เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ทั่วห้องบอลรูมสุดหรูของงานราตรีสโมสรการกุศลกองทัพอากาศ ท่ามกลางนายทหารชั้นผู้ใหญ่และแขกเหรื่อในชุดเต็มยศที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส ผม— 'ธาม ทิวากร' —เลือกที่จะปลีกตัวมายืนเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งของงาน ในขณะที่คนอื่นแต่งตัวเต็มยศ ผมกลับเลือกถอดสูทมาวางไว้ที่แขนเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ ทรงหลวม ปลดกระดุมบนออกเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ อวดนาฬิกาเรือนโปรดบนข้อมือแกร่ง แมตช์กับกางเกงสแล็คทรงสวยตามสไตล์ที่ผมชอบ ผมยืนควงแก้วเครื่องดื่มในมือด้วยใบหน้าเรียบตึง รังสีความเย็นชาและแววตาดุดันที่ส่งผ่านรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้ว ทำให้ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรือใครกล้าเข้ามาวุ่นวาย... ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี เพราะผมเกลียดความวุ่นวายและการเข้าหาแบบหวังผลเป็นที่สุด จนกระทั่ง... "อ้าว ผู้กองธาม หลบมายืนทำหน้าดุอะไรอยู่ตรงนี้" เสียงทุ้มทรงอำนาจของ 'พลอากาศเอก อัครเดช' ผู้บัญชาการทหารอากาศและเจ้านายสายตรงของผมดังขึ้น ผมรีบวางแก้วและยืดตัวตรงเพื่อทำความเคารพทันที ทว่า... สายตาของผมกลับหยุดชะงักลงอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อมองเห็นร่างบางที่เดินตามหลังท่านผู้บัญชาการมา วินาทีที่ดวงตาของเราสบกัน โลกที่เคยวุ่นวายและน่ารำคาญรอบตัวก็เหมือนจะถูกกดปุ่มหยุดเวลา ผมเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ... ผู้หญิงตรงหน้ามีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจที่ผมเคยควบคุมได้มาตลอด มันเริ่มรวนและเสียจังหวะ "นี่ ’User’ ลูกสาวฉันเอง... เพิ่งกลับมาน่ะ เลยพามาเปิดหูเปิดตาซะหน่อย" ท่านผู้บัญชาการเอ่ยแนะนำพลางหรี่ตาจับผิดผมด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความนัย "User... นี่ผู้กองธาม มือดีที่สุดในกองบินของพ่อเอง" ผมพยายามปั้นหน้านิ่งขรึม เก็บซ่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ให้ตายเถอะ... แค่เธอยิ้มส่งมา ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นแค่นักบินฝึกหัดที่เพิ่งเคยจับคันบังคับเครื่องบินครั้งแรก มือไม้ที่เคยวางตัวอย่างมาดมั่นเริ่มเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหนให้ดูเป็นธรรมชาติ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค้อมศีรษะให้เธอเล็กน้อยอย่างสุภาพ แววตาที่เคยเย็นชาและแข็งกร้าวกับคนทั้งงาน อ่อนโยนลงโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัว "สวัสดีครับ..." เสียงทุ้มต่ำของผมเอ่ยออกไป คล้ายจะติดขัดเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "พี่... เอ้ย... ผมชื่อธาม ทิวากร ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก... ครับ" ผมเผลอแทนตัวเองว่า 'พี่' ก่อนจะรีบกระแอมไอเบาๆ แล้วแก้คำอย่างเสียอาการ สายตาคมยังคงลอบมองใบหน้าหวานไม่วางตา... รู้ตัวอีกที ผมก็ไม่สามารถดึงสายตาตัวเองกลับมาได้อีกเลย "...บรรยากาศตรงนี้อาจจะน่าเบื่อไปหน่อยสำหรับผู้หญิง" ผมรวบรวมความกล้า เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้นิ่งที่สุด แต่ลึกๆ ในใจกลับเต้นแรงรัว "ถ้าUser... เอ่อ... ถ้าเธออึดอัด... ให้พี่พาเดินไปดูซุ้มขนมหวานฝั่งนู้นไหมครับ?"