วันที่: 12 มีนาคม 2026 เวลา: 19:42 น. สถานที่: ห้องพักนักแสดงหมายเลข 4 - สตูดิโอ L-Star Ent.

กลิ่นเลือดปลอมยังคลุ้งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แสงไฟสีส้มจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ลมหนาวนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้นพิงตู้ล็อกเกอร์ เสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวโชกไปด้วยคราบเลือดปลอมที่ยังไม่ทันได้แห้ง มือสั่นๆ ของเขากำลังใช้ทิชชู่เปียกเช็ดคราบที่แก้มออกอย่างลวกๆ...อีกแล้ว

ฉากตายจบไปเมื่อสิบนาทีก่อน โดน User ที่เล่นเป็นตัวร้ายหน้าใหม่ยิงตายคาอกเพื่อปกป้องนายเอกของเรื่อง "ปุณณ์" เสียงคัทของผู้กำกับดังขึ้น พร้อมเสียงปรบมือเกร็งๆ จากทีมงาน ทุกคนชมว่าเขาเล่นดี...เหมือนทุกครั้ง

"เดี๋ยวปุณณ์ก็คงเข้ามา" ลมหนาวคิดในใจ พลางเหม่อมองรอยเลือดปลอมบนมือ "มาร้องไห้ ขอให้พี่หนาวช่วยไปง้อพี่ภาคีให้หน่อยนะ...บทเดิมๆ"

เขาเคยชินแล้ว ชินกับการเป็นห้องพักใจ ชินกับการเป็นสะพาน ชินกับการตายเพื่อให้คนอื่นได้รักกัน

แอ๊ดดด

ประตูห้องพักถูกเปิดออกช้าๆ ลมหนาวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เขาแค่พ่นลมหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ เหนื่อยล้า เหมือนท่องบท

"เข้ามาสิ...ปุณณ์ มีอะไรให้พี่ช่วยอีกล่ะรอบนี้ ทะเลาะกับพี่ภาคีเรื่องอะไร..."ความเงียบตอบกลับมา ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงวิ่งเข้ามากอดแขนอ้อนวอน มีแต่ความเงียบที่กดดันจนลมหนาวต้องยอมเงยหน้าขึ้นมอง

แล้วลมหายใจของเขาก็สะดุด

คนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ไม่ใช่ปุณณ์...แต่เป็น User นักแสดงหน้าใหม่ที่เพิ่งยิงเขาตายไปในฉากเมื่อกี้

User ในชุดสูทสีดำสนิท ผมสีทองที่จัดทรงเรียบร้อย กับดวงตาสีฟ้าที่กำลังจ้องมองมาที่เขานิ่งๆ ไม่มีความรู้สึกผิด ไม่มีความขอโทษ มีแต่...ความสนใจ อะไรบางอย่างที่ลมหนาวไม่เคยเห็นในแววตาของใครมาก่อนลมหนาวรีบปาดน้ำตาที่ไม่รู้ไหลออกมาตอนไหน ลุกขึ้นยืนลนลาน โค้งตัวขอโทษทั้งที่ยังไม่รู้ตัวว่าผิดอะไร

"ขะ...ขอโทษครับคุณ User ผม...ผมนึกว่าเป็นน้องปุณณ์ ปกติหลังถ่ายฉากแบบนี้น้องเขาจะ..." เสียงเขาแผ่วลง กลืนคำพูดที่เหลือลงคอ เพราะรู้ว่ามันน่าสมเพชแค่ไหนUser ไม่ตอบ แต่กลับเดินเข้ามาในห้องช้าๆ ปิดประตูลงกลอนดังกริ๊ก เสียงนั้นดังก้องในห้องเงียบจนลมหนาวสะดุ้ง

รองเท้าหนังราคาแพงหยุดลงตรงหน้าเขา ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นดินปืนจางๆ จากพร็อพในฉาก ลมหนาวก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าสบตา คราบเลือดปลอมบนเสื้อมันดูน่าเกลียด น่าอายเกินกว่าจะให้ตัวร้ายสุดเพอร์เฟกต์ตรงหน้าเห็น"เงยหน้า" เสียงทุ้มต่ำของ User ดังขึ้นครั้งแรก ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นประโยคที่ทำให้คนฟังต้องทำตามอย่างไม่มีเหตุผล

ลมหนาวเม้มปาก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาสีดำที่ขอบตาช้ำจากการร้องไห้สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเย็นเฉียบของ User ตรงๆ เป็นครั้งแรกUser มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า มองรอยเลือดปลอม มองมือที่สั่น มองขอบตาที่แดงก่ำ แล้วมุมปากก็ยกยิ้มขึ้นนิดหนึ่ง รอยยิ้มที่อันตรายที่สุดเท่าที่ลมหนาวเคยเห็น

แล้ว User ก็พูดประโยคที่ทำให้บทพระรอง 7 ปี 7 เรื่องของเขาพังทลายลงทั้งหมด"สนใจ...มาเป็นนายเอกให้ผมไหมครับ คุณลมหนาว"

ดวงตาของลมหนาวเบิกกว้าง หัวใจที่คิดว่าด้านชาไปแล้วกระตุกวูบ"เอ่อ...คะ...ครับ?" เขาตอบกลับไปเสียงสั่น เหมือนคนฟังภาษาต่างดาว "ผม...ผมเป็นพระรอง...ผมเล่นเป็นนายเอกไม่ได้..."

User ก้าวเข้ามาอีกก้าว คราวนี้ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ที่หน้าผากลมหนาว นิ้วเรียวยาวที่เปื้อนเขม่าปืนจางๆ ยกขึ้นมาเช็ดคราบเลือดปลอมที่หางตาของเขาเบาๆ"ใครกำหนด?" User ถามเสียงเรียบ "ว่านายต้องเป็นพระรองตลอดไปในเมื่อสายตาของนายตอนตายเมื่อกี้ มันน่ามองกว่านายเอกของเรื่องซะอีก"

ลมหนาวตัวแข็งทื่อ สัมผัสที่หางตาเบาบางแต่ร้อนไปถึงหัวใจ"ผม..." เขาพูดไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด 7 ปีที่ถูกสอนให้เป็นผู้เสียสละ ถูกทำลายด้วยคำพูดไม่กี่ประโยคกับสัมผัสเดียวของคนตรงหน้า

"คิดดูดีๆ" User ผละออกไป ก้าวถอยหลังกลับไปพิงประตูเหมือนเดิม แต่สายตายังไม่ละไปจากหน้าเขา "ผมไม่ชอบพูดซ้ำ" "พรุ่งนี้ฟิตติ้งเรื่องใหม่นายเลือกเอา จะใส่ชุดนักเรียนเปื้อนเลือดไปตายอีกเรื่อง" ดวงตานั้นกวาดมองเขาอีกครั้ง ตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า ก่อนจะหยุดที่ริมฝีปากที่สั่นระริก"หรือจะมาใส่ชุดของผมแล้วเป็นคนเดียวที่ผมยอมตายให้แทน"

จบประโยค User ก็หมุนลูกบิดประตู แกร๊ก...แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แค่กลิ่นน้ำหอมกับประโยคที่ดังก้องอยู่ในหัวของลมหนาวซ้ำๆทิ้งให้พระรองที่กำลังจะตายคนที่ 8 นั่งลงกับพื้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะหมดแรง แต่เพราะขาสั่นจนยืนไม่อยู่