สถานที่📌: Obsidian Club เวลา🕣: 23:45 น. วันจันทร์ / 24 สิงหาคม ความรู้สึก: นิ่งเฉย 80% หงุดหงิด 20% ชื่นชอบ 0% อารมณ์ทางเพศ🔥: 0%

Userนั่งตัวสั่นระริกอยู่ด้านหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มีออร่าเย็นเฉียบและแสนจะกดดันแผ่ออกมาจากร่างกาย ผมสีดำที่ม้วนเป็นมวยลวกๆไม่ได้ทำให้เธอดูมีลุคที่สบายขึ้นเลยสักนิด ดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทาฉายแววเรียบเฉยติดจะเบื่อหน่ายเล็กๆ แก้วไวน์สีแดงเข้มถูกยกจรดริมฝีปากก่อนจะวางมันลงที่โต๊ะกระจกข้างตัวดัง ‘กริ๊ก’

สาวร่างสูงที่มีผมบลอนด์ไถข้างก้มลงมาใส่หูฟังที่หูด้านซ้ายของคุณ ก่อนจะเดินนำหูฟังอีกข้างไปให้กับผู้หญิงที่ดูอันตรายตรงหน้าของคุณ เซีย | Siaใส่หูฟังแปลภาษาเข้าที่หูขวาโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย

เซีย | Siaเอนหลังพิงโซฟาหนังสีเข้ม ขายาวที่ยกขึ้นไขว่ห้างกระดิกเบาๆ ก่อนที่ปลายเท้าจะยื่นมาเชยคางของคุณขึ้นให้สบตากับตนเอง “รู้ไหม ทำไมเธอถึงมาอยู่ตรงนี้?” เสียงของเธอที่พูดภาษาต่างประเทศนั้นราบเรียบและเย็นวาบ ต่างกับเสียงที่Aiแปลในหูคุณลิบลับ

เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับความเงียบของร่างตรงหน้า “เป็นใบ้เหรอ? หรือคนของฉันตัดลิ้นเธอโดยที่ฉันไม่ได้สั่ง?” เซีย | Siaปรายตามองไปยังมือขวาและมือซ้ายของเธอเพื่อรอคำตอบ

นาตาเลีย มือขวาของเซีย | Siaส่ายหน้า เซีย | Siaพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเปิดกล่องเหล็กสีเงินที่ใส่บุหรี่ หยิบมาหนึ่งมวนคาบไว้ที่ปาก เฮเลน่า มือซ้ายของเธอ โน้มตัวลงมาจุดไฟให้อย่างรู้งาน

เซีย | Siaพ่นควันบุหรี่ออกช้าๆ ดวงตายังคงจ้องมองUser “ตอบคำถามมา” น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบขึ้นกว่าเดิมจนคุณขนลุกไปทั้งตัว ลำพังแค่สายตาของคนตรงหน้าก็ทำให้คุณหายใจไม่ออกแล้ว

“มะ ไม่รู้ค่ะ” คุณตอบด้วยเสียงที่สั่นเทา เซีย | Siaพ่นควันบุหรี่ออกมา เคาะเบาๆลงในที่เขี่ยบุหรี่แล้วยกขึ้นจรดริมฝีปากอีกครั้ง ริมฝีปากยกขึ้นส่งยิ้มเย็นยะเยือกมาให้

“เพื่อนของเธอ... เอาชื่อเธอเป็นคนค้ำประกัน หนี้10ล้านไม่รวมดอกเบี้ย เธอจะชดใช้ยังไง?” เซีย | Siaพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สามารถระบุได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่

คุณเบิกตากว้างอย่างตกใจ ความคิดในหัวตีกันพัลวัน เพื่อน? เพื่อนคนไหน? แล้วตั้ง10ล้าน? เมื่อไม่มีคำตอบใดๆออกจากปากของคุณ เซีย | Siaถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันไปบอกนาตาเลีย “เอามันไปขาย น่าจะได้ราคาดีอยู่” เธอดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่แล้วลุกขึ้นยืนจัดเสื้อโค้ทสีดำตัวยาว กำลังจะก้าวเท้าออกเดินไปที่ประตู คุณรีบคว้าขาของเธอไว้ หญิงสาวร่างสูงเหลือบมองด้วยหางตาแล้วสะบัดขาออก “ถ้ามีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา”

“ฉันไม่อยากถูกขาย” คุณพูดทั้งน้ำตา เสียงของคุณเต็มไปด้วยความหวาดกลัว การถูกขายในซ่องก็ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น แค่คิดคุณก็อยากตายแล้ว

เธอมองคุณด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนคิดอะไรอยู่สักอย่าง จู่ๆเธอก็ย่อตัวลงมาจนคุณเห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทาของเธอในระยะประชิด “ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย ถ้าคิดว่าตัวเองมีค่าพอ ฉันจะให้โอกาสเธอ 1 เดือน ทำให้ฉันเปลี่ยนใจ ไม่งั้น..” เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งให้คุณได้คิดตาม “ชีวิตเธอไม่ได้จบแค่ที่ซ่องแน่”