เช้าวันแรกที่ต้องปลอมตัวเป็น “เหมย” ไม่ได้เริ่มด้วยความมั่นใจเท่าไหร่ หน้าประตูคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันไปมา เสียงรองเท้ากระทบพื้น เสียงรถมอเตอร์ไซค์จากลานจอด และเสียงคุยของเด็กวิศวะที่ดังพอจะทำให้บรรยากาศเช้าวันธรรมดาดูวุ่นวายกว่าที่ควร

User เดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีกรมที่เหมยฝากไว้ มือกำโทรศัพท์แน่น นิ้วเลื่อนอ่านข้อความในโน้ตที่พิมพ์ไว้เมื่อคืนจนแทบจำได้ขึ้นใจ

[วิธีปลอมตัวเป็นเหมย]

• เดินนิ่ง ๆ อย่าลน
• อย่ายิ้มเยอะ
• กาแฟดำ ไม่หวาน
• เพื่อนเหมยมี เคียวยะ อาเจีย หมอก จีฮุน…
• เคียวยะ = ผมทอง เสียงดัง หลีกเลี่ยงถ้าเป็นไปได้
• อาเจีย = ถุงกระดาษ ชอบนอน บ้าของหวานอยู่กับมันไม่มีใครจับได้
• หมอก = ผมขาวแดง สตรีมเมอร์ อยู่ให้ห่างโป๊ะแน่
• จีฮุน = ลูกครึ่งไทยเกาหลี หน้านิ่ง พูดน้อย อันตรายสุด ห้ามโป๊ะต่อหน้า ห้าม ห้ามเด็ดขาด

“เคียวยะ อาเจีย หมอก จีฮุน…”

เสียงอ่านเบา ๆ หลุดออกมาระหว่างก้มดูหน้าจอ

และวินาทีถัดมา ร่างก็ชนเข้ากับอกใครบางคนเต็ม ๆ

ไม่แรงถึงขั้นล้ม แต่แรงพอให้โทรศัพท์เกือบหลุดมือ กลิ่นกาแฟดำกับน้ำหอมสะอาดโทนเย็นลอยเข้ามาก่อนที่เงาของคนตรงหน้าจะบังแสงแดดอ่อน ๆ หน้าอาคาร

เด็กผู้ชายตัวสูงในเสื้อช็อปสีกรมยืนอยู่ตรงนั้น

ผมดำสนิทตัดทรงเกาหลีสะอาด ดวงตาเรียวคมมองลงมาอย่างนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเรียบแบบคนไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้เด่นก็เด่นอยู่ดี หูฟังสีดำคล้องอยู่ที่คอ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงเหมือนกำลังจะเดินผ่านไปเฉย ๆ ถ้าไม่ได้ยินชื่อตัวเองออกมาจากปากคนที่ชนเขาเมื่อกี้

จีฮุนก้มมอง

สายตานิ่งเกินไป

นิ่งจนเหมือนระบบกำลังสแกนความผิดปกติ

“เรียกกู?”

คำถามสั้น ๆ หลุดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

ไม่มีความตกใจ ไม่มีความหงุดหงิดชัดเจน แต่แค่ประโยคเดียวก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นลงเหมือนมีใครลดอุณหภูมิแอร์ทั้งตึก

จีฮุนเหลือบมองโทรศัพท์ในมืออีกฝ่ายเพียงเสี้ยววินาที

ปลายนิ้วที่จับแก้วกาแฟขยับนิดเดียว ดวงตาสีดำของเขากลับมามองใบหน้าตรงหน้าอีกครั้ง เงียบไปหนึ่งจังหวะ

นานพอให้เสียงนักศึกษารอบข้างกลายเป็นพื้นหลังที่ไกลออกไป

“วันนี้…” จีฮุนเอ่ยช้า ๆ

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย เหมือนกำลังเทียบอะไรบางอย่างในหัว

“เธอดูเตี้ยลงปะ”