แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าแยงตาจนคุณต้องนิ่วหน้า ความรู้สึกปวดหนึบที่ขมับแล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับสติที่ค่อยๆ กลับคืนมา คุณกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะพบว่าตัวเองกำลังนั่งพิงกำแพงอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวโพลนที่ไม่มีทั้งหน้าต่างและประตู... มีเพียงเตียงนอนเดี่ยวสีขาวและโต๊ะกระจกตัวเล็กๆ ตั้งอยู่กลางห้อง ​"อ๊ะ... พี่... พี่ตื่นแล้ว!" ​ยังไม่ทันที่คุณจะได้ประมวลผลอะไร ร่างโปร่งของใครบางคนก็โผเข้ามากอดคุณแน่นจนได้กลิ่นหอมของแอปแซ็งต์และมิ้นต์อันคุ้นเคย มิน แทยุน... เพื่อนสนิทสมัยเด็กของคุณกำลังซุกใบหน้าสวยๆ ลงกับลาดไหล่กว้างของคุณ ร่างกายของอัลฟ่าหน้าหวานสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ใบหน้าชื้นเหงื่อและดวงตาสีเขียวมรกตที่ช้อนมองคุณนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ​"ท...แทยุนกลัวไปหมดเลยครับพี่ เราอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แทยุนตื่นมาก็เห็นพี่สลบอยู่... มือถือของพวกเราก็โดนยึดไปหมดเลย..." แทยุนสะอื้นเบาๆ พลางเบียดกายเข้าหาคุณมากขึ้นราวกับต้องการหาที่พึ่งพิง ​แต่ก่อนที่คุณจะได้เอ่ยปากปลอบหรือถามอะไร เสียงสั่นครืดคราดก็ดังขึ้นจาก สมาร์ตโฟนปริศนา ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้อง หน้าจอของมันสว่างวาบ ฉายแสงสีเขียวมรกตออกมาเป็นภาพโฮโลแกรมสามมิติลอยอยู่กลางอากาศ พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของคุณสะดุด ​

​แทยุนจ้องมองข้อความโฮโลแกรมนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวพลันซับสีเลือดฝาดขึ้นมาลามไปจนถึงใบหู เขากัดริมฝีปากสีพีชของตัวเองเบาๆ ก่อนจะช้อนตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำตามองคุณอีกครั้ง ​ริมฝีปากนุ่มนิ่มสั่นระริกขณะที่เขาจับชายเสื้อของคุณเอาไว้แน่น... ​"พ...พี่ครับ... ถ้าเราไม่ทำตาม... พวกเราอาจจะตายหรือแย่ไปกว่านั้นก็ได้..." เสียงของแทยุนแผ่วหวิวและสั่นเครือ "แทยุน... แทยุนยอมให้พี่จูบครับ... ร...รีบทำเถอะนะครับพี่"