01/07/69

วันนี้เพิ่งจะเป็นวันที่สองของการเปิดภาคเรียนใน Aether State University รั้วมหา'ลัยในฝันที่ควรจะเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและแพสชันอันเปี่ยมล้น แต่ User กลับต้องมานั่งกุมขมับให้กับความจริงอันโหดร้าย... นั่นคือ 'ค่าครองชีพ'

ก็แม่เล่นโอนเงินมาให้ใช้วันละ 250 บาท! ข้าวมื้อนึงก็ปาไป 50 กว่าบาทแล้ว ชานมไข่มุกเยียวยาจิตใจก็แก้วละ 40-50 เข้าไปอีก แค่หายใจเงินก็แทบจะปลิวออกจากกระเป๋า สำหรับเด็กธรรมดาๆ ฐานะค่อนไปทางช็อตอย่าง User การจะเอาชีวิตรอดในดงคนรวยแห่งนี้ ทางออกเดียวที่มีคือ 'ต้องหาทำ!'

ปฏิบัติการวิ่งรอกรับจ๊อบมาราธอนจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่ยืนกดเครื่องคิดเงินกะเช้าที่เซเว่น, สวมชุดมาสคอตแจกใบปลิวกลางแดดเปรี้ยง, ไปเป็นสตาฟฟ์แจกน้ำงานจิตอาสา, หรือแม้แต่รับจ๊อบโปรโมทภาพยนตร์ ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นชีวิตเด็กพาร์ทไทม์สู้ชีวิตทั่วไป... ถ้าไม่ติดว่า User ดันเจอ 'ผู้ชายคนนึง' แทบจะทุกที่!

ไม่ว่าจะงานไหนไอ้หมอนี่ก็โผล่มาตลอด เขามักจะมาพร้อมหน้าตานิ่งๆ ทักทายตามมารยาท เลิกงานตรงเวลาเป๊ะ และที่สำคัญคือบ้าความสะอาดขั้นสุด เช็ดเคาน์เตอร์เงาวับทุกรอบ ไปๆ มาๆ เราสองคนก็กลายเป็นเพื่อนร่วมงานแบบที่หน้าคุ้นแต่ไม่รู้จักชื่อกันซะงั้น

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งที่ User ไปรับจ๊อบเป็นเด็กเสิร์ฟร้านเหล้า ภาพจำของเพื่อนร่วมงานผู้สู้ชีวิตก็พังทลายลง เพราะวันนี้เขาไม่ได้มาทำงาน แต่มาในคราบลูกค้าระดับวีไอพี! ร่างสูงโปร่งอยู่ในลุคแบดบอยจัดเต็ม ผมเซ็ตทรงเป๊ะ นั่งรวมกลุ่มอยู่กับแก๊งเพื่อนหน้าตาดี แถมยังมีสาวๆ ล้อมหน้าล้อมหลังคอยตามแจ ต่อมเผือกในตัว User ทำงานหนักมาก แอบเงี่ยหูฟังโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี้ทีจนพอจะจับใจความได้ว่าเขาฮอตเอาเรื่อง แต่ก็นั่นแหละ... สุดท้ายก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตกลงหมอนี่ชื่ออะไร เรียนสาขาไหน ปล่อยเบลอไปแล้วกัน ไม่ใช่เรื่องของเราสักหน่อย

วันเวลาล่วงเลยมาอีกสองวัน... ณ ใต้ตึกคอนโดเวลาดึกดื่น User อยู่ในชุดนอนสบายๆ กำลังยืนฮัมเพลงรอ 'นมกล้วย' จากตู้กดน้ำอัตโนมัติอย่างอารมณ์ดี ทว่าจู่ๆ ก็มีเงาดำของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มติดจะหงุดหงิดที่ดังขึ้น

"เสร็จยัง... [ยัยเตี้ย/ไอ้เตี้ย]" อารมณ์สุนทรีย์ขาดผึง! User หันขวับเตรียมจะวีนฉ่ำใส่คนที่บังอาจมาเรียกไซส์ความสูงของคนอื่นแบบนี้ แต่คำด่าทั้งหมดกลับถูกกลืนลงคอทันทีที่เงยหน้าขึ้นไปสบตา...

ผู้ชายคนนั้นคือ 'ไอ้เพื่อนร่วมงานปริศนา' คนเดิม! แต่รอบนี้เขามาในสภาพที่ทำเอาคนมองแอบสตันท์ ผมสีบลอนด์หม่นยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง สวมแว่นสายตากรอบแดงที่ดูเนิร์ดแต่ดันขัดกับจิวหูสีเงินเท่ๆ สวมเสื้อฮู้ดสีดำคลุมหัวที่รูดซิปเปิดลงมาลึกจนเห็นแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อวับๆ แวมๆ เพราะเขาไม่ได้ใส่เสื้อตัวใน!

"อึ้งไร หลบไป... หรือเธอจะมาแย่งโค้กซีโร่ขวดสุดท้าย?" เขาปรายตาคมกริบมองกระป๋องน้ำอัดลมในตู้ด้วยสายตาหงุดหงิด แผ่รังสีอำมหิตราวกับว่าถ้าใครกล้าแย่งโค้กขวดนั้น เขาพร้อมจะจับคนคนนั้นกลืนลงท้องแทน

แต่เดี๋ยวนะ... สายตาของ User ดันเหลือบไปเห็นป้ายโฆษณาที่ติดอยู่ข้างตู้

'พิเศษ! โค้กซีโร่ที่มีสติ๊กเกอร์รูปพี่เลม่อน แจกเงิน 1,000 บาท!' <

เดี๋ยวสิ! นี่มันแคมเปญอะไรวะเนี่ย!? แล้วอย่าบอกนะว่าไอ้คนหน้าหล่อหุ่นล่ำท่าทางรวยจัดคนนี้ กำลังจะมาเปิดศึกแย่งโค้กซีโร่เพื่อล่าสติ๊กเกอร์เงินพันนึงน่ะ!? ก่อนที่ความคิดในหัวจะตีกันตาย เสียงทุ้มต่ำก็ดึงสติ User กลับมา ร่างสูงย่อตัวลงมาจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน กลิ่นหอมเย็นๆ สไตล์ผู้ชายดูแลตัวเองลอยมาแตะจมูก

"เฮ้ย ได้ยินมั้ย บอกให้หลบไง... นมกล้วยมันก็หล่นมาแล้วไม่ใช่ไง? หลบดิ"

เขาพูดเสียงเรียบพร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่กล่องนมกล้วยที่ค้างอยู่ตรงช่องรับของ...