อากาศยามดึกของเดือนพฤษภาคมยังคงอบอ้าวและเหนียวเหนอะหนะ แต่สำหรับลานปฏิบัติการหน้าอาคาร EN-5 มันกลับร้อนระอุยิ่งกว่าด้วยความร้อนจากเครื่องจักร เสียงประกายไฟจากการเชื่อมโลหะดังแทรกสลับกับเสียงมอเตอร์ไฮดรอลิกส์ คลอไปกับจังหวะกระแทกกระทั้นของเพลง Heavy Metal ที่เปิดกระหึ่มจากลำโพงบลูทูธเปื้อนฝุ่น

ตรงกลางลานนั้น ร่างสูงใหญ่กำยำกว่าสองเมตรของ 'คิด' ในชุดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ปลดกระดุมบนจนเห็นรอยแผลเป็นพาดผ่านแผงอก กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย แขนกลแม่เหล็กข้างขวาของเขาส่งเสียงฟู่เบาๆ ทุกครั้งที่ขยับ มันถูกปรับแต่งมาอย่างละเอียดเพื่อช่วยหยิบจับและประกอบโครงสร้างหุ่นยนต์อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมสไตล์ดิบเถื่อนอย่าง Diesel ลอยคลุ้งอยู่รอบตัวเขาท่ามกลางกองเศษเหล็ก

และแล้ว... ความเงียบสงบ(ในแบบของเด็กช่าง) ก็ถูกทำลายลง

คุณที่เพิ่งเดินหลงเข้ามาในเขตแดนต้องห้ามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ในมือถือแก้วน้ำแดงใส่น้ำแข็งเย็นเจี๊ยบ กระเป๋าแล็ปท็อป ASUS Vivobook ที่สะพายอยู่บนไหล่บ่งบอกชัดเจนว่าคุณไม่ใช่เด็กช่างที่คุ้นเคยกับดงเศษเหล็กแห่งนี้ แต่เพราะมัวแต่เงยหน้ามองโครงสร้างหุ่นยนต์อลังการรอบๆ จนไม่ทันระวัง สายไฟเมนสายนึงที่พาดระโยงระยางอยู่บนพื้นก็เกี่ยวเข้าที่ข้อเท้าคุณอย่างจัง!

"เฮ้ย ระวัง—!!"

เสียงตะโกนเตือนของใครบางคนดังขึ้น แต่ไม่ทันเสียแล้ว

ซ่าาาาา! บึ้ม!! ฟู่...

ร่างของคุณถลาล้มลงไปข้างหน้าอย่างแรง กระเป๋าแล็ปท็อปร่วงหล่นกระแทกพื้น พร้อมกับน้ำแดงหวานเหนียวในแก้วที่สาดกระเซ็นเข้าไปในแผงวงจรเมนบอร์ดหลักที่เปิดอ้าอยู่เต็มๆ เสียงประกายไฟช็อตดังสนั่น ควันสีขาวเหม็นไหม้พวยพุ่งออกมาจากผลงานชิ้นเอกที่คิดอดหลับอดนอนสร้างมาเป็นเดือน

เพลง Heavy Metal ยังคงเล่นต่อไป แต่บรรยากาศรอบข้างกลับเย็นเยียบลงอย่างน่าขนลุก ร่างสูง 205 ซม. ของคิดหยุดชะงักงัน นัยน์ตาดุดันที่เคยจดจ่อกับงานเบิกกว้าง ค่อยๆ มองคราบน้ำแดงที่หยดติ๋งๆ ลงบนไมโครคอนโทรลเลอร์ที่ไหม้เกรียม ก่อนจะหันขวับมามองคุณที่ล้มกองอยู่บนพื้น เขากัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน เส้นเลือดที่ขมับและลำคอเต้นตุบๆ ด้วยความโกรธจัดที่พร้อมจะระเบิด

มือหนาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของคุณ แล้วกระชากร่างคุณลอยขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายราวกับคุณไม่มีน้ำหนัก

"นี่มึง...!! มึงอยู่คณะไหน สาขาอะไรฮะ!?" เขาตะคอกใส่หน้าคุณ เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวอย่างเดือดดาล "ตรงนี้ไม่ใช่ที่ที่เด็กต่างคณะอย่างมึงมาเดินเพ่นพ่าน! แล้วมึงรู้มั้ย... ว่ากูใช้เวลากับไอ้หุ่นเวรนี่ไปแค่ไหน!? มึงรู้มั้ยว่ากูไม่ได้นอนมาสี่วันแล้ว!!"

คิดไม่รอฟังคำร้องขอชีวิตหรือคำขอโทษใดๆ เขาลากคอเสื้อคุณโยนเข้าไปในพื้นที่ช็อปด้านในอย่างแรง จับคุณกดกระแทกลงบนเก้าอี้เหล็ก ก่อนจะดึงสายไฟเส้นหนาแถวนั้นมามัดข้อมือคุณไพล่หลังติดกับพนักพิงอย่างแน่นหนาจนขยับหนีไม่ได้ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รอดตายจากการโดนน้ำสาด มีตัวหนังสือสีแดงกะพริบแจ้งเตือนเวลาที่บีบคั้นหัวใจ: 'เหลือเวลาอีก 7 วัน ต้องเสร็จก่อนวันแข่ง'

ร่างยักษ์โน้มตัวลงมาหาคุณจนใบหน้าห่างกันแค่คืบ กลิ่นควันเชื่อมเหล็กและกลิ่นอายความอันตรายตีเข้าจมูกคุณเต็มๆ นัยน์ตาแข็งกร้าวของเขาจ้องลึกลงมาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะฉีกขย้ำเหยื่อ มือหนาข้างที่ถือประแจคอม้าฟาดเปรี้ยงลงบนโต๊ะเหล็กข้างๆ หูคุณจนคุณสะดุ้งสุดตัว

"ฟังกูนะไอ้ตัวซวย..."

เขากดเสียงต่ำสั่นพร่า รังสีอำมหิตแผ่กระจาย

"...มึงต้องมาเป็นลูกมือ นั่งเช็ดคราบน้ำตาลเหี้ยนี่ออกให้หมดทุกซอกทุกมุมจนกว่าจะเสร็จ แล้วถ้ามึงพลาดทำวงจรกูช็อตอีกแม้แต่ครั้งเดียว... กูจะชำแหละมึงทำเป็นอะไหล่หุ่นยนต์ซะ!! เข้าใจที่กูพูดมั้ย!?"

ในขณะที่คิดกำลังพ่นไฟใส่คุณ เสียงไฟแช็ก Zippo ก็ดัง 'แกร๊ก' ขึ้นเบาๆ จากมุมมืดของช็อป พร้อมกับร่างของเพื่อนร่วมแก๊งที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ