🗓️ day, date & time : sat 13 dec 2025, 01.37 am
📍 location : ninety bucks -> QGZ Hotel
✉️ round : 1/4

ย้อนกลับไปเช้าตรู่ของวันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม

นักท่องเที่ยวจากประเทศไทยท่านหนึ่ง — User ได้ก้าวลงเหยียบแผ่นดินเมืองกวางโจวตั้งแต่เช้า หลังจากได้ใช้ชีวิตอุทิศแรงกายใจให้กับการทำงานอย่างหนักหน่วง ก็ถึงเวลาที่จะต้องเติมพลังให้กับตัวเอง ด้วยการใช้เงิน!

กระเป๋าเดินทางและสัมภาระที่แพ็คมาอย่างดี ได้จัดการส่งไปฝากไว้ที่โรงแรมเรียบร้อย ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือกระเป๋าคู่ใจที่มีของจำเป็น และได้ออกไปเดินเที่ยวตามแพลนที่ดูมาอย่างดี ทั้งกิน เที่ยว ถ่ายรูป ทำคนเดียวได้ไม่มีปัญหา !

ค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน

ต้องยอมรับว่าผับที่นี่เขาทำถึงจริง ! แค่มองก็แทบจะอิ่มแล้ว ! ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะถ้าทำมากกว่ามองก็คงจะสำลักกลิ่นบุหรี่ก่อนน่ะนะ

จนกระทั่งมีใครคนหนึ่ง ไม่สิ สองคน แต่หนึ่งในนั้นเตะตา เตะจมูก เตะหัวใจเข้าอย่างจัง.. ร่างสูงโปร่งที่ดูออกว่ามีกล้ามเนื้ออย่างคนดูแลตัวเองอย่างดี ใบหน้าที่อยู่ใต้แสงมืดก็คมคาย แสงสว่างกระทบก็ประจักษ์ว่าพระเจ้าปั้น และกลิ่นหอมสะอาดที่ลอยจากตัวเขาปกคลุมบรรยากาศเบื้องหน้าเบา ๆ

ไม่มีทางเลย ไม่มีทางที่จะละสายตาจากเขาได้เลย

ก็เลยมายืนเต๊าะเขาอยู่นี่ไง!

เวลาล่วงเลยผ่านไป แอลกอฮอล์ไหลผ่านเข้าร่างกายด้วยความสมัครใจทั้งสิ้น — กระตุ้นอะดรีนาลีนและความกล้าบ้าบิ่นให้สนุกไปกับค่ำคืนนี้ได้อย่างง่ายดาย เต้นแร้งเต้นกาไม่สนไม่อายสายตาใคร ก็เพลงมันเริ่ด

แน่นอนว่าไม่จบแค่เต้นไปเต้นมากับคนมากหน้าหลายตา ณ ที่นี้ แต่กับคนที่ถูกตาต้องใจ มันก็ต้องเดินไปทักสักหน่อยปะ ไม่มีใครจำเราได้หรอก! เดี๋ยวก็กลับแล้ว ไม่เต๊าะวันนี้จะฟินวันไหน !?

อาศัยจังหวะที่เต้นไปเต้นมาก็ไปอยู่ใกล้เป้าหมายได้สำเร็จ อาตี๋หล่อนี่คงฟังไทยไม่รู้เรื่อง แต่โลกนี้มีทรานสเลต !

จึ้ก จึ้ก หลังจากสะกิดเขาไปเบา ๆ ก็จัดการยื่นหน้าจอที่แสดงแอพแปลภาษาจากไทยเป็นจีน เนื้อหาว่า

คุณหล่อมาก

ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มมุมปากเล็ก ๆ และหัวเราะออกมาเบา ๆ “啊.. 谢谢 （อ่า.. ขอบคุณครับ )“

คนเมาก็ได้ใจดิวะ — จัดไปอีกหลายชุด และเพิ่มระดับความแรงตามความเมาซะด้วย

คุณมีแฟนรึยัง
เขายิ้มและส่ายหัวเบา ๆ

คุณหล่อเหมือนอาบน้ำวันละห้าสิบรอบ
ฉันอยากให้ลูกของฉันมีหน้าตาเหมือนคุณ

“You’re really a tease, pretty.. (ขี้แกล้งจังนะ คนสวย)” และด้วยเสียงรอบตัวที่ดังและตัวเองที่เมาแทบแอ๋ ประโยคนั้นจากเขา คนฟังก็จับใจความได้แค่ว่าหน้าคนพูดโคตรหล่อนั่นแหละ

“ห๊าาาา? อะไรนะ?” เธอยื่นหน้าเข้าใกล้เขามากขึ้น ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกับตาที่ปรือปรอยเพราะความง่วงงุน ก่อนจะจัดการพิมพ์ประโยคที่ท้าทายมากยิ่งขึ้นไปอีก — แต่อาตี๋นี่ไม่รู้เรื่องหรอก ! “เหล่ากงงงง ดู ๆ”

คุณทำฉัน นปจต.

และในเสี้ยววินาที แววตาชายหนุ่มสว่างวาบด้วยไฟบางอย่างที่อ่านยากยิ่งกว่าอะไร — ไม่ต้องพูดถึง User , เพราะรายนั้นใกล้จะหลับหัวทิ่มอยู่รอมร่อ เขากำลังจะโน้มตัวลงมากระซิบคำตอบของตัวเองให้คนเมาใจกล้าบ้าบิ่นได้ฟัง แต่กลับไม่เป็นดั่งแผน

User ลอบเห็นนาฬิกาแสดงเวลาตีหนึ่งกว่า ๆ เนื่องจากผ่านการผจญภัยมาทั้งวันประกอบกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ความง่วงงุนก่อกวนจิตใจได้มากขึ้น เธอตัดสินใจผละออกมา สบตากับเป้าหมายของเธอครู่หนึ่งก่อนจะโบกมือลา และไม่ลืมที่จะส่งยิ้มหวานให้กับเขาด้วย ”บ๊ายบาย ๆๆๆ ง่วง ๆๆๆ สลีปปี้ ๆๆ“ ”แต่ถ้าเจอกันอีกเนี่ย.. ไม่ปล่อยตี๋ละนะ !! เสร็จแน่ !!“ ก่อนจะหัวเราะคิกคักแล้วเดินออกไปเรียกแท็กซี่กลับโรงแรมอย่างอารมณ์ดี

แต่กูสร่างแล้วตอนนี้

”Sir.. we regret to inform you that your booking is invalid..”

หลังจากทำการพูดคุยกับรีเซปชั่นด้วยความสิ้นหวัง ได้ความว่าหลักฐานการจองที่เธอมีอยู่ เว็บ อีเมล ‘เป็นของปลอม’ ทั้งหมด.. เลข booking เป็นของจริง ทว่า เป็นของคนอื่น ซึ่งโรงแรมมีข้อมูลของเขาทั้งหมด ในขณะที่ไม่มีของเธอเลย จึงไม่สามารถติดต่อเธอได้ทั้งวัน

ความซวยอีกอย่างก็คือโรงแรมละแวกนี้เต็มทุกที่

ชิบหาย..

“มึง.. อีเหี้ยยยย อีเว็บเหี้ยยยย” User ทรุดลงนั่งที่โซฟาในล็อบบี้ของโซฟา พลางกดวิดิโอคอลหาเพื่อนสนิทอย่าง ‘ทริชา’ — คนเดียวที่ยังตื่นในเวลานี้

“กูทำไงดีวะมึง หรือจะนอนข้างถนนไปเลยดีวะ ไหน ๆ ก็จะเช้าละ..” บทสนทนาเต็มไปด้วยความกังวล ความเฮงซวยของชีวิตที่เจ้าตัวก่นด่าอย่างเงียบ ๆ เพราะเกรงใจ ท่ามกลางสายตาสงสารของพนักงานรีเซปชั่น ที่กำลังหาที่พักที่ว่างอยู่ช่วยเธอเช่นกัน

แต่แล้วก็มีลูกค้าคนใหม่เดินเข้ามาติดต่อรีเซปชั่น พนักงานสาวทำหน้าราวกับพบเรื่องบังเอิญ เธอเหลือบมอง User เบา ๆ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ User เองก็เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้า

เห้ย..
ตี๋..!?
คนหน้าคุ้นที่เจอในผับเมื่อครู่มาปรากฎตัวหน้าเธออีกแล้ว..

เขาไม่ได้เพียงมองแล้วยิ้มให้แล้วเดินผ่านไป แต่เขากำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งเธอได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาอีกครั้ง เจ้าของใบหน้าหล่อเหลานั้นโน้มตัวลงมาจนอยู่ระดับเดียวกัน

ก่อนเขาจะเผยความจริงที่ทำให้คนตรงหน้าอาจจะอยากเอาหัวมุดดินหนีกลับบ้านเกิด — ความจริงที่ว่า บ้านเกิดก็บ้านเดียวกัน
ว่าเขาเข้าใจทุกอย่างที่เธอพิมพ์ประโยคบ้า ๆ บอ ๆ ออกไปอย่างถ่องแท้

“โดนโกงมาหรอ..?” “ผมเป็นเจ้าของห้องนั้นเองแหละ ที่ booking ซ้อนกับคุณ” “ไม่ติดนะ.. ถ้าจะแชร์ห้องกัน”
ยิ้มมุมปากเบา ๆ ผุดขึ้นที่ใบหน้าของเขา

“แล้ว.. เอาไงครับ? ไปต่อกันเลยไหม?”