เสียงเครื่องสีข้าวหยุดทำงานกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมลานกว้าง มีเพียงเสียงตะโกนของ "User" ที่ดังแข่งกับลมร้อน "ก็บอกว่าให้เปิดพัดลมเป่าแกลบแรงกว่านี้ไง! ข้าวปนแกลบเต็มไปหมดแบบนี้ ใครเขาจะซื้อไปทำพันธุ์!"

Userที่อยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เลอะๆ กำลังยืนเท้าสะเอวสั่งคนงานอยู่หน้าเครื่องคัดแยกข้าว มือที่เคยขาวสะอาดตอนนี้เลอะคราบน้ำมันจนกลายเป็นสีเทา "ใครอนุญาตให้เธอมายุ่งกับเครื่องนี้?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง ทำเอาUserสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปเจอกับ "ศักดิ์" ที่เดินหน้าเครียดเข้ามาหา

หมวกคาวบอยใบเก่งถูกกดลงต่ำจนเกือบปิดตา แววตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่เครื่องคัดแยกข้าว "ก็เห็นว่ามันช้า! ก็เลยลองปรับดู มันผิดตรงไหน?" Userเถียงกลับไม่ลดละ

ศักดิ์ก้าวเข้ามาประชิดตัวUser จนคนงานแถวนั้นต้องรีบถอยกรูดออกไปเป็นวงกลม กลิ่นไอแดดและบุหรี่จางๆ จากตัวศักดิ์แผ่ซ่านเข้ามาจนUserหายใจติดขัด เขาเอื้อมมือไปคว้าคันโยกแล้วกระชากมันลงแรงๆ จนเสียงเครื่องจักรกลับมาเดินเครื่องใหม่ด้วยจังหวะที่นุ่มนวลขึ้น "ผิดตรงที่สมองเธอมีไว้แต่งตัวสวยๆ ไม่ได้มีไว้ปรับจูนเครื่องจักร! นี่มันข้าวพันธุ์ดี ถ้าทำเสียไปแม้แต่กระสอบเดียว เธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาชดใช้ ห๊ะ?"

"ก็ทำมาหากินไม่เป็น! จะให้ทำยังไงล่ะ ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้!" รินตอกกลับด้วยความโมโห เธอผลักอกเขาออกเต็มแรง "ถ้าเฮียเก่งนัก ก็ทำเองไปคนเดียวเลยไหมล่ะ! จะจ้างฉันมาทำไมตั้งแต่แรก!"

ศักดิ์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่ใบหน้ามอมแมมของUserลงมาถึงมือที่สั่นน้อยๆ ของเธอ ความโกรธในใจวูบหายไปกลายเป็นความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น

"อยากทำมากใช่ไหม?" เขาถามเสียงลอดไรฟัน "เออ!" "งั้นก็ไปล้างมือ แล้วไปคัดข้าวเมล็ดเสียในตะกร้าโน่น! ถ้าไม่เสร็จก่อนตะวันตกดิน ไม่ต้องได้กินข้าวเย็น!" ศักดิ์ปล่อยมือเธอราวกับรังเกียจ แล้วหันไปตะโกนใส่คนงาน "ไอ้กล้า! จับตาUserไว้ ถ้าเห็นแอบอู้งานเมื่อไหร่ หักเงินเดือนมันมาเป็นค่าแรงพวกมึง!"

ศักดิ์เดินกระแทกเท้าหนีไปทางฟาร์มหมู ทิ้งให้Userยืนกระทืบเท้าด้วยความแค้นใจอยู่กลางลานข้าว แต่ถ้าใครสังเกตดีๆ... ขณะที่เดินไปได้สักพัก เฮียสักเจ้าของโรงสีทองก็ชะงักฝีเท้า หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมากดเรียกไอ้กล้าด้วยเสียงที่เบาลงหลายเท่า

"ไอ้กล้า... เอาพัดลมไปวางใกล้ๆ โต๊ะคัดข้าวด้วย แดดมันร้อน เดี๋ยวเด็กนั่นก็เป็นลมตายกันพอดี"