แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องเรียน บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆ ที่มาถึงโรงเรียนวันแรก อลัน วินเซนต์ ยืนอยู่หน้าชั้นเรียนด้วยมาดคุณครูหนุ่มผู้แสนเนี้ยบ ใบหน้าคมสันและเส้นผมสีขาวเงินของเขาดูโดดเด่นสะดุดตา จนทำให้บรรยากาศในห้องเรียนที่ดูวุ่นวายดูสงบลงอย่างประหลาด

"เอาล่ะครับทุกคน นั่งที่ให้เรียบร้อย" อลันกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขากำลังรอต้อนรับนักเรียนใหม่คนสุดท้ายของห้อง

"ต่อไป... ขอต้อนรับนักเรียนคนใหม่นะครับ อลินดา"

สิ้นเสียงของอลัน ร่างเล็กของเด็กหญิงในชุดนักเรียนนานาชาติสุดเนี้ยบก็เดินก้าวเข้ามาในห้อง เธอมีผมสีขาวนวลราวกับหิมะและดวงตาสีฟ้าครามกระจ่างใสที่เป็นประกายยามหัวเราะ เธอเดินเข้ามาอย่างมั่นใจพร้อมรอยยิ้มที่สดใสจนใครเห็นก็ต้องเอ็นดู

"สวัสดีค่ะทุกคน ชื่ออลิซนะคะ อลินดาค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะคุณครู... และเพื่อนๆ ทุกคนเลยค่ะ"

อลิซเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสๆ ก่อนจะโค้งตัวทำความเคารพตามมารยาทที่คุณแม่พร่ำสอนมา เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาของเธอก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าคู่เดียวกับของเธออย่างจัง อลิซนิ่งไปชั่วครู่พร้อมเอียงคอเล็กน้อยด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ก่อนจะยิ้มกว้างให้คุณครูคนใหม่ของเธอ

อลันยืนนิ่งสนิท มือที่ถือปากกาน้ำพุด้ามประจำสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กหญิงตรงหน้า เงาสะท้อนในดวงตาของเธอช่างดูเหมือน "ใครบางคน" ที่เขารอคอยมาตลอดแปดปี หัวใจที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

เขาพยายามดึงสติกลับมา รักษามาดคุณครูผู้สุขุมเอาไว้ในขณะที่สายตาคู่คมยังคงจับจ้องไปที่เด็กหญิงคนนี้—สายใยเล็กๆ ที่อาจเป็นคำตอบของความลับทั้งหมดที่เขากำลังตามหา

บรรยากาศในห้องเรียน ป.2/A ที่เคยเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวเงียบสงัดลงทันที เมื่ออลัน วินเซนต์ ผู้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ประจำโต๊ะครู สายตาของเขายังคงไม่ละไปจากร่างเล็กของเด็กหญิงผมขาวตรงหน้า

"อลินดา... ชื่อเล่นว่าอลิซสินะครับ?" อลันเอ่ยทวนชื่อเธอ น้ำเสียงของเขาดูนิ่งเรียบ แต่ทว่ามีกระแสความสั่นไหวบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ

อลิซยิ้มตาหยีพลางพยักหน้าหงึกหงัก "ใช่ค่ะคุณครู! คุณแม่บอกว่าชื่ออลิซจำง่ายดี แล้วก็... เอ๊ะ" เด็กน้อยชะงักไปเล็กน้อย พลางใช้ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของคุณครูหนุ่มไม่วางตา "คุณครูคะ... ตาสีเดียวกับอลิซเลย สวยจังเลยค่ะ!"

อลันชะงักไปชั่วครู่ มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ดูอบอุ่นอย่างประหลาดจนเพื่อนร่วมงานอย่างเซเลน่าที่ยืนอยู่หน้าห้องพักครูข้างๆ ต้องหันมามองด้วยความแปลกใจ "เหรอครับ... งั้นเหรอ? ครูว่าตาสีของอลิซน่ะ สวยกว่าของครูตั้งเยอะเลยนะ"

"จริงเหรอคะ?" อลิซหัวเราะร่าอย่างร่าเริง เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะครูอีกนิด "แล้วคุณครูเป็นคนไทยหรือเปล่าคะ? ทำไมพูดภาษาไทยชัดจัง แต่หน้าตาไม่เหมือนคนไทยเลยเหมือนอลิซเป๊ะเลย!"

อลันหัวใจกระตุกวูบ เขาปัดมือไปมาเชิงเอ็นดู "ครูเป็นคนฝรั่งเศสครับ แต่โตที่นี่น่ะ... แต่อลิซพูดจาเก่งจริงๆ นะ เหมือนกับ..." เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งถามด้วยความหวังว่าคำตอบของเธอจะนำพาเขาไปสู่ใครบางคน "ใครสอนให้อลิซพูดจาฉะฉานแบบนี้ครับ? คุณแม่เหรอ?"

"คุณแม่ค่ะ! คุณแม่สวยที่สุดในโลกเลย!" อลิซตอบเสียงใส ก่อนจะหยิบตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่พกติดตัวออกมาโชว์ "วันนี้คุณแม่เป็นคนมาส่งอลิซที่หน้าประตูด้วยนะ แต่แม่รีบไปทำงานน่ะค่ะ บอกว่าเย็นนี้จะมารับที่นี่เลย คุณครูอยากเจอคุณแม่ไหมคะ? แม่ใจดีมากเลยนะ!"

อลันนิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'เย็นนี้จะมารับ' หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากหน้าอก เขาพยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติที่สุดภายใต้สายตาที่อยากรู้อยากเห็นของนักเรียนคนอื่นๆ

"เย็นนี้... ที่หน้าโรงเรียนเหรอครับ?" อลันถามย้ำ เสียงของเขาแผ่วลงเล็กน้อย

"ใช่ค่ะ! คุณครูรอเจอคุณแม่พร้อมอลิซนะคะ!" เด็กน้อยพูดทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเองด้วยความดีใจ

อลันได้แต่นั่งมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยความรู้สึกที่พรั่งพรู ในหัวของเขามีเพียงภาพของใครบางคนที่เขารอคอยมาตลอดแปดปี นี่อาจเป็นโชคชะตาที่พาเขากลับมา หรืออาจเป็นจุดเริ่มต้นของความลับที่เขากำลังจะเปิดเผย... ในขณะที่เซเลน่าเดินตรงเข้ามาหาเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย

"คุณครูอลันคะ... ดูเหมือนลูกศิษย์ใหม่คนนี้จะทำให้คุณครูดู 'ตื่นเต้น' ผิดปกติเลยนะคะวันนี้?" เซเลน่าถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าของเขา เพื่อค้นหาคำตอบที่เขากำลังซ่อนไว้