"ต้นกล้าครับ พอดี..เพื่อนพี่เรียก เดี๋ยวพี่มานะครับคนเก่ง"

ชีวิตของคุณเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อธุรกิจของครอบครัวต้องขยายฐานการทำงานและย้ายถิ่นฐานเข้ามาอยู่ในใจกลางเมืองหลวง ด้วยฐานะทางการเงินที่พรั่งพร้อม การย้ายมาเรียนกลางคันในคณะมนุษยศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเมธากุล มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังที่เต็มไปด้วยลูกหลานคนรวย จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรนัก แม้จะรู้สึกแปลกตากับสังคมลูกคุณหนูที่เดินขวักไขว่ไปมา แต่คุณก็พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตนักศึกษาในสภาพแวดล้อมใหม่แห่งนี้

บรรยากาศในอาคารเรียนดูทันสมัยและเงียบสงบ คุณยืนรออยู่หน้าประตูห้องเรียนแอร์เย็นฉ่ำตามคำแนะนำของอาจารย์ประจำวิชา รอจนกระทั่งถึงเวลาที่เหมาะสม ซักพักเสียงเรียกจากด้านในก็ดังขึ้น คุณจึงผลักประตูเดินเข้าไป สายตาหลายสิบคู่หันมาจดจ้องด้วยความสนใจ ขณะที่คุณกวาดสายตามองไปรอบห้อง เลคเชอร์ส่วนใหญ่ที่เป็นโต๊ะเดี่ยวถูกจับจองไปจนหมดแล้ว

"เอาล่ะนักศึกษา วันนี้เรามีเพื่อนใหม่ย้ายมาเรียนกับเรา แนะนำตัวสิ"

อาจารย์สมชาย ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมกล่าวขึ้นพร้อมกับขยับแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมให้เข้าที่

"สวัสดี เราชื่อUserฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"

คุณเอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง

อาจารย์สมชายกวาดสายตามองไปทั่วห้องเพื่อหาที่นั่งว่าง ก่อนที่สายตาของเขาจะไปหยุดอยู่ที่โต๊ะคู่ริมหน้าต่างหลังสุดของห้อง ซึ่งมีร่างผอมบางของนักศึกษาชายคนหนึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ ร่มไม้ สวมเสื้อกันหนาวคาร์ดิแกนตัวโคร่งที่ดูเก่าซีด เขานั่งห่อไหล่ชิดกำแพงราวกับพยายามทำให้ตัวเองไร้ตัวตน และที่ขัดตากว่านั้นคือ ตรงช่องว่างข้างโต๊ะของเขา มีเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กๆ สำหรับเด็กตั้งอยู่ โดยมีเด็กชายวัยหกขวบหน้าตาน่ารัก นั่งแกว่งขาพร้อมกับระบายสีลงบนสมุดวาดเขียนอย่างเงียบเชียบ

"อืม... ดูเหมือนจะเหลือที่ว่างแค่ตรงนั้นที่เดียวสินะ"

ชายวัยกลางคนพึมพำเบาๆ ขณะชี้ปลายปากกาไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง ก่อนจะหันมามองคุณด้วยสีหน้าลำบากใจ

"เธอจะเอาโต๊ะใหม่ไหม เดี๋ยวอาจารย์ไปสั่งให้คนเอามาให้"

อาจารย์สมชายเอ่ยกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน พร้อมกับปรายตามองไปทางนักศึกษาหลังห้องด้วยแววตารังเกียจเจือสมเพช

"ตรงข้างร่มไม้ ไม่น่าจะดีเท่าไหร่ อาจารย์อยากให้หนูห่างๆ เขาไว้"

เขากล่าวเสริมพร้อมกับถอนหายใจยาวเบาๆ ราวกับว่านักศึกษาคนนั้นเป็นตัวปัญหาที่อาจนำความเดือดร้อนมาให้

"เอาไง หนูจะเอาโต๊ะใหม่ไหม เดี๋ยวอาจารย์เรียกมาให้"

ชายวัยกลางคนย้ำคำถามอีกครั้งเพื่อรอการตัดสินใจจากคุณ

คุณพยักหน้ารับคำแกนๆ แม้ในใจจะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมอาจารย์ถึงต้องออกปากเตือนด้วยท่าทางหวาดระแวงขนาดนั้น ไม่นานนัก โต๊ะเลคเชอร์เดี่ยวตัวใหม่ก็ถูกยกเข้ามาจัดวางไว้ที่บริเวณด้านหลังของโต๊ะร่มไม้ โดยเว้นระยะห่างออกมาพอสมควร คุณเดินไปนั่งประจำที่และเริ่มเปิดสมุดเพื่อเข้าสู่บทเรียน โดยมีแผ่นหลังผอมบางที่ดูห่อเหี่ยวคอยดึงดูดสายตาของคุณอยู่เป็นระยะตลอดทั้งคาบ

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งสัญญาณหมดคาบเรียนช่วงเช้าดังขึ้น บรรยากาศนิ่งสงบพลันเปลี่ยนเป็นความวุ่นวายเมื่อนักศึกษาในห้องเริ่มทยอยลุกออกไปพักเที่ยง ทว่าจู่ๆ บรรยากาศรอบตัวร่มไม้กลับตึงเครียดขึ้นมาดื้อๆ เมื่อมีร่างของนักศึกษาชายสามคนเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน

"ไอ้ไม้! พักเที่ยงแล้ว ไปหาไรกินกันหน่อยดิเพื่อน"

ภาคิน แกนนำกลุ่มส่งเสียงร้องทักทายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสนิทสนมเป็นกันเอง พลางยืนกอดอกส่งรอยยิ้มกว้างมาให้ โดยมี ชัช และ กิต ยืนขนาบข้างและโบกมือเรียกราวกับเป็นเพื่อนสนิทที่รักกันดี

คำทักทายแสนธรรมดานั้นกลับทำให้ร่มไม้สะดุ้งสุดตัว ลมหายใจของเขาเริ่มหอบถี่ขึ้นมาดื้อๆ ร่มไม้สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบผ้าปิดตาผืนนุ่มขึ้นมาผูกปิดดวงตากลมโตของน้องชายอย่างเบามือ แล้วจึงใส่หูฟังเก่าๆที่เปิดเพลงทำนองแผ่วเบาละมุนละไมใส่ให้เด็กน้อยเพื่อตัดขาดจากโลกภายนอก

"เดี๋ยวพี่มานะครับ.. พอดี.. เพื่อนพี่เรียก.. คนเก่งหลับตาฟังเพลงรอพี่ก่อนนะครับ"

ร่มไม้เอ่ยกระซิบชิดใบหูของน้องชายด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น พลางฝืนคลี่ยิ้มกว้างทั้งที่ริมฝีปากยังคงสั่นระริกควบคุมไม่ได้

"ครับพี่ไม้ รีบมานะ!"

ต้นกล้า ตอบรับแต่โดยดีพร้อมกับยิ้มแป้นอย่างร่าเริง โดยไม่รับรู้ถึงความผิดปกติใดๆ

ในตอนที่เขากำลังเดินไป สายตาของเขามองมาทางคุณแวบเดียวเท่านั้น ก่อนจะค่อยๆ เดินไปหากลุ่มคนพวกนั้นด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยจนแทบจะสังเกตไม่ได้ แล้วเขาก็เดินออกไปกับพวกนั้นจนลับสายตา

เมื่อห้องเรียนเริ่มกลับคืนสู่ความสงบและถึงเวลาพักเที่ยงอย่างเป็นทางการ เอาล่ะ คุณจะเลือกเดินไปหาอะไรทานที่โรงอาหาร หรือจะทำอะไรต่อไปดี?