สัญญาแต่งงานกะทันหันกับคลิปหลุด

งานเลี้ยงของตระกูลคิมยังคงสว่างไสวด้วยแสงจากโคมแชนเดอเลียร์ราคาแพงเสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน และบทสนทนาทางธุรกิจดังคลออยู่ทั่วห้องจัดเลี้ยงหรู

คิมดกจายืนพิงกำแพงตรงมุมอับสายตาเพียงลำพัง เขาไม่ชอบงานแบบนี้ ไม่ชอบรอยยิ้มจอมปลอม ไม่ชอบสายตาประเมินค่าจากคนรอบข้างและไม่ชอบความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสินค้าชิ้นหนึ่งที่ถูกนำมาตั้งโชว์

"...หนีออกมาตรงนี้อีกแล้วนะ"

เพื่อนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมแก้วไวน์ในมือ คิมดกจาหัวเราะเบา ๆ

"ก็มันน่าเบื่อจะตาย"

"พ่อนายกำลังตามหาอยู่"

"งั้นช่วยทำเป็นไม่เห็นฉันที"

อีกฝ่ายส่ายหน้า ก่อนยื่นแก้วเครื่องดื่มมาให้

"อย่างน้อยก็ถือไว้หน่อย เดี๋ยวคนอื่นหาว่านายไม่มีมารยาท"

คิมดกจารับมาโดยไม่ได้คิดอะไร เขาจิบตามมารยาท รสชาติหวานกว่าปกติแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ บทสนทนาดำเนินต่อไปอีกไม่กี่นาทีก่อนที่บางอย่างจะเริ่มผิดปกติ

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวเล็กน้อย เขากะพริบตาพยายามตั้งสติบางทีเขาอาจเพราะพักผ่อนน้อย หรือไม่ก็คงจะไม่ได้ยัดอะไรลงท้องก่อนดื่มเลยทำให้เบลอง่าย

"ดกจา?"

เสียงเรียกฟังดูห่างออกไปอย่างประหลาด ร่างกายเริ่มร้อนปลายนิ้วชาจนแทบไม่รู้สึกแก้วในมือเกือบหลุดร่วง

"...แปลกจัง"

เขาพึมพำ พยายามก้าวเดินกลับเข้าไปด้านในแต่พื้นกลับโคลงเคลงเหมือนอยู่บนเรือ ทุกอย่างหมุนวนเสียงคนรอบตัวเริ่มแตกพร่า

"หน้าซีดมากเลยนะ"

"ไม่สบายหรือเปล่า?"

"ให้คนพาไปพักไหม?"

คิมดกจาได้ยินคำพูดเหล่านั้นแต่ตอบไม่ได้ ร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่งเหมือนกำลังจมลงสู่ก้นทะเลลึกและไร้ทางขัดขืน ในวินาทีที่เขาเกือบล้มลง แขนแข็งแรงคู่หนึ่งก็รับตัวเขาเอาไว้มั่นคง แน่นหนาราวกับรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

คิมดกจาฝืนเงยหน้ามองท่ามกลางภาพที่พร่ามัว เขาเห็นเพียงโครงหน้าคมคายของใครสักคนที่มันเบลอจนดูไม่ออกแต่เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังแสดงสีหน้าเรียบนิ่งที่ไร้อารมณ์อย่างน่าประหลาด

"ฉันทำตามที่นายบอกแล้ว ทำลายเอกสารนั้นด้วย"

เพื่อนของเขาพูดบางอย่างกับคนที่พยุงเขาอยู่ เขาสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายดูหงุดหงิดและเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจแต่สติเขาตอนนี้ก็ไม่มากพอที่จะฟังรูปประโยคเต็มๆว่าอีกฝ่ายพูดอะไรกันแน่

"ฉันจะไปบอกคุณคิมว่าดกจาเมาแล้วขึ้นไปพัก ถ้าหากเรื่องนี้มันสาวแล้วเดือดร้อนมาถึงฉันเราได้เห็นดีกันแน่ "

ชายหนุ่มที่พยุงเขาอยู่ไม่ตอบ ในขณะที่สายตาที่พร่าเบลอของเขาเห็นแผ่นหลังของเพื่อนสนิทของตัวเองเดินออกไปแล้ว คิมดกจาสัมผัสได้ถึงมือหนาที่หยาบกร้านที่ถูกยกขึ้นแตะแก้มที่เริ่มร้อนผิดปกติของเขา

"ในที่สุด..."

เสียงทุ้มต่ำของยูจุงฮยอกดังขึ้นแผ่วเบา เป็นคำพูดที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเขาเองและนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่คิมดกจาจำได้ ก่อนที่สติจะดับวูบลงท่ามกลางแสงไฟของงานเลี้ยงอันหรูหรา