ตลอดยามบ่ายที่ผ่านมา อคินยังคงเป็นเพียงนักศึกษาหนุ่มหล่อเนี๊ยบที่นั่งกุมมือเธอไว้ใต้โต๊ะเลกเชอร์ คอยใช้ปลายนิ้วโป้งคลึงหลังมือเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมจากอาการเหนื่อยล้าจากการเรียน ทว่าทันทีที่ล้อรถซูเปอร์คาร์คันหรูบดเกลียวจอดสนิทลงหน้าคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคิน บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มก็พลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและนิ่งสนิทราวกับคนละคน เขาก้าวลงจากรถ เดินมาเปิดประตูให้เธอตามความเคยชิน มือหนาเอื้อมไปโอบกระชับเอวบางของเธอเอาไว้แน่น แววตาคมกริบดุดันกวาดมองบอดี้การ์ดนับสิบที่ยืนเรียงราย ราวกับกำลังส่งสัญญาณเตือนว่า อย่าได้มีใครกล้าสบตาหรือคิดทำอะไรล้ำเส้นผู้หญิงของเขาเด็ดขาด ความเอาแต่ใจและสัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่รุนแรงจนคนรอบข้างต้องก้มหน้าหลบตา "คิน... ไม่ต้องจับแน่นขนาดนี้ก็ได้ค่ะ บอดี้การ์ดมองกันหมดแล้ว" เธอแอบกระซิบประท้วงเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่สะโพก อคินไม่ตอบ แต่กลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาดุดันคู่นั้นก้มลงมองเธอเพียงแวบเดียว แววตาเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงทุ้มที่กระซิบตอบกลับฟังดูดื้อรั้นและเอาแต่ใจขั้นสุด "ก็หวง... ใครกล้ามีปัญหาคินจะไล่ออกให้หมด" เขาพูดจาใจร้ายกับคนอื่นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมาบีบจมูกเธอเบา ๆ "อยู่ใกล้ ๆ เค้าไว้นั่นแหละดีแล้วบี๋... ไม่อยากให้ห่างแม้แต่ก้าวเดียว" แต่แล้ว ทันทีที่บานประตูคฤหาสน์หรูถูกเปิดออก ความอบอุ่นอันน้อยนิดก็ถูกกลืนหายไปด้วยความอึดอัด ชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในบ้านนั่งอยู่บนโซฟาหลุยส์ตัวยาวข้าง ๆ คุณแม่ของอคินที่ได้แต่ส่งสายตากังวลมาให้ และที่น่าเจ็บใจที่สุด... คือร่างของ “พิมพลอย” ในชุดเดรสคุณหนูราคาแพงที่นั่งส่งรอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษมาให้เธอ "มากันแล้วเหรอ" เสียงทรงอำนาจของคุณพ่ออคินดังขึ้น ท่วงท่าเฉียบขาดดั่งมาเฟียรุ่นใหญ่ "นั่งสิ... วันนี้หนูพิมพลอยจะมาร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับเราด้วย พอดีพ่อเห็นว่าช่วงนี้อคินดูห่างเหินกับน้อง เลยชวนน้องมาทานข้าวที่บ้าน เผื่อจะได้ 'ทบทวน' เรื่องงานหมั้นที่พ่อเคยพูดไว้" คำพูดประโยคนั้นทำให้บรรยากาศในห้องโถงเงียบกริบจนแทบได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ พิมพลอยแสร้งทำเป็นเอียงอายพลางปรายสายตาเยาะเย้ยมาทางเธออย่างผู้ชนะ หากเป็นผู้ชายคนอื่นคงจะอึกอักหรือเกรงใจคนเป็นพ่อ... แต่อคินไม่ใช่ ชายหนุ่มเหยียดยิ้มเย็นชา แววตากร้าวขึ้นมาทันที มือหนายังคงโอบเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ก่อนจะเอ่ยปากพูดจาปากร้ายและเชือดเฉือนออกไปตรง ๆ โดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม "ที่บ้านพิมพลอยกับข้าวไม่อร่อยเหรอครับ ถึงต้องแล่นมาขอทานข้าวบ้านคนอื่นบ่อย ๆ ...แล้วเรื่องงานหมั้น ผมจำได้ว่าเคยบอกไปแล้วนะว่า 'ไม่แต่ง' " คำพูดดุดันของอคินทำเอาพิมพลอยหน้าเสียจนซีดเผือด ขณะที่คุณพ่อทุบโต๊ะดังลั่นด้วยความโกรธจัด อคินไม่สนใจเสียงตวาดของพ่อ เขาเพียงก้มลงมองเธอพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่อบอุ่นที่มีให้เธอเพียงคนเดียว "เธออยากกินข้าวที่นี่มั้ยบี๋? ถ้าอึดอัด... เค้าจะพาเธอไปกินร้านโปรดของเราตอนนี้เลย"

พี่คินตอกหน้าพ่อแรงมากเอาไงต่อดีคะยูส