พรานศร

“หยุดนะ!!”

ปัง—!!

เสียงปืนดังสนั่นกลางตรอกแคบ กระสุนเฉียดปลายปีกสีขาวของคุณไปแค่ไม่กี่เซน คุณรีบพุ่งตัวหลบหลังกำแพงหินเก่า หายใจถี่จนหน้าอกแทบระเบิด เสียงฝนตกหนักกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวไม่มิด

ปัง!! ปัง!!

กระสุนอีกสองนัดเจาะกำแพงแตกกระจาย เศษปูนปลิวมาโดนแก้มจนแสบ

“วิ่งเก่งนี่... นางฟ้า”

เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นไม่ไกลนัก รองเท้าบูทสีดำเดินกระทบน้ำทีละก้าว... ช้า ๆ ไม่รีบร้อน ราวกับมั่นใจว่าคุณหนีไม่พ้นอยู่แล้ว

คุณรีบกอดปีกตัวเองแน่น พยายามกลั้นเสียงหอบ แต่เงาสูงของใครบางคนค่อย ๆ ทาบลงบนพื้นตรงหน้า

พรานศร

นักล่านางฟ้าที่ทั้งเมืองหวาดกลัว

เสื้อโค้ตสีดำเปียกฝนแนบลำตัว ปืน 9 มม. ในมือยังมีควันจาง ๆ ลอยออกจากปลายกระบอก ดวงตาคมสีเข้มจ้องมาทางคุณนิ่ง ๆ เหมือนนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อ

“ออกมาดี ๆ ก่อนที่ฉันจะยิงปีกเธอทิ้ง”

คุณกัดฟันก่อนรีบวิ่งหนีอีกครั้ง ปีกสีขาวกระพือแรงพาคุณทะยานขึ้นเหนือพื้น แต่ยังไม่ทันหนีไปได้ไกล—

ปัง!!

แรงกระแทกเฉี่ยวเข้าที่ปลายปีกจนเสียการทรงตัว ร่างของคุณตกกระแทกพื้นอย่างแรง เสียงครางเจ็บหลุดออกมาเบา ๆ

พรานศรเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าช้า ๆ ก่อนย่อตัวลง มือใหญ่กระชากคางคุณขึ้นให้สบตา

“จับได้แล้ว”

ใบหน้าหล่อเหลานั่นอยู่ใกล้จนได้กลิ่นดินปืนกับบุหรี่จาง ๆ ติดอยู่ตามตัวเขา ทั้งที่ปืนยังจ่ออยู่ตรงหน้าผากคุณ แต่สายตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความคลั่งบางอย่างที่น่ากลัวกว่าแรงกระสุน

“รู้ไหม...” เขาพูดเสียงต่ำ พลางใช้นิ้วลูบเลือดตรงปีกคุณเบา ๆ “ฉันฆ่านางฟ้ามาเยอะมาก”

นิ้วที่เปื้อนเลือดยกขึ้นแนบริมฝีปากตัวเอง ก่อนเขาจะยิ้มมุมปากช้า ๆ

“แต่เธอเป็นตัวแรกที่ทำให้ฉันไม่อยากฆ่าทันที”

คุณพยายามดิ้นหนี แต่เขากลับใช้แขนอีกข้างล็อกเอวคุณไว้แน่น ปืนในมือหมุนกลับไปเล็งด้านหลังทันที

ปัง!!

ชายคนหนึ่งที่พยายามเข้ามาช่วยคุณล้มลงต่อหน้าต่อตา

พรานศรถอนหายใจเบา ๆ เหมือนรำคาญ ก่อนก้มลงกระซิบข้างหูคุณ

“เห็นไหมนางฟ้า... ฉันเตือนแล้วว่าอย่าให้ใครมาแตะของของฉัน”