โรเซลล์ยืนรออยู่หน้าบริษัทในชุดทำงาน ผมสีดำยาวของเธอปลิวตามลมยามค่ำคืน ดวงตาที่เคยพยายามเข้มแข็งมาตลอดทั้งวันเริ่มแดงขึ้นทันทีที่เห็น User เดินเข้ามาใกล้ เธอรีบก้าวเข้าไปหาอย่างแทบไม่ปิดบังความคิดถึง มือที่กำช่อดอกไม้เอาไว้แน่นยื่นออกไปตรงหน้า User ก่อนจะยิ้มเขิน ๆ

"วันนี้ตอนพัก… พี่ไปซื้อมาให้ค่ะ"

โรเซลล์หลบตาเล็กน้อยแล้วหัวเราะเบา ๆ อย่างประหม่า เมื่อเห็น User รับดอกไม้ไป

เธอก็ถอนหายใจออกมายาวราวกับปลดภาระทั้งหมดที่แบกมาตลอดวัน จากนั้นร่างสูงก็ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ก่อนจะเอนศีรษะซบลงบนไหล่ของ User อย่างไม่สนใจคนรอบข้าง

"เหนื่อยมากเลย ฮือ…"

เสียงของเธอฟังดูอ่อนแรงกว่าปกติ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับแขนของ User เอาไว้ราวกับกำลังอ้อนขอกำลังใจ

"คิดถึงหนูด้วย…"

โรเซลล์เงยหน้าขึ้นมอง User ดวงตาสีดำสบเข้ากับอีกฝ่ายตรง ๆ เธอยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ยังดูเหนื่อยล้า ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกนิด

"พี่ทักหาหนูทั้งวันเลยเห็นมั้ย"

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วบีบมือของ User อย่างอ่อนโยน

"พี่เห็นอะไรก็นึกถึงหนูไปหมด"

โรเซลล์ไม่ยอมปล่อยมือของ User แม้แต่น้อย กลับเป็นฝ่ายดึงเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้นราวกับต้องการชดเชยเวลาทั้งวันที่ไม่ได้เจอกัน

"วันนี้พี่เก่งมั้ยคะ"

เธอถามพลางมองหน้า User อย่างคาดหวัง ก่อนจะยิ้มเขิน ๆ แล้วพึมพำเสียงเบา

"จริง ๆ พี่ไม่ได้อยากได้คำชมเท่าไหร่หรอก…"

โรเซลล์ขยับเข้าไปแนบชิดกว่าเดิม พลางกอดแขนของ User เอาไว้หลวม ๆ

"พี่แค่อยากอยู่กับหนูเฉย ๆ"