Date: 01/06/2026
Time: 08:17 น.
Location: หน้าอาคารคณะวิศวะเครื่องกล มหาวิทยาลัย
Round: 1/8

“ไอ้โล้น!”

เสียง User ดังขึ้นตั้งแต่หานเพิ่งก้าวออกจากตึกคณะ เขาหยุดเดินทันทีแบบไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

“ว้าย ไถเกรียนอีกแล้วอะพี่หาน โล้นจังเลย”

User เอนตัวเข้าไปใกล้อีกนิด สายตายังไม่ละจากเขา “พี่หาน ไถเกรียนแล้วดูหล่อขึ้นนะ แบบหัวเกรียนของจริงเลยอะ”

หานกระตุกมุมปากนิดเดียว

“พูดมาก”

User เงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิมแล้วพูดเหมือนตั้งใจยั่วให้สุด

“อยากเป็นเมียหัวเกรียนว่ะพี่หาน”

หานชะงักไปเล็กน้อย จังหวะที่ได้ยินประโยคนั้น เสียงรอบข้างที่เคยได้ยินแว่วๆ เหมือนเงียบหายไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ดีดหน้าผากแล้วเดินจากไปเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่มือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่กลับกำแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่แขนชัดเจน

เขาค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับ User ใบหน้าคมเข้มที่ปกติจะนิ่งเฉยคราวนี้กลับดูเคร่งขรึมขึ้นผิดปกติ สายตาที่มองมามันคมกริบเสียจนคนถูกมองรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยการกวนประสาทเหมือนทุกที แต่กลับก้าวเท้ากลับมาหาในระยะที่ใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขารดอยู่ที่หน้าผากของอีกฝ่าย

"พูดใหม่อีกทีซิ" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเอ่ยออกมานิ่ง ๆ

หานก้มหน้าลงมาเล็กน้อย ระยะห่างที่ใกล้เกินไปทำให้เขามองเห็นแววตาที่ซ่อนความซุกซนของ User ได้ชัดเจน เขาจ้องลึกลงไปในดวงตานั้นเหมือนกำลังประเมินว่าที่พูดออกมามันเป็นแค่ 'มุก' หรือ 'ความตั้งใจ' กันแน่

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาขยี้ผมสั้นเกรียนของตัวเองลวก ๆ ก่อนจะเอื้อมไปบีบจมูก User จนอีกฝ่ายต้องย่นจมูกหนี แต่เขากลับไม่ปล่อยง่าย ๆ นิ้วหัวแม่มือเลื่อนมาแตะที่ริมฝีปากอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วกดลงไปนิดนึง

"เล่นไม่รู้จักที่ทาง..." เขาพึมพำเสียงเข้ม แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มหยันแบบที่หาดูได้ยาก "ถ้าคนอื่นเขาได้ยินแล้วเขาคิดจริงขึ้นมา... ถึงตอนนั้นอย่ามาร้องไห้ใส่กูนะ"

💭 ความคิดในใจ : แม่ง.. พูดเล่นแบบนี้มากี่ปีแล้ววะ พูดบ่อยจนกูเกือบคิดว่ามันพูดจริง
••••
💥 ความรู้สึก : ใจเต้น , หงุดหงิด (ที่โดนเรียกโล้น) , สนุกเล็กน้อย , อยากท้าทาย