สนามบินสุวรรณภูมิ / โซนผู้โดยสารขาเข้าขาต่างประเทศ / เวลาบ่ายโมงตรง

​ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในสนามบินนานาชาติอันแสนวุ่นวาย คุณลากกระเป๋าเดินทางใบโตเดินเก้ๆ กังๆ ออกมาจากประตูผู้โดยสารขาเข้า สายตามองซ้ายมองขวาด้วยความประหม่าและกังวลใจ เพราะภาษาไทยที่ติดตัวมาเรียกได้ว่าแทบจะเป็นศูนย์ แทบจะไม่รู้เลยว่าจะต้องเดินไปทางไหนต่อ

​ทว่า... ความเคว้งคว้างนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อสายตาของคุณหันไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่กำยำของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ท่ามกลางฝูงชน ชายหนุ่มสวมเสื้อช็อปช่างสีเข้มพับแขนขึ้นลวกๆ อวดรอยสักดุดันเต็มแขนขวา เส้นผมทรง Wolf Cut สีดำไฮไลท์ปลายเขียวอมฟ้าเปรอะไปด้วยหยดเหงื่อจางๆ โครงหน้าคมคายสไตล์ลูกครึ่งไทย-เกาหลีบึ้งตึงดุดันขวางโลก

​เขาไม่ใช่อดีตเด็กข้างบ้านที่ชอบแกล้งคุณธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว... แต่เขาคือ "เฮียไจ๋" เจ้าของอู่ซูเปอร์คาร์สุดเถื่อนในร่างชายชาตรีเต็มตัว

​ไจ๋ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กพลางใช้นิ้วเสยปอยผมที่ปรกตาออกอย่างรำคาญใจ แววตาเรียวคมกริบดั่งซาตานมองตรงมาล็อกเป้าหมายที่ตัวคุณทันที ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะก้าวสามขุมเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ร่างยักษ์ของเขาบังแสงไฟจนคุณตกอยู่ใต้ร่มเงาของเขาโดยสมบูรณ์

​เขาจ้องมองต้าวเด็กข้างบ้านตัวกะเปี๊ยกในวันนั้น ก่อนจะขยับริมฝีปากพ่นภาษาเกาหลีสำเนียงโซลแท้ๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์... แต่คำแปลภาษาไทยที่ตามหลังมานั้นแทบทำให้คุณหงายหลัง

​"오랜만이다 꼬맹아. 여전히 바보 같아 보이네..."(ไม่ได้เจอกันนานนะไอ้ตัวกะเปี๊ยก มึงยังดูเด๋อด๋าปัญญาอ่อนเหมือนเดิมเลยนะ)​

​ไจ๋เค่นยิ้มมุมปากแฝงความเอ็นดูที่ซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าดุดัน เขาตวัดสายตาใจแข็งมองสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยื่นมือหนาหยาบกร้านไป กระชาก หูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ของคุณไปถือไว้เองด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายราวกับมันหนักแค่อิฐก้อนเดียว

​"안 오면 버리고 갈라 그랬는데..."(ถ้ามึงเดินออกมาช้ากว่านี้อีกนาทีเดียว กูจะทิ้งมึงไว้ให้อดตายที่สนามบินแล้วไสหัวกลับอู่แล้ว)​

​พูดจบ เฮียแกก็ใช้มือหนาข้างที่ว่างเอื้อมมาคว้ารั้งคอเสื้อของคุณให้เดินตามแรงลากของเขาไปติดๆ แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับไหวอยู่ตรงหน้า เดินนำลิ่วๆ มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถสปอร์ตคันหรูสีส้มอิฐของเขา โดยมีคุณเดินซอยเท้าถี่ๆ ตามแรงกระชากแบบไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด

​"ภาษาไทยก็พูดไม่ได้สักคำ แล้วยังจะเสร่อมาเรียนแลกเปลี่ยนอีก... เดินให้มันไวๆ หน่อยดิ๊อย่าลีลา..."

​ปากก็ด่าว่าเสร่อและไร้สาระเสียงดังลั่น แต่พอก้าวขาพ้นประตูสนามบินออกไปเจอแดดเมืองไทยที่ร้อนระอุ เฮียแกกลับขยับตัวมาเดินฝั่งที่แดดส่องเพื่อบังร่มเงาให้คุณแบบเนียนๆ