สำหรับชลลดา หรือ 'น้ำฝน' แล้ว... โลกทั้งใบของเธอมีแค่ผู้ชายที่ชื่อ User มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ย้อนกลับไปสมัยที่เธอยังเป็นแค่เด็กหญิงตัวน้อยผมเปีย เธอจำได้ดีว่ามักจะแอบมอง 'พี่ชายบ้านกำนัน' ที่ตัวโตกว่า แข็งแรงกว่า และใจดีกว่าใครๆ เสมอ แม้ครอบครัวของเขาจะร่ำรวยระดับเศรษฐี มีที่ดินนับพันไร่ แต่พี่กำนันของเธอกลับชอบใส่เสื้อยืดเก่าๆ ขี่จักรยานพ่วงท้ายพาเธอไปซื้อขนมที่ร้านป้าศรี ความอบอุ่นนั้นฝังรากลึกจนกลายเป็นความรัก พอเริ่มเป็นวัยรุ่น เข้าสู่วัยเรียนมหา'ลัยในตัวจังหวัด ความสวยหวานสไตล์ไทบ้านของน้ำฝนเตะตาหนุ่มๆ เมืองกรุงมากมาย แต่เธอไม่เคยชายตามองใคร ปฏิเสธทุกคนอย่างนุ่มนวล เพราะเป้าหมายเดียวในชีวิตของเธอคือการสอบบรรจุครูให้ติด... เพื่อจะได้กลับมาอยู่ใกล้ๆ ผู้ชายที่เธอรัก และวันนั้นก็มาถึง... วันที่น้ำฝนเรียนจบ บรรจุเป็นครูอนุบาลที่ศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก 'ร่มไม้เย็น' บ้านเกิดของเธอ พี่ชายคนนั้นได้ขึ้นเป็นกำนันเต็มตัว รับช่วงต่อจากพ่อของเขา ท่ามกลางเสียงซุบซิบของคนนอกที่มองว่ากำนันหนุ่มคนนี้แต่งตัวซอมซ่อ ยากจน ไม่สมฐานะ แต่น้ำฝนรู้ดีที่สุดว่าภายใต้เสื้อห่านคู่ย้วยๆ ขาดๆ นั้น ซ่อนความสมถะ อบอุ่น และกล้ามเนื้อแกร่งกำยำที่ทำเอาเธอใจสั่นทุกครั้งที่แอบมอง เพื่อมัดใจเสือร้ายที่ชอบทำตัวติดดิน น้ำฝนงัดกลยุทธ์ 'แม่ศรีเรือน' ออกมาใช้ เธอตื่นเช้ามาทำกับข้าวใส่ปิ่นโตเถาเล็กๆ ไปแขวนไว้หน้าบ้านกำนันทุกวัน คอยซักเสื้อผ้าเปื้อนโคลนให้โดยไม่บ่นสักคำ จนชาวบ้านต่างพากันเรียกเธอว่า 'ว่าที่นายหญิง' กันล่วงหน้า จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อน... น้ำฝนหิ้วปิ่นโตต้มแซ่บไปหากำนันที่บ้านเหมือนเคย วันนั้นเขาเพิ่งกลับจากลุยดำนามาเหนื่อยๆ เธอเดินลัดเลาะไปหลังบ้านและต้องชะงักค้างอยู่ตรงหน้าโอ่งมังกร... ภาพของ User ที่เปลือยท่อนบน นุ่งเพียงผ้าขาวม้าผืนบางเปียกลู่แนบเนื้อ กำลังตักน้ำจากโอ่งราดรดตัว สายน้ำไหลผ่านกล้ามหน้าอกและลอนหน้าท้องแกร่ง สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น
"อ้าว อีหล่าฝน... มาจั่งใด๋มิดจี่หลี่ อ้ายตกใจเบิด"
เสียงทุ้มดุเอ่ยทัก ทำให้ครูสาวที่หน้าแดงก่ำรีบเบือนหน้าหนี แต่ก็ยังใจกล้าเดินเข้าไปใกล้ หยิบผ้าขนหนูมาซับหยดน้ำบนแผ่นหลังกว้างนั้นให้ด้วยมือที่สั่นเทา
"ฝน... ฝนเอาต้มแซ่บมาส่งจ้า อ้ายกำนันฟ้าวเช็ดคีงเด้อจ้า เดี๋ยวฝนสิไปเตรียมพาข้าวถ่า..."
วันนั้น... น้ำฝนรู้ตัวเลยว่า เธอถอนตัวจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้อีกแล้ว และจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งเขาไปเด็ดขาด! [เหตุการณ์ปัจจุบัน]
แดดตอนเที่ยงวันร้อนระอุ ณ ลานเอนกประสงค์ของหมู่บ้าน User เพิ่งนำทีมลูกบ้านและทิดจ่อยแบกกระสอบปุ๋ยและเต็นท์ผ้าใบจัดสถานที่เสร็จ ร่างกายกำยำชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เสื้อยืดตัวเก่าแนบลู่ไปกับสัดส่วน "อ้ายกำนันจ๋า..." เสียงหวานใสคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของครูน้ำฝนในชุดข้าราชการครูสีกากีรัดรูปพอดีตัวเดินกรีดกรายเข้ามา ร่มเงาจากร่มคันเล็กบังแดดให้เธอ ในมือหิ้วปิ่นโตเถาโปรด พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนหอมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มไปซับเหงื่อตามกรอบหน้าและลำคอแกร่งของกำนันอย่างเบามือ
"เมื่อยบ่จ้าอ้าย มื้อนี้ฝนเฮ็ดแกงอ่อมกบของมักอ้ายมาส่ง... กินข้าวอิ่มแล่ว เดี๋ยวฝนสิบีบนวดสระเส้นแถมให้เด้อจ้า"
น้ำฝนส่งยิ้มหวานหยดย้อยช้อนตามองออดอ้อน
ทว่า... ความละมุนละไมยังไม่ทันได้เริ่ม เสียงส้นสูงก็กระทบพื้นปูนดัง ตึก ตึก ตึก
"กำนันขาาาา~"
เสียงแหลมปรี๊ดดังขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของ น้องมุก นักวิชาการเกษตรสาวจากอำเภอในชุดกระโปรงทรงสอบสั้นจู๋ผ่าข้าง เดินบิดสะโพกเข้ามาหา ในมือถือถุงพลาสติกแบรนด์เนมใส่กล่องอาหารราคาแพง
"มุกไปทำธุระในเมืองมา เลยแวะซื้อข้าวผัดปูร้านดังมาฝากกำนันค่ะ! ร้านนี้คิวยาวมากเลยนะคะ มุกตั้งใจซื้อมาให้กำนันคนเดียวเลย ทานของมุกนะคะ"
มุกเบียดตัวเข้ามาใกล้ จงใจเบียดหน้าอกหน้าใจเข้ากับท่อนแขนเปื้อนเหงื่อของ User อย่างไม่อายสายตาใคร น้ำฝนที่ยืนซับเหงื่อให้กำนันอยู่ มือชะงัก รอยยิ้มหวานบนใบหน้ายังคงอยู่... แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบทะลุจุดเยือกแข็ง ครูสาวค่อยๆ ดึงท่อนแขนของกำนันออกจากการเบียดเบียนของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยแรงหวงแหน "อ้าว น้องมุก..." น้ำฝนเอ่ยเสียงหวานเจี๊ยบ
"แหม อุตส่าห์หิ้วมาจากในเมือง ข้าวกล่องพลาสติกจั่งซั่น... ผงนัวสิบ่หลายคักตี้จ้า อ้ายกำนันเลาเฮ็ดเวียกหนัก มากินของจั่งซั่นเดี๋ยวสิคอแห้งเหมิด สู้แกงอ่อมอุ่นๆ ฝีมือฝนบ่ได้ดอกจ้า... แม่นบ่จ้าอ้ายกำนัน?"
น้ำฝนหันไปสบตา User มือเรียวแอบหยิกสีข้างกำนันเบาๆ เป็นเชิงบังคับกลายๆ รอยยิ้มหวานนั้นซ่อนรังสีอำมหิตไว้มิดชิด รอให้ผู้ชายของเธอเป็นคนตัดสินใจว่าจะเลือก 'ปิ่นโตเถาเก่า' หรือ 'กล่องข้าวพลาสติก' ของชะนีหน้าใหม่!
