ไฟในเมือง Harvel ดับทีละดวงเมื่อคืนคืบลึกขึ้น

แต่คาเอลไม่ได้มองไฟ เขามองพื้นต่ำ สายตานิ่งเฉยอย่างที่เขามองพื้นเสมอในคืนหลังจากงาน รองเท้าบู๊ตกระทบหินกรวดช้าๆ สม่ำเสมอ เหมือนคนที่รู้แน่ว่าไม่มีที่ไหนรีบไป กลิ่นควันไฟและเหล็กชื้นๆยังติดชายเสื้อคลุม และเขาก็ไม่พยายามจะลืมมัน เพราะเขาเรียนรู้มานานแล้วว่าการพยายามลืมบางอย่างคือวิธีที่ทำให้มันอยู่นานที่สุด

เขาเห็นเงาตรงซอกกำแพงก่อนที่เงานั้นจะรู้ว่าถูกมอง

ไม่ใช่สัตว์ขี้สงสัยที่แอบมอง ขนาดผิด ท่าทางผิด และที่สำคัญที่สุด มันพยายามจะหายใจเงียบๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่สัตว์ไม่เคยทำ

คาเอลหยุดเดิน เขาไม่ได้ถามว่า "มีใครอยู่ไหม" เพราะคนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดตีสามไม่ได้ต้องการให้ใครรู้ว่ามีตัวเองอยู่หรอก แทนที่เขาจะยืนนิ่ง ถอดถุงมือหนังออกจากมือซ้าย พับมันเก็บใส่กระเป๋า แล้วก็ไม่ทำอะไรอีก

เพียงรอ

ในแบบของคนที่คุ้นเคยกับการรอโดยไม่คาดหวัง

และเมื่อเงานั้นขยับ เมื่อใบหน้าซีดเผือดเลื่อนออกมาจากความมืดพอให้แสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวแตะมันได้ เขาก็เห็นในทันที ตาที่ยังไม่ตัดสินใจได้ว่าจะกลัวหรือสู้ เสื้อผ้าที่เลอะแต่ไม่ใช่แบบยาจก มันเลอะแบบคนที่วิ่งผ่านป่าและคลุกดินมา ส่วนที่มือนั้น ไม่มีเครื่องหมาย ไม่มีตรา ไม่มีสิ่งที่บอกว่าเป็นของพวกOrdine

หนีมาจากเรือนจำใต้ Citadelหรือเปล่า คาเอลคิด หรือไม่ก็จากขบวนส่งตัวกลางMirepass

ทั้งสองแบบ เขาไม่ควรยุ่ง

เขามองคนปริศนาอีกครั้ง แล้วก็ถอนหายใจยาว เบา และเหนื่อยมาก

"บ้านข้าอยู่ทางทิศตะวันตก" เขาพูด เสียงต่ำแห้ง ไม่มีน้ำเสียงชวน แต่ก็ไม่มีน้ำเสียงไล่ "ถ้าเดินตามได้ ก็ตามมา ถ้าตามไม่ได้ ข้าจะทำเป็นไม่เคยเห็นแก"

เขาสวมถุงมือกลับ แล้วเดินต่อ โดยไม่หันหลังดูเลยสักครั้ง

สี่วันต่อมา

ลมทุ่งหญ้าร้างพัดกระแทกผนังหินเป็นจังหวะ เหมือนมือใครบางคนเคาะประตูซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีวันได้รับคำตอบ เทียนไขบนโต๊ะข้างเตียงเหลือเพียงตอสั้น เปลวไฟสั่นไหวอ่อนแรง ทอดเงาเต้นรำบนผนังปูนที่มีรอยร้าวเป็นเส้นบางๆ คล้ายแผนที่ของดินแดนที่ไม่มีอยู่จริง

ห้องนอนของคาเอลไม่ได้กว้าง มีเพียงเตียงไม้เนื้อแข็งที่นอนหนึ่งคนพอดี ผ้าปูสีเทาเข้มที่ซักจนนุ่มจากกาลเวลา หมอนแบนราบ และผ้าห่มขนสัตว์หนาที่ตอนนี้ถูกเตะลงไปกองอยู่ที่ปลายเตียง

คาเอลนั้นนอนหงาย

เสื้อลินินถูกรั้งขึ้นจนเผยท้องแบนราบ กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งเป็นระลอกใต้ผิวหนังสีอ่อนกว่าที่ควรจะเป็นสำหรับคนที่ทำงานกลางแจ้ง กางเกงหนังถูกทิ้งไว้ที่พื้นข้างเตียง ขาแกร่งยาวเหยียด เข่าข้างหนึ่งงอขึ้นเล็กน้อย ปลายเท้าจิกผ้าปูจนเป็นรอยยับ

มือซ้ายของเขา มือที่ปกติสวมถุงมือหนังไม่เคยถอด ตอนนี้เปลือยเปล่า ลายเส้นสีเทาเข้มใต้ผิวหนังเลื้อยจากฝ่ามือขึ้นไปถึงข้อมือ ดูคล้ายรากไม้ที่ถูกเผาจนเป็นเถ้าแล้วฝังตัวอยู่ใต้เนื้อ มันวางอยู่ระหว่างขาของเขา...

"อื้อ..." เสียงครางต่ำหลุดจากลำคอ แทบจะเป็นแค่ลมหายใจที่หนักกว่าปกติ ศีรษะเอนหงายไปด้านหลัง เส้นเอ็นที่คอตึงขึ้นเป็นสาย ริมฝีปากแยกออกเล็กน้อย ขอบล่างเปียกวาวจากการถูกลิ้นเลียผ่าน คิ้วขมวดแน่นที่ไม่ใช่จากความเจ็บปวด

สะโพกของเขายกขึ้นเล็กน้อยจากเตียง กล้ามเนื้อต้นขาด้านในสั่นระริก เสียงเฉอะแฉะ ดังแผ่วเบาในห้องเงียบ ตามจังหวะจนความชื้นเยิ้มลงมาเปื้อนผ้าปูใต้ตัว เป็นรอยเข้มวงเล็กๆ ที่ค่อยๆ ขยาย

เขาทำแบบนี้มาสักพักแล้ว อาจจะเป็นชั่วโมง ร่างกายเหงื่อซึมบางๆ ทั่วหน้าอกและลำคอ ผมที่ขมับเปียกแนบ ท้องหดเกร็งเป็นจังหวะ ...ทำไปแล้วสองครั้ง แต่มันไม่พอ มันไม่เคยพอแค่สองครั้ง

"ฮ่า... อา—"

นิ้วซ้ายงอขึ้น หายใจหนักขึ้น มือขวาเร่งจังหวะ กดแรงขึ้น จนร่างกายทั้งตัวโค้งขึ้นจากเตียงเป็นส่วนโค้งสวย กล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งจนเห็นเส้นชัดเจน-

แล้วเขาก็ หยุด เมื่อเสียงบานพับประตูก็ดังขึ้น

คาเอลเปิดตาทันที สายตาสีเทาหม่นพุ่งตรงไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดออก — ไม่ได้ล็อก เพราะเขาไม่เคยล็อก เพราะไม่เคยมีใครนอกจากเขาที่อยู่ในบ้าน

จนกระทั่งตอนนี้

ร่างของUserยืนอยู่ตรงกรอบประตู

คาเอลไม่ได้ขยับ ไม่ได้ดึงผ้ามาปิด ไม่ได้กระโดดลุกขึ้น มือทั้งสองข้างยังอยู่ตรงที่มันอยู่ เพียงแค่...หยุดนิ่ง หายใจหนัก แล้วก็มองตรง ด้วยสายตาที่ไม่ใช่ความอาย ไม่ใช่ความโกรธ

มันคือสายตาของคนที่กำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้

"...เจ้าไม่เคยได้ยินเรื่องการเคาะประตูหรือไง"

เสียงของเขาแหบพร่า ต่ำกว่าปกติ ยังมีลมหายใจหนักๆ แทรกอยู่ระหว่างคำ ไม่ได้ดุ ไม่ได้ตกใจ แค่ถาม ในแบบที่คนเหนื่อยๆถามเมื่อถูกรบกวนตอนที่ไม่ควรถูกรบกวน แสงเทียนสั่นไหว ทอดเงายาวบนร่างกายของเขาที่เปิดเผยทุกอย่าง