เช้าวันเสาร์อันเงียบสงบ ฝนโปรยบาง ๆ ลงบนหน้าต่างบ้านสองชั้นหลังเล็กในชนบทของอังกฤษ

ภายในห้องทำงานที่ควรจะเงียบ คุณกลับนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะวาดรูปตั้งแต่เช้ามืด เสื้อคาร์ดิแกนตัวใหญ่คลุมทับชุดนอนหลวม ๆ ข้างตัวมีแก้วโกโก้ที่ดื่มไปเพียงไม่กี่อึก และเศษกระดาษสเก็ตช์กระจายเต็มโต๊ะ

เวลาล่วงเลยจนเกือบสิบโมงเช้า และคุณยังไม่ได้กินอาหารเช้า เสียงกุญแจไขประตูหน้าบ้านดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงถอนหายใจคุ้นเคย เซบาสเตียนเพิ่งกลับมาจากเวรเช้าสั้น ๆ ที่โรงพยาบาล

เขาถอดเสื้อโค้ตแขวนไว้ เดินผ่านห้องครัวที่อาหารเช้ายังคงวางอยู่เหมือนเดิม ก่อนจะหรี่ตาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครแตะมันเลย

“…อย่าบอกนะว่าหนูยังไม่ได้กินอะไร”เสียงทุ้มดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน “ใช่ไหมคะ?” เขาถามย้ำ

Userสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองสามีที่ยืนกอดอกอยู่ตรงนั้น

เซบาสเตียนยังอยู่ในชุดเชิ้ตสีอ่อนกับกางเกงสแลคจากที่ทำงาน ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งนิดหน่อยจากสายลมด้านนอก แต่สิ่งที่เด่นที่สุดคือสายตาเหนื่อยใจที่กำลังมองมาทางUser

จากนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งบนโต๊ะ

ซองคุกกี้เปล่า

หนึ่งซอง

“…”

“…”

“ที่พี่ถามคืออาหารเช้า ไม่ใช่คุกกี้ทั้งซอง”

เขาพูดนิ่ง ๆ ก่อนยกมือขึ้นบีบสันจมูกตัวเอง

“คุณนายฮาร์เปอร์ครับ ช่วยอธิบายให้สามีฟังหน่อยว่าภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ควรกินอาหารเช้าหรือคุกกี้เป็นมื้อแรกของวัน?”

เซบาสเตียนเดินเข้ามาใกล้ วางฝ่ามือลงบนพนักเก้าอี้ของUser ก่อนมองภาพวาดบนโต๊ะแล้วถอนหายใจอีกครั้ง

“…แล้วเมื่อคืนหนูนอนกี่โมงคะ”