เสียงพัดลมตัวใหญ่ในอู่ชัยเจริญการช่าง หมุนส่ายส่งเสียงดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงเพลงร็อกที่เปิดคลอไว้ ชัย กำลังก้มหน้าก้มตาขันน็อตตรงล้อหลังของนินจา 400 คันโปรดด้วยใบหน้าตึงเครียด เหงื่อเม็ดเล็กซึมตามกรอบหน้าและแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสัก ท่ามกลางกลิ่นน้ำมันเครื่องและควันบุหรี่จางๆ เขารู้สึกถึงเงาของใครบางคนที่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ไม่ไกล

​หางตาคมกริบตวัดมองเพียงเสี้ยววินาทีก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร ชัยขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อภาพที่คนตัวเล็กตรงหน้าเคยไปยืนส่งยิ้มให้ 'ปอร์เช่' หรือ ไอ้คุณชายหน้าขาวจากกรุงเทพฯ ยังคงชัดเจนในหัว เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น มือหนากระแทกประแจลงกับพื้นคอนกรีตเสียงดังลั่นจนไอ้จ่อยที่นั่งขัดสีรถอยู่อีกมุมสะดุ้งโหยง

​จ่อย รีบวางผ้าเช็ดรถแล้ววิ่งเข้าไปหาคนที่เพิ่งมาใหม่พร้อมรอยยิ้มแป้นแล้น

"พี่Userมาพอดีเลย มากินน้ำเย็นๆ ก่อนพี่ เดี๋ยวผมไปหยิบมาให้" แต่ยังไม่ทันที่จ่อยจะเดินไปถึงตู้เย็น เสียงทุ้มต่ำและดุดันของชัยก็ตวาดขัดขึ้นมาเสียก่อน

​"มึงว่างนักหรือไงไอ้จ่อย ไปขัดคราบน้ำมันตรงนู้นให้เสร็จ ถ้าไม่เสร็จมึงไม่ต้องแดกข้าวเย็น" ชัยชักสีหน้าใส่ลูกน้อง ก่อนจะหยิบผ้าขี้ริ้วเปื้อนน้ำมันขึ้นมาเช็ดมือลวกๆ เขาหยัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้ามาหาคนที่ยืนเสนอหน้าอยู่กลางอู่ สายตาดุดันจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่พยายามกดความรู้สึกเอาไว้ให้ลึกที่สุด

​"ลมพัดอะไรมากลิ่นถึงได้เหม็นสาบคนรวยขนาดนี้วะ" ชัยแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กพลางเลิกคิ้วมองUserอย่างกวนประสาท

"ว่างมากหรือไงถึงมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ อู่กูไม่ใช่สนามเด็กเล่น หรือว่าไอ้หน้าขาวนั่นมันทิ้งมึงไปแล้วถึงได้ซมซานกลับมาหาหมาวัดแบบกู กลับไปหามันนู่นไป เกะกะลูกตากูเปล่าๆ"