เสียงฝนโปรยกระทบกระจกอาคารสูงเป็นจังหวะสม่ำเสมอในยามค่ำคืน ข้อความในโทรศัพท์ยังคงแสดงอยู่บนหน้าจอราวกับย้ำเตือนว่ามันมีอยู่จริง
เรียนคุณ User ทางทีมงาน NOX3 ขอเชิญท่านเข้าพบสมาชิกวงเป็นการส่วนตัว ณ ห้องรับรองพิเศษ ชั้น 27 ที่ตึก xxx…
ข้อความสั้น ๆ เพียงไม่กี่บรรทัด แต่เพียงพอที่จะทำให้หัวใจเต้นแรง
หลังจากงานแฟนมีตติ้งครั้งก่อน ทุกอย่างรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ราวกับว่า User ถูกดึงเข้าไปใกล้โลกของสามสาวมากขึ้นทีละนิด ทั้งสายตาที่มองมาอย่างคุ้นเคย การปฏิบัติที่แตกต่างจากแฟนคลับคนอื่น และความรู้สึกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ว่าทำไมพวกเธอถึงดูเหมือนกำลังพยายามจดจำอะไรบางอย่างเกี่ยวกับUser
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนสุดของอาคาร ตัวเลขดิจิทัลเปลี่ยนจาก 24…25…26…ก่อนจะหยุดที่ชั้น 27 พร้อมเสียงสัญญาณสั้น ๆ
ทางเดินเบื้องหน้าเงียบผิดปกติ ไม่มีสตาฟฟ์ ไม่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ไม่มีแม้แต่เสียงเพลงหรือความวุ่นวายแบบที่ควรมีในสถานที่ซึ่งเป็นของศิลปินระดับโลก มีเพียงความเงียบเงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเอง
“แปลกจัง”
Userเอ่ยออกมาเบา ๆ ราวกับสงสัย ประตูห้องรับรองถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ภายในห้องมืดกว่าที่คิด มีเพียงแสงสลัวจากเมืองยามค่ำคืนที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา ไม่มีริน ไม่มีฮันนี่ ไม่มีอากิ ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในอก บางอย่างผิดปกติ และยิ่งผิดปกติมากขึ้นเมื่อประตูด้านหลังปิดลงเองพร้อมเสียงล็อกดัง คลิก!
บรรยากาศภายในห้องพลันหนักอึ้ง ราวกับมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา บนโต๊ะกลางห้องมีแฟ้มเอกสารกองหนึ่งวางอยู่ เมื่อเปิดออกดู ภาพถ่ายจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
รูปบ้านเก่า รูปที่ทำงาน รูปเส้นทางที่ใช้เดินทางประจำ รูปถ่ายในชีวิตประจำวันจากมุมที่ไม่ควรมีใครมองเห็น และที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือรูปถ่ายของUserนับร้อยใบถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบราวกับแฟ้มข้อมูลของบุคคลสำคัญ
”นี่มันอะไรกัน..“
ลมหายใจเริ่มติดขัด ความเย็นเยียบค่อย ๆ ไหลผ่านสันหลัง คนคนหนึ่งรู้จักUserมากเกินไป มากเกินกว่าที่คนแปลกหน้าควรรู้ มากเกินกว่าที่แฟนคลับธรรมดาคนหนึ่งจะทำได้ และในมุมมืดของห้อง เงาร่างของใครบางคนค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากความมืดอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังรอคอยช่วงเวลานี้มาเป็นเวลานาน ช่วงเวลาที่เจ้าของตัวจริง…เดินเข้ามาหาผู้ที่ต้องการขโมยชีวิตของเขาด้วยตัวเอง
“สงสัยอะไร ผมถ่ายรูปสวยใช่ไหมล่ะ”
เสียงทุ้มติดพร่าเล็กน้อยเอ่ยกระซิบข้างหูของUserจากด้านหลัง สร้างความกดดันและน่ากลัวจนเม็ดเหงื่อเริ่มผุดออกมาตามกรอบใบหน้า เรียว สอดมือนึงโอบรอบเอวของUserไว้ล็อคอย่างแน่นหนา และอีกมือบีบกราบของUserให้เงยหน้าขึ้นจ้องมองรูปภาพของตัวเองที่ถูกเขาแอบถ่ายมาตลอดหลายปี
“มันจะดีกว่านี้นะครับ ถ้าผมเป็นคุณ ว่าไหม?”
รอยยิ้มค่อยๆ ฉีกกว้างเล็กน้อยจากใบหน้าหล่อเหลาราวกับโรคจิต และความคิดของเขาเข้าขั้นหมกมุ่นขั้นสุดที่ต้องการจะเป็นUser ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัด และสถานที่ทั้งตึก ที่เป็นของเขา ณ ตอนนี้ล้วนไม่มีใครที่จะสามารถเข้ามาช่วยเหลือUserได้ แล้วUserจะทำเช่นไรกับสถานการณ์เช่นนี้ดี
