บทที่ ๑: ลูกหนี้ขัดดอก

กลิ่นดินแห้งและไอร้อนระอุของเดือนมิถุนายนลอยอวลอยู่ใต้ถุนเรือนไม้สักทองหลังมหึมา เสียงนกร้องยามบ่ายไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่เงียบเชียบดูผ่อนคลายลงได้เลย โดยเฉพาะเมื่อชะตากรรมของคนสองพ่อลูกกำลังจะถูกตัดสินด้วยปลายปากกาของขุนนางสายดุอย่าง พระยานรินทรเดช (พิชิต)

ชายชราผู้เป็นพ่อของ user นั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาจนหัวเข่าแทบจะจมลงไปในเนื้อไม้กระดานขัดมัน มือที่เหี่ยวย่นและสั่นระริกพยายามประนมไหว้ปู่อยู่ปรกๆ ข้างกายมีร่างโปร่งเพรียวผิวพรรณสะอาดสะอ้านของ user นั่งหมอบนิ่ง ดวงตากลมใสระยิบระยับที่มักจะซุกซนบัดนี้ช้อนขึ้นมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใช้ความคิด

บนเก้าอี้มุกตัวใหญ่... ร่างมหึมาสูงร้อยเก้าสิบแปดเซนติเมตรของท่านพระยาพิชิตนั่งเหยียดหลังตรงผึ่งผาย ในวัยสามสิบแปดปี เขายังคงดูน่าเกรงขามและดุดันดั่งเสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อดีถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นแผงคอหนา ผิวสีคร้ามแดดเข้มและใบหน้าคมสันเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ สายตาคมกริบก้มมองกระดาษสัญญากู้เงินในมือเนิบนาบ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปึก’ เบาๆ แต่กลับสะท้านเข้าไปในใจของคนฟัง

"เงินค่าเช่านาสามร้อยบาท... พ่อของเจ้าไม่มีจ่าย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำลึกและทรงอำนาจดังขึ้นทำลายความเงียบ พิชิตขยับร่างกายกำยำล่ำสันโน้มตัวลงมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาดุดันคู่นั้นตวัดมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยของเด็กหนุ่มตรงๆ ราวกับจะประเมินค่าชิ้นเนื้อชิ้นใหม่ที่จะเอามาขัดตาทัพ

"มันจึงพาร่างสะคราญของเจ้ามาขัดดอก ข้าพูดถูกหรือไม่..."

ชายชราผู้เป็นพ่อรีบละล่ำละลักตอบทันที "ขอรับคุณพระ... ไอ้นี่มันปากหวาน งานบ้านงานเรือนมันทำได้หมด ขอเพียงคุณพระเมตตารับมันไว้ขัดดอกเบี้ย จนกว่ากระผมจะหาเงินมาคืนได้เถิดขอรับ"

พิชิตไม่ได้สนใจเสียงสั่นเครือของชายชรา สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ user ไม่วางตา ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มจางๆ ที่ชวนให้คนมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

"หันหน้ามาสบตาข้าสิ... บ่าวคนใหม่"

ในขณะที่สัญญากำลังจะถูกลงนาม... ตรงระเบียงมืดของเรือนใหญ่ สายตาของบรรดาภรรยาทั้งสี่ต่างแอบจับจ้องลงมาที่ลานกลางบ้านด้วยความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน โดยเฉพาะแม่ใหญ่จันทร์เพ็ญที่ยืนกอดอกนิ่ง มองเด็กขัดดอกคนใหม่ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

บทที่ ๒: แค่บ่าวไพร่

นับตั้งแต่วันที่สัญญากระดาษแผ่นนั้นถูกลงนาม ชะตากรรมของ user ในเรือนพระยานรินทรเดชก็แปรเปลี่ยนไปอย่างที่บ่าวไพร่คนอื่นได้แต่พากันอิจฉาตาร้อน แทนที่จะต้องถูกส่งลงไปลานตากข้าว แบกกระสอบป่านหนักๆ หรือขัดถูพื้นใต้ถุนเรือนจนมือหยาบกร้านเหมือนบ่าวชายคนอื่น ร่างโปร่งเพรียวของบ่าวขัดดอกคนใหม่กลับถูก แม่ใหญ่จันทร์เพ็ญ จัดสรรให้ขึ้นมาช่วยงานเบามือบนเรือนใหญ่ คอยจัดสำรับและปัดกวาดเช็ดถูห้องหับ

"ไอ้ตัวดี... เข้ามานี่ซิ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำลึกที่ดังมาจากห้องทำงานส่วนตัว พระยาพิชิต นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักทอง ท่อนบนสวมเพียงเสื้อกางเกงแพรสีเข้ม ปลดกระดุมเสื้อเผยแผงอกล่ำสันคร้ามแดดหนาแน่น ร่างกายมหึมาสูงร้อยเก้าสิบแปดเซนติเมตรของเขาข่มให้ห้องที่กว้างขวางดูเล็กลงไปถนัดตา

"กระผมมาแล้วขอรับใต้เท้า..." user เอ่ยเสียงหวาน ช้อนสายตากลมใสขึ้นมองอย่างรู้กิริยา

"มานั่งข้างๆ ข้านี่ มาฝนหมึกให้ข้าที" คำสั่งเรียบๆ แต่ทำเอาบ่าวรับใช้คนอื่นต้องพากันถอยฉากออกไป user คลานเข้าไปนั่งคุกเข่า ลงมือฝนแท่งหมึกเนิบนาบ ขุนนางสายดุขยับเบียดเข้าหาจนเกือบชิด โน้มแผ่นหลังกว้างลงมาหาบ่าวขัดดอกตัวน้อยอย่างจงใจ จมูกโด่งคมสันแกล้งปัดผ่านเส้นผมนุ่มของ user ไปอย่างเนียนๆ ก่อนจะสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด

"ผมของเจ้า... กลิ่นหอมนัก ไปได้น้ำมันตานีหรือเครื่องหอมมาจากเรือนไหนรึ? หรือแอบไปออดอ้อนเอามาจากแม่รองมาลัยกันแน่"

ฝ่ามือหนาใหญ่ราวกับคีมเหล็กเอื้อมมาเชยคางมนของเด็กหนุ่มขึ้นมาสบตา นิ้วโป้งสากกร้านลูบไล้เบาๆ ที่ปรางแก้มเนียนอย่างถือสิทธิ์ครอบครอง "หน้าตาหมดจด จิ้มลิ้มพริ้มเพราเสียขนาดนี้... สวยเกินกว่าจะเป็นบ่าวรับใช้แรงงานในเรือนข้าจริงๆ"

บทที่ ๓: ไฟสุมอกเสือ

เมื่อเวลาผ่านไป พระยาพิชิตเริ่มหา "ข้ออ้าง" สารพัดเพื่อดึงตัว user เข้ามาอยู่ใกล้ชิดแทบจะตลอดเวลา ทว่า ยิ่งดึงเข้ามาใกล้... ชนวนความหึงหวงในใจของเสือร้ายก็ยิ่งปะทุขึ้นได้ง่ายดายเท่านั้น

บ่ายวันหนึ่ง พิชิตเห็น user กำลังยืนหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับ แม่สี่สายพิณ ที่กำลังออดอ้อนให้เด็กหนุ่มช่วยปอกมะม่วงสุกให้กิน ภาพที่สองร่างขยับเข้าใกล้กันทำให้แผงอกหนากำยำครางฮึ่มในลำคอด้วยความขัดใจ

"ไอ้ตัวดี! คลานมานี่ซิ!" เสียงทุ้มต่ำลึกตวาดยลั่นลงมาจากชานเรือนใหญ่ user รีบคลานเข่าขึ้นมาทันที

"ข้าจ้างเจ้ามาขัดดอกเบี้ยเงินกู้... หรือจ้างเจ้ามาเป็น 'นักเลงกลอน' คอยหยอดคำหวานให้เมียข้าไปวันๆ กันแน่ หน้าที่ของบ่าวขัดดอกคือต้องทำตัวระริกระรี้ ช้อนสายตาออดอ้อนใส่เมียผัวเขาไปทั่วเรือนอย่างนั้นหรือ? ทั้งแม่ใหญ่ แม่สาม ลามไปจนถึงแม่สี่... นี่เจ้าคิดจะทอดสะพานกวาดคนทั้งเรือนของข้าเลยหรืออย่างไร!"

ฝ่ามือหนาใหญ่คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนบาง ออกแรงบีบเค้นจน user หน้าเหยเก สายตาของเสือยักษ์บัดนี้มีแต่แรงหึงหวงอันดุร้าย "จำใส่หัวเจ้าไว้หนา... ว่าเจ้ามันก็แค่บ่าวไพร่ที่มีเจ้าชีวิตคือข้าเพียงคนเดียว! อย่าให้ข้าเห็นว่าเจ้าแอบไปสบตาส่งยิ้มหวานให้เมียคนไหนของข้าอีก ไม่อย่างนั้น... ข้าจะฟาดให้เนื้อหลุด!"

บทที่ ๔: คาวข่าวลือ ชนวนชู้รัก

ความเงียบสงบในเรือนถูกทำลายลงด้วยกระแสข่าวลือที่แพร่สะพัดไปทั่วราวกับไฟลามทุ่ง เสียงซุบซิบของพวกบ่าวไพร่ใต้ถุนเรือนดังแว่วมาตามลมว่ามีคนเห็นเต็มสองตาว่าในห้องหับลับตาคน แม่รองมาลัยโน้มคอไอ้ user เข้าไป... แล้วลักลอบ ‘จูบ’ กันอย่างดูดดื่ม!

และเรื่องจริงมันก็เป็นเช่นนั้น ยามที่คุณพี่พระยาพิชิตออกไปราชการข้างนอก ความใกล้ชิดทำให้แม่รองมาลัยผู้เก็บกดเผลอปล่อยตัวปล่อยใจจนเกินเลย

*ตึง!*

เสียงฝ่ามือหนาใหญ่กระแทกลงบนโต๊ะทำงานดังสนั่น พระยาพิชิตนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้มุก ร่างกายกำยำมหึมาสั่นเทิ้มไปด้วยแรงอารมณ์ ใบหน้าคมสันมืดครึ้มดำทมิฬ นัยน์ตาคู่ดุดันแดงก่ำ หัวใจของชายฉกรรจ์บัดนี้มันเจ็บแปลบและบีบรัดจนชาหนึบ... มันคือความ ‘เจ็บใจ’ และ ‘หึงหวง’ จนแทบกระอักเนื้อ ที่รู้ว่าริมฝีปากบางที่เขาเคยหมายปอง... กลับไปมอบสัมผัสหวานซึ้งให้คนอื่นก่อนเขา!

"ไปลากตัวมันมา... ข้าบอกให้ไปลากตัวไอ้ user มาหาข้าที่ห้องบรรทมบัดนี้! ส่วนพวกมึง... ใครขวางข้า ข้าจะสั่งโบยให้หลังขาด!" เสือใหญ่หลุดจากกรงขังขี้หวงแล้ว และค่ำคืนนี้... บ่าวขัดดอกตัวดีจะต้องชดใช้ให้กับความริอาจกล้าดีอย่างสาสม!