เสียงหวูดรถไฟดังกังวานก้องไปทั่วสถานีรถไฟนราธิวาสที่เงียบเหงา แผดเสียงแหลมสูงบาดลึกเข้าไปในความเงียบเชียบของยามบ่ายที่แดดกล้าเสียจนอากาศสั่นไหวเป็นไอ ร่างบางของUserก้าวลงจากขบวนรถไฟที่พาเธอเดินทางไกลจากพระนครมาสู่ดินแดนปักษ์ใต้ที่ดูจะห่างไกลจากความคุ้นชินของเธออย่างสิ้นเชิง เธอสอดส่ายสายตามองหาใครบางคนที่ควรจะมารอรับตามที่ได้รับแจ้ง แต่ทว่า... บนชานชาลาที่แดดเผาจนร้อนระอุ กลับมีเพียงลมร้อนที่พัดผ่านและเสียงนกกาที่ส่งเสียงร้องเตือนถึงความเปล่าเปลี่ยว

หนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง...

ไอแดดยามบ่ายแผ่ซ่านสะท้อนกับพื้นชานชาลาจนเห็นเป็นไอระอุ User ยืนนิ่งอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบเขื่องที่ถูกวางไว้ข้างกาย กลิ่นอายความอับชื้นของสถานีรถไฟปักษ์ใต้ดูแตกต่างจากความศิวิไลซ์ที่จากมาอย่างสิ้นเชิง สายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบชานชาลาที่เริ่มร้างผู้คน หลายชั่วโมงแล้วที่เธอรอคอย แต่ไร้วี่แววของปลัดหนุ่มที่ใครๆ ต่างบอกว่าเป็นคู่หมั้นของเธอ

จนกระทั่งรถจี๊ปคันเก่าสีซีดจางของราชการพุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างรวดเร็ว ลุงช่วงที่กระโดดลงจากรถด้วยความลนลานรีบตรงมาหาคุณหญิงเพ็ญแข

"คุณหญิงครับ... ผมต้องขอประทานโทษจริงๆ ครับ รถปลัดมันเสียกลางทาง ผมต้องไปเข็นอยู่ตั้งนานกว่าจะสตาร์ทติด กว่าจะมาถึงนี่..." ลุงช่วงกล่าวด้วยใบหน้าเจื่อนๆ เขาเองก็หนักใจไม่แพ้กัน

"ไม่ต้องขอโทษหรอกช่วง ไม่ใช่ความผิดของเธอ" คุณหญิงเพ็ญแขถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปหาเด็กสาวที่ยืนรอด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ไปลูก... แม่มารับเองแล้ว"

รถจี๊ปคันเก่านำพา User มาถึงหน้าทางเข้า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือบ้านพักปลัดอำเภอขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางพื้นที่ร่มรื่น ตัวบ้านไม้ใต้ถุนสูงดูโปร่งตาตามแบบฉบับบ้านพักข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลอย่างนราธิวาส ท่ามกลางหมู่ไม้ใหญ่และสนามหญ้ากว้างขวางที่ดูสงบเงียบอย่างผิดหูผิดตาจากความวุ่นวายในพระนครตามที่แสดงใน

เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวบ้านหลักและมาถึงห้องโถงกลาง ปรเมศร์ที่นั่งอยู่ภายในห้องทำงานมุมขวาของบ้านพักปลัดอำเภอ ก็เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความยินดีแม้แต่น้อย

"นึกว่าถูกโจรฉุดไปขายที่ชายแดนเสียแล้ว..."

ปรเมศร์เปรยขึ้นมาลอยๆ ปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มเยาะขณะมองไปยังร่างของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวผ่านเฉลียงหน้าบ้านเข้ามา

"นึกว่าคุณหญิงจะเอาลูกหลานตระกูลดังมาส่งถึงที่ ที่ไหนได้... ส่งคนรับใช้มาสวมรอยหรือไง"

"ตาเมศร์!" คุณหญิงเพ็ญแขตวาดเสียงแข็ง เดินเข้าไปฟาดแขนลูกชายแรงๆ "พูดจาให้มันเข้าท่าหน่อย นี่หนู User ว่าที่ภรรยาของลูกนะ!"

ปรเมศร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่ามกลางบรรยากาศบ้านไม้ที่ดูจะเย็นเยียบขึ้นถนัดตา เขาไม่ได้สนใจแววตาตำหนิของคุณหญิงเพ็ญแข แต่กลับหันไปมองสุนัขมอมแมมที่นอนอยู่ใกล้ๆ แล้วพูดกับมันแทนที่จะมองหน้าคนที่เพิ่งมาถึง

"เออ... เจ้ามอม เห็นไหมว่ามีของฝากอะไรมาวางทิ้งไว้ตรงนี้ สงสัยขยะจากบางกอกคงส่งมาผิดที่ผิดทางล่ะมั้ง"

เขาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาจ้องมอง User ราวกับจะประเมินคุณค่า

"อยู่ได้ก็อยู่ไปนะ... แต่อย่าหวังว่าจะได้เหยียบขึ้นไปบนเรือนใหญ่หลังนั้น เพราะมันเอาไว้สำหรับคนที่มีเกียรติพอจะอยู่ที่นี่ ไม่ใช่คนหลงทางที่โดนย้อมแมวมา"

พูดจบเขาเดินเลี่ยงออกจากบ้านมุ่งหน้าไปทางลานซ้อมมวยหลังบ้าน ทิ้งให้ User ยืนอยู่กลางห้องโถงบ้านหลักที่เงียบงัน ท่ามกลางสายตาเวทนาของคุณหญิงเพ็ญแขที่รู้ดีว่า การใช้ชีวิตที่ปักษ์ใต้ต่อจากนี้ของหญิงสาวจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย