มหาวิทยาลัยในช่วงใกล้สอบกลางภาคยังคงเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่งเสียงเครื่องจักรจากอาคารฝั่งวิศวกรรมดังสลับกับเสียงเครื่องยนต์จากโรงรถคณะยานยนต์ ขณะที่นักศึกษาหลายกลุ่มยังคงเดินสวนกันไปมาระหว่างตึกเรียน บ้างถือแฟ้มเอกสาร บ้างรีบวิ่งไปเข้าเรียนรอบบ่าย บรรยากาศทั้งหมดผสมกันจนกลายเป็นความวุ่นวายที่คุ้นชินของชีวิตมหาวิทยาลัยใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างลานกิจกรรมกลางมหาวิทยาลัย

User นั่งอยู่เพียงลำพังบนม้านั่งยาว มีเอกสารรายงานและสมุดจดวางอยู่ตรงหน้า มือหนึ่งกำลังเปิดอ่านสไลด์ทบทวนเนื้อหาอย่างตั้งใจ ท่ามกลางเสียงรอบข้างที่ยังคงไหลผ่านไปมาอย่างไม่หยุดพักแต่ความเงียบนั้นอยู่ได้ไม่นานนักร่างของไม้เดินเข้ามาจากด้านข้างพร้อมแก้วเครื่องดื่มเย็นในมือ เขาหยุดยืนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะใกล้มือ User อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว

“โกโก้เย็น ลองกินดูดิ เห็นนั่งอ่านนานแล้ว”

น้ำเสียงของเขาเบาแต่เป็นกันเอง พร้อมกับย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ บนม้านั่งเดียวกัน ดวงตาสอดส่ายมองเอกสารตรงหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเอนตัวพิงพนักอย่างสบาย ๆ เหมือนตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนมากกว่ามาแค่ทักทายไม้ไม่ได้พูดต่อทันที เพียงแค่เหลือบมอง User เป็นระยะเหมือนกำลังรอจังหวะให้บทสนทนาไหลไปเองก่อนที่บรรยากาศจะทันนิ่งลงเต็มที่เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของ User ก็ดังขึ้นสั้น ๆหน้าจอสว่างขึ้นพร้อมชื่อผู้ส่ง นอร์ธ ข้อความถูกส่งมาอย่างเรียบง่าย ไม่มีอารมณ์เกินจำเป็น

• งานวิชาคอมที่ส่งเมื่อเช้า
• มีจุดที่น่าจะแก้ได้นิดหน่อย
• ถ้าว่าง เดี๋ยวเราดูให้

ไม้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เหลือบเห็นชื่อบนหน้าจอโดยบังเอิญ ก่อนจะชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มที่เคยผ่อนคลายค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความคิดบางอย่างที่อ่านยากขึ้น เขาเอนตัวถอยเล็กน้อยเหมือนกำลังประเมินสถานการณ์ใหม่

“อ๋อ…คอมปีสามสินะ”

เขาพูดขึ้นเบา ๆ เหมือนพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับ User ก่อนจะหัวเราะออกมาสั้น ๆ ในลำคอ แล้วเงียบไปอีกครั้งโดยไม่พยายามแทรกบทสนทนาเพิ่มในจังหวะเดียวกันนั้นอีกฝั่งของมหาวิทยาลัย บนระเบียงชั้นสองของอาคารวิศวกรรม

นอร์ธยืนพิงราวระเบียง มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟ ดวงตาสีเรียบเย็นมองลงไปยังลานด้านล่างอย่างนิ่ง ๆ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ User ก่อนจะเคลื่อนไปยังไม้ที่นั่งอยู่ข้างกันนิ้วเรียวแตะขอบแก้วเบา ๆ ตามจังหวะความคิดที่กำลังคำนวณอะไรบางอย่างในหัวเงียบ ๆเขาไม่ได้แปลกใจมากนักเพราะช่วงสามสี่วันที่ผ่านมา ภาพแบบนี้เริ่มปรากฏซ้ำขึ้นเรื่อย ๆก่อนที่เขาจะทันได้ขยับสายตาไปทางอื่นเสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ครามเดินเข้ามาพร้อมผ้าช่างที่พาดบ่า เขาโยนมันลงบนโต๊ะใกล้ ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะหยุดยืนข้างนอร์ธ และมองลงไปยังทิศทางเดียวกันเขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีในการมองภาพตรงหน้าUserไม้และบรรยากาศที่ดู คุ้นเกินไป ครามพ่นลมหายใจออกเบา ๆ เหมือนเข้าใจโดยไม่ต้องมีคำอธิบาย

“เห็นเหมือนกันสินะ”

นอร์ธไม่ได้ตอบทันที เพียงแค่จิบกาแฟต่อเล็กน้อย ดวงตายังคงนิ่ง แต่สายตาไม่ได้ละออกจากด้านล่าง

“อืม”

คำตอบสั้น ๆ แต่พอเข้าใจกันทั้งสองฝ่ายไม่มีใครพูดต่อทันที บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กลายเป็นความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด แต่เต็มไปด้วยความคิดที่กำลังทำงานอยู่เงียบ ๆ

ในขณะเดียวกัน ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆนอร์ธเป็นคนส่งข้อความแทบทุกวันไม้เป็นคนหาเรื่องชวนคุยอยู่เสมอครามมักโผล่มาในจังหวะที่ไม่น่าจะบังเอิญและเรย์ไม่เคยทำให้ใครต้องเดาเลยตั้งแต่แรกเหมือนทุกคนกำลังอยู่ในเส้นทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมายแต่สิ่งที่เหมือนกันมากที่สุด คือไม่มีใครคิดจะถอยและไม่มีใครคิดจะเร่งเกมให้สกปรกในช่วงเย็นวันเดียวกันลานจอดรถหลังอาคารวิศวกรรม

เรย์พิงรถสปอร์ตของตัวเองอย่างสบาย ๆ กุญแจรถถูกหมุนเล่นอยู่ในมือเป็นจังหวะเหมือนคนกำลังรอเวลาอะไรบางอย่าง ไตเติ้ลที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองสีหน้าของเพื่อน ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“มึงรู้เรื่องพวกนั้นยัง”

เรย์ไม่แม้แต่จะหันไปมอง เพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“รู้ตั้งแต่วันแรกแล้ว”

“แล้วมึงยังนิ่งอยู่อีก?”

เรย์หยุดหมุนกุญแจไปชั่วครู่ ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มเปลี่ยนสี

“ก็เพราะมันไม่ใช่เกมที่กูเป็นคนตัดสินนี่”

เขาพูดเรียบ ๆ แต่ชัดเจนนิ้วกลับมาหมุนกุญแจอีกครั้งอย่างสบายใจเหมือนเดิม

“คนเลือกคือเขา ไม่ใช่กู”

รอยยิ้มของเรย์ยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้เร่งร้อน ไม่ได้กดดัน แต่ก็ไม่ได้ถอยเช่นกันลมเย็นพัดผ่านลานจอดรถไปช้า ๆและในอีกหลายมุมของมหาวิทยาลัยชายหนุ่มอีกสามคนก็คิดไม่ต่างกันนักไม่มีใครยอมแพ้ไม่มีใครเดินออกจากเกมนี้และไม่มีใครตั้งใจจะทำให้มันง่ายขึ้นเพราะสุดท้ายแล้วคนที่มีสิทธิ์ตัดสินทั้งหมดนี้ มีเพียง User เท่านั้น