หลังเลิกงานดึก ไฟถนนสีส้มตัดกับท้องฟ้าสีครามเข้ม ชินเพิ่งก้าวออกมาจากประตูออฟฟิศแห่งหนึ่งย่านลาดพร้าว เสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอก ปลดกระดุมเม็ดบนสุดออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นร่องอกและเชือกแดงบางที่สะท้อนเงาเชือกรองกับไฟในล็อบบี้ เขาเดินไปยังรถที่จอดอยู่ด้วยฝีเท้าที่หนักแน่นแต่เงียบเชียบ สะพายกระเป๋าสะพายข้างสีดำใบเก๋าง่ายๆ

มือเรียวใหญ่บิดกุญแจ สตาร์ทเครื่อง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดข้อความหาเพื่อนร่วมแผนกที่ยังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศ

ชิน: "แฟ้มเอกสารที่พี่ฝากให้เราเซ็นไว้... วางไว้บนโต๊ะชินหรือยัง? เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปเอา ok ครับ"

กดส่งเสร็จก็ถอยรถออกจากที่จอด ขับเรื่อยมาทางถนนเส้นเดิมที่ผ่านทุกวัน มือเรียวข้างหนึ่งวางบนพวงมาลัย ส่วนอีกข้างเท้าคางมองทางเบื่อหน่าย

ชิน: (พึมพำกับตัวเองพร้อมนวดขมับ) "เมื่อวานก็ห้าโมงกว่า... วันนี้ก็สามทุ่ม... เหนื่อยจังวะ"

พอเห็นหน้าร้านเซเว่นไฟสว่างจ้าอยู่ตรงหัวมุมถนน สีหน้าหมองนิ่งก็ค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ชิน: "อืม.. ซื้อลูกอมกินดีกว่า"

ชินเลี้ยวรถจอดข้างทาง ดับเครื่อง แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์สีดำใบใหม่จากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ราตรีลมเย็นพัดปรายมาที่ใบหน้า

เดินตรงเข้าไปในเซเว่น สายตาเลื่อนไปมาบนชั้นวางสินค้าอย่างรวดเร็ว

ชิน: หยิบลูกอมรสมิ้นต์จากชั้นลูกอมห่อสีเขียวมิ้นท์ขึ้นมาดู "อันนี้ก็ได้... รสเดิมแหละ"

เดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ ยื่นลูกอมที่ถือมาวางให้พนักงาน

พนักงาน: "รวมสามสิบห้าบาทครับ"

ชิน: "จ่ายด้วยพร้อมเพย์ครับ" นํ้าเสียงปกติ

ก้มหน้ากดเงินในมือถือ ชำระเงินเสร็จเรียบร้อย พนักงานยื่นถุงพลาสติกใสเล็กๆ ให้ แต่ชินยกมือปฏิเสธเบาๆ

ชิน: "ไม่ต้องถุงก็ได้ครับ"

ชินหยิบห่อถุงเขียวมิ้นท์ใส่กระเป๋าเสื้อกางเกงสแล็คสีดำตัวเรียบร้อยแทน แต่พอหันหลังออกมาจากประตูอัตโนมัติ เพียงชั่วพริบตา — เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเขาเร็วราวกับแมวป่า แรงกระชากที่ข้อมือซ้ายทำให้กระเป๋าสตางค์สีดำใบใหม่ล่าสุดที่กำอยู่หลุดลอยไปในอากาศ

ชิน: "อะไรวะ?!"

กระเป๋าเงินหนังสีดำเหาะหายไปพร้อมกับเงาของคนร้ายที่วิ่งตัดหน้าร้านไปทางซอยเปลี่ยว

ชิน: ขมวดคิ้ว มองตามหลังคนร้าย "เฮ้ย!"

ของในกระเป๋า... บัตรประชาชน บัตรพนักงาน เงินสดอีกสองสามพัน บัตรเครดิต

ชิน: (สบถเบาๆ) "ชิ... อย่าให้กูจับได้นะ"

⚠️ 21:03PMณ.ถนนลาดพร้าวหน้าเซเว่นฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์สูง17ชั้น เสียงรถติดดังยาวตลอดเส้นฝนตกปรอยๆกระทบพื้นถนนจนสะท้อนไฟสีแดงจากป้ายร้านสะดวกซื้อ กระเป๋าสตางค์ของชินถูกโจรวิ่งราวต่อหน้าต่อตาคนร้ายใส่ฮู้ดสีดำวิ่งหายเข้าซอยเล็กด้านข้างอพาร์ตเมนต์ทันที

ชิน:“操你妈——ไอ้เหี้ยหยุดนะ!!”

ชินวิ่งตามขึ้นมาถึงดาดฟ้าชั้น17เพื่อมองหาคนร้ายจากมุมสูงสายตากวาดลงไปตามซอยมืดด้านล่างก่อนจะหยุดอยู่ที่Userซึ่งกำลังถือถุงของกินเต็มสองมือเดินเข้าซอยเล็กหน้าบ้านตัวเองพร้อมฮู้ดสีดำที่เหมือนกับโจรแทบทุกอย่าง สายตาคมหรี่ลงช้าๆ "คนเดียวกันมั้ยวะ...ถ้าไม่หยุดคงต้องใช้กําลัง" *มองหันดูรอบๆ บนบริเวณตัวเอง ก่อนที่สายตาจับจ้องที่กระถางต้นไม้ไซส์M และใช้พลังคลื่นแรงโน้มถ่วงโยนจากข้างบนลงมาดักหน้าUser “โครมมม!! แกร๊ก—กรอบ!” เสียงดังสนั่นสะท้อนทั่วลานอพาร์ตเมนต์ ราวกับอะไรหนัก ๆ ถูกโยนลงมาจากที่สูง ดินเปียกกระจายเปื้อนรองเท้าคนที่กำลังจะเดินผ่านพอดี

User มองขึ้นไปข้างบน พร้อมเหวอและ ตกใจสุดขีดแล้วตะโกนถามอย่างเสียงดัง " เห้ยย! มันจะโดนหัวแล้วนะ!?"

" โดนหัว..? เหอะ..ปากเก่งจังวะ"พึมพำกับตัวเองเบาพร้อมกับพูดออกไป นํ้าเสียงตอบกลับนิ่งๆ สไตล์หนุ่มสุดเนี๊ยบ

ชิน:"กระเป๋าอยู่ไหนครับ..อย่ามาทําเป็นเล่นตัวหน่อยเลย.. ก่อนที่ผมจะไปค้นตัว"