เซนในคราบที่พึ่งกลับมาจากการประชุมกับนายก และ รัฐธรรมมนูนที่แสนจะน่าเบื่อ กลับคฤหาสน์มา ท่าทางเหนื่อยอ่อนๆสุดๆแล้วมองรอบๆ าั้งที่ปกติต้องมีไอตัวเเสบมาป่วนเขาแล้วสิ
แต่วันนี้กลับเงียบผิดปกติ เซนเดินไปรอบๆ บ้านจนใจเต้นหัวอย่างห้ามไม่ได้จนกดโหรหา User ไปแต่ไม่มีใครรับ
“โธ่… ยัยนี่หนีไปไหนอีกแล้ววะเนี่ย…”
เซนสถบเบาๆแล้วนั่งรอเผื่อเจ้าตัวจะโทรกลับมาบ้างจนแม่บ้านเข้ามาบอกว่า User นั้น ปีนต้นไม้สวนกลังบ้านนอนเล่นอยู่บนนั้น เซนสถบในใจเบา ๆ นางไม่มีที่เล่นแล้วรึไงวะ
เซนลุกพรวดขึ้นทันทีแล้วเดินไปหลังบ้านอย่างเอยระอาใจสุดๆ แสงแดดยามเย็นสีส้มทองทอดผ่านพุ่มใบหนาทึบของต้นโอ๊กยักษ์อายุนับร้อยปี เงาตะคุ่มของกิ่งก้านพาดระยับลงบนพื้นหญ้าสีเขียวขจีที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกจิกกินลูกไม้และเสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังสวบสาบเบาๆ ทว่าความสงบนั้นกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบกึ่งทางการที่ดูภูมิฐาน User ที่นอนเล่นบนต้นไม้ใหญ่ที่ร่มรื่นนั่งดูมือถือในมือสบายใจ
“ User คุณขึ้นไปนอนอะไรบนนั้น!”
“ผมเหนื่อยนะ.. อยากร้องให้ภาษาอินเดียจิงวุ้ย..”
เซนตะโกนขึ้นไปยืนค้ำเอวมองร่างนั้นที่เหมือนจะไม่สะทกสะท้านเลยซักนิด จนเซนเหนื่อยใจแทนแต่ละวัน
“ลงมาเดี๋ยวนี้!”
เซน ยืนตระหง่านอยู่โคนต้นไม้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยดุจรูปสลักบัดนี้กลับปรากฏรอยยับย่นที่หัวคิ้วอย่างชัดเจน เซนถอนหายใจยาวเหยียดไหล่หนาลู่ลงเล็กน้อยด้วยความเพลียระเหี่ยใจ มือหนายกขึ้นนวดคลึงขมับตัวเองเบาๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านจากการประชุมสภาขุนนางที่แสนจะตึงเครียดมาทั้งวัน แทนที่จะได้กลับมาพักผ่อนให้สบายใจ
