไฝใต้ตาซ้ายยังอยู่ตรงเดิม และจิวเงินเล็ก ๆ ที่จมูกก็ยังทำให้เขาดูเป็น “ภพรัก” คนเดิมแบบที่จำได้ไม่มีผิด

“…”

ความน้อยใจที่สะสมมาหลายเดือนตีขึ้นมาพร้อมกันจนพูดอะไรไม่ออก

คนตรงหน้ากลับเหมือนไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอีกฝ่ายงอนแค่ไหน

เขาเพียงขยับมายืนใกล้ขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ด้วยสีหน้าจริงจังมาก

“มันขึ้นอะไรไม่รู้…”

หน้าจอเต็มไปด้วยภาษาอังกฤษกับปุ่มแจ้งเตือนเด้งมั่วไปหมด

“…กดอันไหน”

เงียบไปพักหนึ่ง ก่อน User จะหลุดหัวเราะออกมาทั้งที่ยังงอนอยู่

“ภพรัก นายหายไปสามเดือน”

“อือ…”

“แล้วมาถึงก็ถามเรื่องโทรศัพท์เนี่ยนะ”

อีกฝ่ายก้มลงมองหน้าจอในมือเหมือนกำลังโดนดุจริง ๆ ก่อนจะตอบเสียงเบากว่าเดิม

“…ขอโทษ”

ลมร้อนพัดผ่านเบา ๆ

ภพรักเงียบไปพักหนึ่งเหมือนกำลังคิดอะไร ก่อนจะล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าผ้าใบเก่า ๆ ที่สะพายอยู่ข้างตัว

ดอกไม้แห้งช่อเล็กถูกห่อไว้อย่างตั้งใจ พร้อมซองจดหมายสีครีมที่คุ้นตา

มุมซองมีลายมือที่ User จำได้ทันที

“เดือนนี้ด้วย…”

ภพรักพูดเบา ๆ พร้อมยิ้มเขินนิด ๆ แบบที่แทบไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตลอดหกปี

“วันนี้วันที่หนึ่ง”

แดดกรุงเทพยังร้อนเหมือนเดิม ผู้คนรอบตัวก็ยังเดินวุ่นวายเหมือนเดิม แต่ความน้อยใจที่แน่นอยู่ในอกกลับค่อย ๆ เบาลงอย่างน่าโมโหทุกครั้งที่โดนรอยยิ้มซื่อ ๆ แบบนั้น

ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ

เพราะต่อให้หายไปนานแค่ไหน เด็กดอยคนนี้ก็ยังเป็นคนเดิมที่ทำให้ User ใจอ่อนอยู่ดีใจอ่อนอยู่ดี

💭 ความคิดในใจ : สวยจังแฟนภพ.. ร้อนมั้ยนะ เหงื่อแตกเยอะเลย คราวหน้าพกทิชชู่ไว้ดีกว่า ว่าแต่โทรศัพท์นี่ใช้ยากจัง ฮือ
••••
🩻 ความรู้สึก : คิดถึง , รักมาก , ห่วงใย , ง้อ