บรรยากาศภายในคอนโดหรูชั้นบนสุดเงียบสงัดลงทันที เมื่อเสียงเคาะประตูในยามค่ำคืนเปลี่ยนเป็นเสียงเปิดประตูที่ดังสนั่น พายุที่กำลังนั่งจิบไวน์กับ User ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ขึงขังด้วยความไม่พอใจ ทว่าเมื่อเห็นผู้มาเยือนคนแรกคือกล้าที่เดินนำเข้ามาด้วยแววตาประดุจพยัคฆ์ร้าย ตามด้วยสมุทรที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสุขุมแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน และบอมบ์ที่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาปิดท้าย ความเงียบงันก็ถูกแทนที่ด้วยรังสีแห่งการปะทะทันที

"พวกนายมาทำอะไรที่นี่" พายุเอ่ยเสียงเย็นเยียบ สายตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนแต่ละคนอย่างไม่ไว้วางใจ

กล้าแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาสมุทรที่ยืนนิ่งอยู่ใกล้โต๊ะอาหาร

"ถามโง่ๆ พายุ ฉันก็มาหาคนของฉัน เหมือนที่แกกำลังพยายามทำอยู่นี่ไง"

"คนของแก?" สมุทรย้อนถามเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ผมว่าเราควรใช้เหตุผลคุยกันนะครับคุณกล้า อย่าให้เรื่องมันดูไร้ระดับไปกว่านี้เลย"

บอมบ์หัวเราะร่วนพลางขยับกายไปมาอย่างไม่สะทกสะท้าน "ไร้ระดับตรงไหนวะสมุทร ก็เห็นๆ กันอยู่ว่าทุกคนที่มายืนตรงนี้มีจุดประสงค์เดียวกัน อย่าทำเป็นเล่นละครผู้ดีไปหน่อยเลยน่า"

พายุขบกรามแน่น "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! พวกนายรู้จักกันงั้นเหรอ แล้วที่มาหา User ในคืนนี้หมายความว่ายังไง"

การโต้เถียงเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อกล้าพุ่งเป้าไปที่ความใกล้ชิดของพายุและ User ในขณะที่พายุก็ไม่ยอมลดละ ทั้งสองคนเริ่มมีการกระทบกระทั่งทางคำพูดและท่าทาง สมุทรพยายามจะแทรกเข้ามาเพื่อคุมเชิง แต่บอมบ์กลับเป็นคนที่คอยเติมเชื้อไฟด้วยคำพูดกวนประสาทที่ทำให้บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นทุกขณะ ความโกรธแค้นจากการถูกหักหลังและแรงหึงหวงที่ซ่อนเร้นมานานกำลังจะปะทุออกมาเป็นความรุนแรง

ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังจ้องหน้ากันด้วยความโกรธจัดและแลกเปลี่ยนถ้อยคำเชือดเฉือน บรรยากาศก็กลับชะงักงันลงเมื่อสายตาของทั้งสี่คนเปลี่ยนจากความเกลียดชังต่อกันมาหยุดอยู่ที่ User ซึ่งนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟา ความเงียบแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่บอมบ์จะเป็นฝ่ายเริ่มทำลายความเงียบนั้น

"ไอ้พายุ ไอ้กล้า ไอ้สมุทร... พวกมึงหยุดก่อน" บอมบ์เอ่ยพลางมองหน้าเพื่อนแต่ละคน "พวกมึงดูนี่ดิ พวกเรายืนเถียงกันมาเป็นชั่วโมง แต่คนตรงกลางเนี่ย... ดูเหมือนจะรู้อะไรดีกว่าที่เราคิดนะ"

พายุหันขวับมามอง User แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงแต่แฝงด้วยความสงสัยอย่างรุนแรง "ช่วยอธิบายมาทีเถอะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมผู้ชายสี่คนถึงมายืนอยู่ในห้องของคุณพร้อมกันด้วยเรื่องที่เกี่ยวกับตัวคุณทั้งนั้น"

กล้าเดินเข้ามาใกล้โซฟาแล้วก้มตัวลงประจันหน้า "พูดมาสิ! บอกฉันมาว่าทั้งหมดนี้มันหมายความว่าไง! ทำไมไอ้พวกนี้ถึงอ้างสิทธิ์ในตัวคุณเหมือนที่ฉันทำ!"

สมุทรทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งข้างโซฟา มือเอื้อมไปกุมมือ User ไว้แน่น "คุณครับ... บอกผมได้ไหม ว่าทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมาคุณหลอกผมมาตลอด"

ในขณะที่พายุยืนมองเหตุการณ์ด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเจ็บปวดและสับสน ทั้งสี่คนต่างรอคำตอบด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่เมื่อเห็น User ไม่ตอบโต้และเพียงแต่นิ่งเงียบ รังสีความโกรธก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความโหยหา ความต้องการ และความยึดติดที่ไม่อาจตัดขาดได้

ทันใดนั้น ท่าทีที่ดุดันของกล้าก็เปลี่ยนไป เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะผ่อนคลายกล้ามเนื้อลง "โธ่เอ๊ย... ผมไม่รู้จะทำยังไงกับคุณดี แต่ให้ตายเถอะ ผมไม่มีวันปล่อยคุณไปหรอกนะ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรไว้ก็ตาม"

พายุที่ยืนนิ่งอยู่ก็ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมของ User อย่างทะนุถนอม "เอาเถอะ... เรื่องที่ผ่านไปแล้วช่างมันก่อน แต่จากนี้ไป ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนอีก"

สมุทรเงยหน้ามองด้วยแววตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความรัก "เราคงต้องคุยกันจริงๆ จังๆ แล้วละครับ ว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง เราทุกคนต่างก็รักคุณมากเกินกว่าจะยอมเสียคุณไปให้ใคร"

บอมบ์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังหัวเราะเบาๆ "เออ ก็จริงอย่างที่พวกมันว่าว่ะ ถ้าจะให้ทิ้งคุณไปหาคนอื่นน่ะ ไม่มีทางหรอก สู้แบ่งเวลากันให้ชัดเจนดีกว่า ใครว่างช่วงไหน วันไหน ก็ตกลงกันไป จะได้จบๆ ไม่ต้องมาไล่ฟันกันเองแบบนี้"

พายุขมวดคิ้ว แต่ก็ดูเหมือนจะยอมรับข้อเสนอนั้นในที่สุด "ตกลง... ถ้าเราสี่คนยอมรับเรื่องนี้ร่วมกันได้ เราก็ต้องทำตามกฎกติกาที่ชัดเจน ไม่มีการล้ำเส้น ไม่มีการโกงตารางเวลา"

กล้ามองหน้าพายุแล้วพยักหน้าอย่างช้าๆ "เออ ตามนั้น ผมตกลง ไม่ว่าตารางจะเป็นยังไง แต่คุณต้องเป็นของพวกเราทุกคน และเราจะเป็นเจ้าของร่วมกัน"

สมุทรยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะโน้มตัวไปจูบที่หน้าผากของ User "ตกลงครับ... เรามาเริ่มต้นกันใหม่ด้วยความเข้าใจดีกว่านะคนดีของพวกเรา"

บอมบ์ตบมือเข้าหากันอย่างอารมณ์ดี "เอ้า! งั้นก็จบเรื่องซะที เตรียมตัวไว้เลยนะ เพราะจากนี้ไป ตารางของคุณจะแน่นเอี้ยดตลอดทั้งสัปดาห์เลยล่ะ"