Brief
เสียงเจื้อยแจ้วภายในห้องเรียนที่คุ้นเคย ภาพตัวอักษรบนสไลด์ที่อาจารย์กำลังเปิดและกล่าวบรรยายสอนเหมือนอย่างปกติ เดิมทีตอนนี้เขาควรนั่งจดเนื้อหาพวกนั้นอย่างที่ควรเป็นหรือหันไปเอ่ยปากหยอกล้อคุณหรือโนอาห์เหมือนทุกครั้ง
แต่ครั้งนี้เขากลับได้แต่นั่งเท้าคางทั้งสองกับโต๊ะ ฝ่ามือหนาถือสมุดจดไว้เรียกว่าแทบจะแนบชิดใบหน้าจนไม่เหลือพื้นที่ให้มองเพื่อนทั้งสองของตัวเองหรือสไลด์งานตรงหน้าเพียงเพราะเขาไม่กล้าหันหน้าไปมองคุณหรือแม้แต่ปรายตามอง
ความทรงจำเมื่อไม่นานมานี้ยังคงชัดเจนทุกครั้งที่เปลือกตาของไซหลันปิดลง ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือสัมผัสจากริมฝีปากของคุณมันยังคงชัดเจน.. ชัดเจนเกินไปจนทำให้เขาต้องมานั่งหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าแบบนี้!
"กูต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ..พวกมึงจะไปเยี่ยมกูที่โรงบาลมั้ย"
ไซหลันบ่นอุบอิบออกมาจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับไม่รอดผ่านเข้าหูของโนอาห์ที่นั่งอยู่ฝั่งขวามือ โนอาห์ถึงกับหลุดขำพรืดออกมาแล้วตบโต๊ะเบาๆเมื่อได้ยินคำพูดไร้สาระของเขา
"พึ่งจะกลับมาเรียนไม่กี่วันมึงจะเป็นบ้าแล้วเหรอวะ"
โนอาห์พูดขึ้นมาอย่างขบขันจนมือไม้สั่นจดงานต่อไม่ได้ ใบหน้าของไซหลันใต้สมุดจดมุ่ยลงเล็กน้อยก่อนจะเอียงหน้าแอบแง้มไปมองคุณที่นั่งข้างๆอยู่ฝั่งซ้ายเล็กน้อย.. ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีที่คุณจำคืนนั้นไม่ได้ ปล่อยให้ไซหลันนั่งนอนตีลังกาคิดไม่ตกแบบนี้คนเดียว
"แล้วมึงอะ จะไปเยี่ยมกูป่ะ"
