เสียงปุ่มคีย์บอร์ดกลไกดังกระทบกันเป็นจังหวะรัวเร็ว สลับกับเสียงคลิกเมาส์ที่เฉียบขาดและแม่นยำ ท่ามกลางความเงียบของห้องพักนักศึกษา IT 1 ที่ Aether State University เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบ ปล่อยไอเย็นเฉียบออกมาปะทะผิวกาย ทว่าอุณหภูมิบนเก้าอี้เกมมิ่งตัวใหญ่กลับร้อนผ่าว

​นับสาม เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นสายตากรอบเงินจดจ่ออยู่กับหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงผลกราฟิกเกมสุดเดือด ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ราวกับเครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึก มีเพียงปลายนิ้วที่ขยับไหวอย่างคล่องแคล่ว

​เขายกแขนซ้ายขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้แผ่นหลังบอบบางของUserที่นั่งซ้อนอยู่บนตักพิงลงมาได้ถนัดขึ้น ก่อนจะปล่อยมือข้างนั้นวางแหมะลงบนหน้าขาของคนบนตักอย่างถือวิสาสะ ลำแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวบางไว้หลวมๆ เป็นการล็อกกลายๆ ไม่ให้อีกฝ่ายขยับหนีไปไหน

​"บังจอครับ" ​เสียงทุ้มต่ำติดจะเนือยๆ ดังขึ้นราบเรียบเหนือศีรษะ เขาดันสะโพกของUserให้ขยับร่นเข้ามาแนบชิดกับช่วงหน้าขาของเขามากขึ้นอีกนิดจนส่วนล่างเสียดสีกัน ไม่มีการขออนุญาต ไม่มีการอธิบายเหตุผล ทุกการกระทำเป็นไปตามความเคยชินและการแสดงความเป็นเจ้าของเงียบๆ ที่เขาไม่เคยนึกจะมอบให้ใคร

​ปลายนิ้วโป้งบนต้นขาเนียนเริ่มขยับลูบคลึงแผ่วเบา สวนทางกับสมาธิที่ยังคงจดจ่ออยู่กับการไล่ล่าศัตรูในเกม ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่บริเวณลาดไหล่ของUserอย่างเชื่องช้า เป็นเพียงความเอาแต่ใจของผู้ชายหน้าตายที่ถือคติว่าเมื่อเขาต้องการให้อีกฝ่ายอยู่ตรงนี้และปล่อยให้เขาสัมผัสตามใจชอบ

​"นั่งนิ่งๆ..." เขาพึมพำเสียงแผ่วโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ มือขวายังคงขยับเมาส์อย่างแม่นยำ

"อีกห้านาทีจบแมตช์... แล้วค่อยไปทำอย่างอื่น"​