สิงห์/น้องลีโอ BL

3เดือนผ่านไปหลังจากหนีมาจากการตามล่าได้ แต่ยังพึ่งสิงห์ สนามฝึกซ้อมใต้ดินของคฤหาสน์วรโชติเมธีคลาคล่ำไปด้วยลูกน้องนับสิบชีวิตที่มายืนล้อมวงดูการประลองตามคำท้า แสงไฟนีออนสาดส่องลงบนสังเวียนผ้าใบที่ดูดุดัน สิงห์ นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวสูงบนชั้นลอย สายตาคมกริบจ้องมองลงมายังชายสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากัน

กระทิง อยู่ในชุดกางเกงมวยไทย ถอดเสื้อโชว์กล้ามเนื้อเป็นมัดและรอยสักหนุมานเต็มแผ่นหลัง เขาขยับคอไปมาจนกระดูกดังกร๊อบพลางแสยะยิ้ม “สามเดือนที่กูรอคอย... วันนี้มึงเตรียมตัวเป็นศพเฝ้าคฤหาสน์ได้เลย ไอ้ฝรั่ง!”

คุณ ยืนอยู่อีกฝั่งในชุดเสื้อกล้ามสีดำและกางเกงขายาวโคร่ง ผิวพรรณเขาดูดีขึ้น แผลที่สีข้างเหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ เขายืนนิ่ง สงบเหมือนผิวน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปจากสามเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง—มันไม่ใช่แววตาของผู้หนีตาย แต่เป็นแววตาของ ‘เพชฌฆาต’

“ผม... ไม่ตาย” คุณพูดภาษาไทยชัดขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงความห้วน “คุณ... ระวังตัว”

“เริ่มได้!” เสียงตะโกนสั่งจากสิงห์ดังก้อง

กระทิงพุ่งตัวเข้าใส่ทันทีด้วยความเร็ว เขาเปิดฉากด้วยหมัดฮุกซ้ายตามด้วยเตะเจาะยางที่หนักหน่วง คุณขยับตัวเพียงเล็กน้อยเพื่อหลบหลีก ท่วงท่าของเขาลื่นไหลและประหยัดแรงที่สุด ตามสไตล์บอดี้การ์ดที่ผ่านการฝึกมาเพื่อ ‘หยุด’ คู่ต่อสู้ให้เร็วที่สุด

พลั่ก!

กระทิงเหวี่ยงแข้งเข้าชายโครง แต่คุณใช้ศอกปักลงบนหน้าแข้งของกระทิงอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายถึงกับหน้าเหยเก

“หนีอย่างเดียวเหรอวะ!” กระทิงสบถด้วยความโมโห พยายามใช้ลูกบ้าโถมเข้าใส่ ทั้งเข่าและศอกประดังเข้ามา แต่คุณกลับใช้เพียงมือเปล่าปัดป้องและเบี่ยงแรงเหล่านั้นออกไปอย่างง่ายดาย

สำหรับคุณที่ฝึกฝนมานานกว่า 10 ปี เพื่อปกป้องบุคคลสำคัญและฆ่าศัตรูในชั่วพริบตา การเคลื่อนไหวของกระทิงนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ เขาเพียงแค่รอจังหวะ... และเมื่อจังหวะนั้นมาถึง

คุณเบี่ยงตัวหลบหมัดตรงของกระทิง ก่อนจะใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ปลายคางของอีกฝ่ายจนหน้าหงาย ตามด้วยการล็อคแขนแล้วทุ่มร่างยักษ์ของกระทิงลงพื้นเสียงดัง ตึง!

คุณตามลงไปกดเข่าไว้ที่ยอดอกของกระทิง มือหนึ่งบีบคอไว้แน่น ส่วนอีกมือนิ้วชี้และนิ้วกลางตั้งลำเตรียมจะทิ่มเข้าที่จุดตายใต้คอหอยเพียงมิลลิเมตรเดียว!

รอบข้างเงียบกริบ... ลูกน้องของสิงห์อ้าปากค้าง เพราะไม่มีใครคิดว่ามือซ้ายสายบู๊อย่างกระทิงจะหมอบราบคาบแก้วภายในเวลาไม่กี่นาที

“ผม... ไม่ฆ่า” คุณจ้องตาที่เบิกโพลงด้วยความช็อกของกระทิง “เพราะ... นาย... สั่งให้ผมมาทำงาน ไม่ได้มาฆ่าหมาของนาย”

“เก่งนี่...” สิงห์เอ่ยเสียงเรียบแต่ดังชัด “กระทิง... ยอมรับความพ่ายแพ้ซะ แล้วไปไสหัวไปทำหน้าที่ของมึง ส่วนuser... มาหาตัวกูที่ห้องทำงาน มีงานใหญ่ที่เหมาะกับฝีมือมึงรออยู่”

คุณพยักหน้า ก่อนจะหันไปคว้าผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ ในใจเขามีเพียงสิ่งเดียวคือ... การทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด เพื่อที่ลีโอจะได้รับความคุ้มครองตลอดไป

ภายในห้องทำงานสุดหรูของ สิงห์ ที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจากการคุยแผนการรับมือองค์กรอาคเนย์ เสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่สวมถุงเท้าลายการ์ตูนก็ดัง ตึก... ตึก... ขึ้นที่หน้าประตู

คุณที่กำลังยืนรายงานตัวในชุดสูทสีดำสนิทถึงกับชะงักไป เมื่อเห็นประตูที่ปิดไม่สนิทถูกผลักออกด้วยมือน้อยๆ

ลีโอ ในวัยที่กำลังเริ่มตั้งไข่และเดินเตาะแตะได้สำเร็จ เดินเซไปเซมาเข้ามาในห้อง ดวงตากลมโตมองซ้ายมองขวาอย่างตื่นเต้น หนูน้อยไม่ได้ไปหาอาของตัวเอง แต่กลับมุ่งหน้าตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีชายที่น่าเกรงขามที่สุดนั่งอยู่

"ลีโอ! มานี่..." คุณพยายามจะเรียกด้วยเสียงกระซิบพลางจะเข้าไปอุ้มหลาน เพราะเขารู้ดีว่าสิงห์เกลียดการถูกขัดจังหวะเวลาคุยงานขนาดไหน

"ไม่ต้อง..." สิงห์ยกมือห้ามคุณไว้ สายตาคมกริบมองเด็กน้อยที่เดินล้มลุกคลุกคลานจนมาถึงข้างเก้าอี้ของเขา

ลีโอใช้มือป้อมๆ เกาะขากางเกงสแล็คราคาแพงของสิงห์เพื่อพยุงตัวยืนขึ้น ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากแล้วแปะมือน้อยๆ ลงบนหน้าขาของมาเฟียหนุ่ม "ปะ... ป๊า!"

ห้องทั้งห้องเงียบสนิทลงทันที ภาคิน ที่ยืนอยู่มุมห้องถึงกับทำปากกาหลุดมือ ส่วน คุณ หน้าซีดเผือดรีบละล่ำละลักบอก "นายครับ... เขาเพิ่งหัดพูด... เขาไม่ได้ตั้งใจ... เขาเรียกมั่ว!"

สิงห์นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น เขาโน้มตัวลงไปช้อนตัวลีโอขึ้นมาวางบนตักอย่างคล่องแคล่วกว่าเมื่อสามเดือนก่อนมาก ลีโอพอได้ขึ้นไปนั่งบนที่สูงก็เริ่มซนทันที มือซนๆ เอื้อมไปคว้าปากกา Parker ทองคำบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้

"หึ... เรียกกูว่าป๊าเหรอ?" สิงห์กระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาลูบหัวทารกน้อยเบาๆ "มึงนี่มันเลือกที่เกาะเก่งเหมือนเดิมเลยนะ"

สิงห์หันไปมองคุณที่ยังคงยืนตัวเกร็ง "หลานมึงคงเบื่อที่จะเรียกบอดี้การ์ดทื่อๆ แบบมึงว่าพ่อแล้วล่ะมั้ง user"

"ขอโทษ... นาย..." คุณก้มหน้าลง "ลีโอ... ซนเกินไป"

"ปล่อยมัน" สิงห์เอ่ยเสียงเรียบพลางปล่อยให้ลีโอใช้ปากกาเขียนยิกๆ ลงบนแฟ้มเอกสารลับพันล้านหน้าตาเฉย "กูบอกแล้วไงว่าเด็กคนนี้คือแขกของกู ตราบใดที่มึงยังทำงานให้กูได้คุ้มค่า หลานมึงจะเดินเล่นบนหัวกูก็ยังได้"

สิงห์อุ้มลีโอขึ้นชูระดับสายตา แล้วพูดกับเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่ลดความกระด้างลง "แต่จำไว้นะไอ้หนู ถ้าโตขึ้นมาแล้วมึงไม่ได้ครึ่งหนึ่งของอาตัวเอง... กูจะเตะมึงออกจากคฤหาสน์คนแรกเลย"

ลีโอไม่เข้าใจความหมายหรอก แต่หนูน้อยกลับซุกหน้าลงกับไหล่กว้างของมาเฟียหนุ่มแล้วครางอืออาอย่างออดอ้อน

"มะม๊า" ที่หลุดออกมาจากปากเล็กๆ ของลีโอ พร้อมนิ้วป้อมๆ ที่ชี้ตรงไปทาง คุณ ภาคินถึงกับต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ ส่วนคุณที่เพิ่งจะหายหน้าซีด กลับกลายเป็นหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เขาอึกอักจนพูดแทบไม่เป็นภาษา

"ลีโอ! ไม่ใช่... No, Leo... อาเป็นผู้ชาย!" คุณพยายามประท้วงเสียงหลงพลางรีบเดินเข้าไปหาหลาน "เรียก 'อา' สิ... อาuser..."

แต่เด็กน้อยไม่ฟัง ลีโอยังคงดิ้นขลุกขลักบนตักของสิงห์แล้วเอื้อมมือไปหาคุณ พร้อมกับย้ำคำเดิมด้วยความมั่นใจ "มะม๊า... มะม๊า!"

สิงห์ ที่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวเราะออกมาในลำคอเบาๆ แววตาที่มองคุณเต็มไปด้วยความนึกสนุก เขาเหลือบมองร่างกำยำของบอดี้การ์ดหนุ่มที่มีรอยสักและกล้ามเนื้อแน่นปึก ตั้งแต่หัวจดเท้า... นี่มัน "มะม๊า" ที่ดุที่สุดในโลกชัดๆ

"หึ... ดูเหมือนสายตาเด็กจะมองเห็นอะไรที่กูมองไม่เห็นนะ" สิงห์แกล้งพูดแขวะพลางใช้ปลายนิ้วเขี่ยคางลีโอ "ว่าไงuser... หลานมึงสถาปนาตำแหน่งให้ใหม่แล้วนะ ไม่สนใจรับไว้หน่อยเหรอ?"

"นายครับ... อย่าล้อเล่นแบบนี้" คาร์ลพูดภาษาไทยเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าคมเข้มแบบชาวต่างชาติยังคงแดงซ่าน "ผมฝึกเขาเรียก... พ่อ... แต่เขา..."

"แต่เขาเห็นมึงคอยประคบประหงม ป้อนนม กล่อมเขามาตลอดสามเดือนล่ะมั้ง" สิงห์ลุกขึ้นยืนโดยที่ยังอุ้มลีโอไว้ในอ้อมแขน เขาเดินเข้าไปใกล้คุณจนได้กลิ่นเหงื่อจางๆ และกลิ่นยาของบอดี้การ์ดหนุ่ม "จะ 'ป๊า' หรือ 'มะม๊า' ก็ดีทั้งนั้น... เพราะมันแปลว่าบ้านหลังนี้มีคนคอยดูแลมันครบแล้ว"

"ในเมื่อหลานมึงเรียกกูว่าป๊า และเรียกมึงว่ามะม๊า..." สิงห์โน้มตัวไปกระซิบที่ข้างหูคุณให้ได้ยินกันแค่สองคน "งั้นหน้าที่ของมึงนอกจากเป็นบอดี้การ์ด... ก็คงต้องพ่วงตำแหน่ง 'เมีย' มาเฟียเพิ่มไปด้วยแล้วล่ะมั้ง"

คุณตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

"นาย... แกล้งผม" คาร์ลพูดด้วยเสียงที่พยายามให้นิ่งที่สุด "ลีโอเด็ก... เขาไม่รู้ความ"

"กูไม่ได้แกล้ง... แต่กูแค่พูดความจริงที่หลานมึงอยากให้เป็น" สิงห์ทิ้งท้ายสั้นๆ ก่อนจะเข้าเรื่องงาน "ภารกิจแรกของมึง คือการแฝงตัวเข้าไปในงานประมูลเพชรที่ภูเก็ตคืนพรุ่งนี้ ข้อมูลสายรายงานมาว่า มาร์คัส จะส่งคนมาเจรจาลับกับพรรคร่วมรัฐบาลเพื่อขอเส้นทางขนส่งยาเสพติดผ่านท่าเรือของกู"

คุณหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดู แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบเมื่อเห็นรูปของ 'เวกเตอร์' นักฆ่ามือหนึ่งที่เคยกราดยิงเขา "พวกมันกล้ามาเหยียบถิ่นของนาย..."

"ใช่ และกูอยากให้มึงไป 'ทักทายมา พวกมันในแบบที่พวกมันจะไม่มีวันลืม" สิงห์มองสบตาคุณ "มึงต้องไปในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัวของกู แฝงตัวเข้าไปในฉากหน้าของนักธุรกิจต่างชาติ... และถ้ามีโอกาส ให้เก็บข้อมูลการติดต่อของมาร์คัสมาให้หมด"

"รับทราบครับนาย" คุณตอบรับอย่างหนักแน่น

"อ้อ... อีกอย่าง" สิงห์ขัดขึ้นก่อนคุณจะเดินออกจากห้อง "ในงานนั้นมึงต้องใส่สูทที่กูสั่งตัดให้ และห้ามอยู่ห่างจากกูเกินสามก้าว... เพราะในสายตาคนนอก มึงไม่ใช่แค่บอดี้การ์ด แต่คือ 'คนสำคัญ' ของกู เข้าใจไหม?"

คุณชะงักไปเล็กน้อย "คนสำคัญ... หมายถึง..."

"หมายถึงหน้าที่ที่หลานมึงตั้งให้เมื่อกี้ไง" สิงห์ยิ้มกึ่งล้อเลียนกึ่งเอาจริง "ไปเตรียมตัวซะ มะม๊า"

คุณก้มหน้าลงเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกว่าการไปสู้กับนักฆ่าสิบคนยังง่ายกว่าการรับมือกับคำพูดของมาเฟียคนนี้เสียอีก เขาทำความเคารพสั้นๆ แล้วรีบสาวเท้าออกจากห้องไป ทิ้งให้สิงห์นั่งมองตามหลังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยแผนการและความถูกใจ

งานประมูลเพชรระดับล้านที่โรงแรมหรูในภูเก็ตต้องสั่นสะเทือน ไม่ใช่เพราะเพชรเม็ดงามที่นำมาจัดแสดง แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของ "ครอบครัว" มาเฟียที่แปลกตาที่สุดเท่าที่เคยมีมา

ประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออก สิงห์ เดินนำเข้ามาในชุดสูทสีเทาเข้มทรงเสน่ห์ ตามมาติดๆ ด้วย คุณ ที่อยู่ในชุดสูทสีดำสั่งตัดพิเศษที่เน้นรูปร่างกำยำและแผ่นหลังกว้างจนสาวๆ ในงานมองกันตาค้าง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดกลับอยู่บนแขนของคุณ

ลีโอ ถูกอุ้มอยู่ในท่าที่มั่นคง หนูน้อยอยู่ในชุด สูทจิ๋วสีดำสนิท พร้อมเนกไทสีแดงเข้าชุด และที่เด็ดที่สุดคือ แว่นกันแดดสีดำอันเล็ก ที่ถูกสวมอยู่บนสันจมูกโด่งรั้น ซึ่งเป็นฝีมือการคอมพลีทลุคของ กระทิง ที่ภูมิใจนำเสนอมาก

"นายครับ ดูดิ... ผมแต่งให้หลานเองกับมือ เท่จนสาวกรี๊ดแน่นอน" กระทิงที่เดินคุมเชิงอยู่ด้านหลังกระซิบกระซาบด้วยความภูมิใจ (แม้ตัวเองจะหน้าโหดจนคนในงานนึกว่ามาทวงหนี้ก็ตาม)

ลีโอในลุค "มาเฟียรุ่นจิ๋ว" นั่งนิ่งอยู่บนแขนของคุณ มือป้อมๆ พยายามจะดึงแว่นกันแดดออกแต่ก็ถูกคุณจับไว้เบาๆ

"ลีโอ... อย่าถอดครับ แว่นเท่ (Cool)" คาร์ลกระซิบพยายามสอนหลานด้วยภาษาไทยคำอังกฤษคำ

สิงห์หันมามองภาพนั้นแล้วหลุดขำในลำคอ เขาเอื้อมมือไปปรับแว่นให้ลีโอเบาๆ "มึงก็นะกระทิง... แต่งตัวให้หลานกูซะจนนึกว่าจะไปออกรบ"

"รบในสมรภูมิความรักไงครับนาย" กระทิงหยอดมุกเสี่ยวพลางยืดอก

แต่บรรยากาศความน่าเอ็นดูก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อสิงห์และคุณเดินเข้ามาถึงกลางงาน สายตาของคุณก็ปะทะเข้ากับร่างที่คุ้นเคยในมุมมืดของโซนวีไอพี มาร์คัส ยืนถือแก้วไวน์จ้องมองมาทางพวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตและประหลาดใจที่เห็นคุณยังไม่ตาย ซ้ำยังกลายเป็นคนสนิทของสิงห์ไปแล้ว

คุณเกร็งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ กระชับอ้อมกอดที่อุ้มลีโอไว้แน่นขึ้นจนสิงห์สังเกตได้ สิงห์วางมือลงบนไหล่ของคุณอย่างถือวิสาสะเพื่อเรียกสติ และเป็นการประกาศศักดาต่อหน้าศัตรู

"ใจเย็นๆ มะม๊า..." สิงห์พูดเสียงเรียบแต่หนักแน่น "วันนี้มึงมีหน้าที่แค่เดินข้างกู และโชว์ให้พวกมันเห็นว่า... ใครที่กล้าแตะคนของกู มันจะไม่มีที่แม้แต่จะฝังศพ"

ลีโอเหมือนจะรับรู้ถึงรังสีอำมหิต หนูน้อยคว้าปกเสื้อสูทของสิงห์ไว้ข้างหนึ่ง และคว้าปกเสื้อของคุณไว้ข้างหนึ่ง พร้อมกับจ้องเขม็งไปที่มาร์คัสผ่านเลนส์แว่นดำราวกับจะช่วยป้องป้อง "ป๊า" กับ "มะม๊า" ของเขาด้วยอีกแรง

บรรยากาศในงานประมูลที่กำลังเคร่งเครียดถึงขีดสุดแทบจะระเบิดออก เมื่อ มาร์คัส เดินนิ่งๆ เข้ามาหยุดตรงหน้าสิงห์และคุณ เขามองเหยียดคุณก่อนจะจ้องไปที่เด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยสายตามาดร้าย

"ไม่เจอกันนานนะuser... ไม่นึกว่าบอดี้การ์ดมือหนึ่งจะผันตัวมาเป็น 'แม่บ้าน' เลี้ยงเด็กให้มาเฟียไทย" มาร์คัสแค่นยิ้ม "ส่งเด็กนั่นมาให้ฉันดีกว่า ก่อนที่นายจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีก"

คุณกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่า ลีโอ ในวัย 8 เดือนที่กำลังเริ่มจำความได้และ "ซึมซับ" วิชามาจากลุงกระทิงอย่างเต็มที่ กลับทำสิ่งที่ทุกคนต้องช็อก

หนูน้อยที่ใส่แว่นดำสุดเท่ จ้องหน้ามาร์คัสผ่านเลนส์สีเข้มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ รวบนิ้วมือป้อมๆ เข้าหาตัว แล้วเหลือเพียง "นิ้วกลาง" เล็กๆ ชูขึ้นมาเด่นหราต่อหน้ามาร์คัสและลูกน้องฝั่งนั้นทั้งขบวน!

"แอ้! บู๊วววว!" ลีโอส่งเสียงแถมท้ายพร้อมพ่นน้ำลายใส่เล็กน้อยตามสูตรที่กระทิงสอนมาเป๊ะๆ

รอบข้างเงียบกริบไป 3 วินาที ก่อนที่ กระทิง ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังจะหลุดหัวเราะก๊ากออกมาอย่างสะใจ "ฮ่าๆๆๆ! นายดูดิ! หลานผมมันหัวไวจัด! ผมสอนรอบเดียวมันจำแม่นเลย เจอคนเฮงซวยต้องแจกให้ยับ!"

สิงห์ ถึงกับสำลักไวน์ที่กำลังจิบอยู่ เขาพยายามกลั้นยิ้มจนไหล่สั่น ส่วน คุณ หน้าเหวอไปถึงดาวอังคาร รีบตะปบมือน้อยๆ ของหลานลงทันที

"ลีโอ! No! ไม่ได้... ลุงกระทิงสอนอะไรเนี่ย!" คุณหันไปแยกเขี้ยวใส่กระทิงที่ตอนนี้หัวเราะจนตัวงอ

มาร์คัส หน้าสลับสีจากขาวเป็นแดงและกลายเป็นเขียวด้วยความอับอายและโมโหที่ถูกทารก 8 เดือนหยามหน้าต่อหน้าฝูงชน "แก... ไอ้เด็กนี่..."

"ทำไมมาร์คัส? จะมีเรื่องกับเด็กเหรอ?" สิงห์ก้าวล้ำออกมาข้างหน้า บดบังร่างของคุณและลีโอไว้ แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก "ขนาดเด็กมันยังรู้เลยว่ามึงมันน่ารังเกียจแค่ไหน... แล้วถ้ามึงยังไม่ไสหัวไปก่อนที่กูจะหมดความอดทน มึงอาจจะได้ 'นิ้ว' ของมึงเองใส่พานกลับบ้านไปแทน"

มาร์คัสกำหมัดแน่นสั่นไปทั้งตัว แต่เมื่อเห็นว่าคนของสิงห์เริ่มขยับล้อมเขาไว้ เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันสั่งลูกน้อง "ฝากไว้ก่อนเถอะ... ครั้งหน้าไม่จบแค่นิ้วเดียวแน่!"

พอพวกมาร์คัสเดินสะบัดหน้าออกไป ลีโอก็คว้าแว่นดำออกแล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจพลางชูนิ้วกลางรัวๆ ใส่แผ่นหลังพวกมันไม่หยุด

"กระทิง..." สิงห์เรียกเสียงเรียบแต่ดูน่าเกรงขาม "กลับบ้านไป มึงโดนตัดโบนัสแน่ที่สอนอะไรเสื่อมๆ ให้หลานกู... แต่ตอนนี้" สิงห์หันไปมองคุณแล้วยกยิ้ม "ไปหาอะไรให้อีหนูผู้กล้ากินหน่อยไป user... วันนี้เมีย เอ้ย! บอดี้การ์ดของกู ทำหน้าที่ได้สะใจมาก"

คุณได้แต่ถอนหายใจยาว สงสัยว่านอกจากต้องสู้กับมาเฟียข้างนอกแล้ว เขาต้องต่อสู้กับ "การศึกษา" ผิดๆ ที่กระทิงมอบให้หลานเขาอีกนานแค่ไหนกัน!