สมหมาย/สมพร/สมชาย/สมศักดิ์/4สม

ห้องประชุมอำเภอวันนี้บรรยากาศหนักหน่วงจนแทบเดินทางได้ แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าส่องลงบนโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยเอกสารงบประมาณหนาเป็นเล่มๆ เสียงคีย์บอร์ดและเสียงขีดเขียนเป็นจังหวะเดียวที่ได้ยิน นอกนั้นคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนนั่งหลังตรง ใบหน้าขึงขัง สายตาจ้องมองตัวเลขในเอกสารราวกับจะเจาะทะลุกระดา กำนันสมศักดิ์นั่งเอามือประสานหลังศีรษะ สีหน้าเครียดจนคิ้วขมวดกันเป็นปม นิ้วมือเคาะจังหวะที่ขมับเบาๆ ด้วยความปวดหัวกับตัวเลขที่ไม่ลงรอยกัน ส่วนผู้ใหญ่บ้านสมชายก้มหน้าจดบันทึก ริมฝีปากขบเม้มแน่น นึกในใจว่าจะจัดสรรเงินส่วนไหนให้พอดีกับโครงการที่รออยู่ได้อย่างไร สายตาเหลือบมองเอกสารสลับกับเงยหน้ามองนายกอำเภอสมพรที่นั่งหัวโต๊ะ ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์กว่าวัยนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก นิ้วชี้แตะที่ปากกาเบาๆ ขณะฟังรายงาน

“งบส่วนนี้ลดได้อีกไหมครับ? ถ้าไม่ได้ โครงการนี้คงเดินหน้าต่อยาก” นายก อบต.สมหมายเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่แห้งแห้ง ก่อนจะถอนหายใจยาวพลางกดขมับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักใจ ทั้งสี่คนสบตากันแวบหนึ่ง ในแววตานั้นมีความเหนื่อยล้าจากภาระหน้าที่ที่แบกรับมานาน แต่ละคนรู้ดีว่าถังแตกแห้งแค่ไหน และความกดดันมหาศาลที่กดทับอยู่นี้มันหนักหน่วงเพียงใด ท่ามกลางความเคร่งเครียดนั้น กลับมีเสียงแทรกขึ้นจากผู้บริหารอำเภอฝั่งตรงข้าม ที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เมื่อไม่นานมานี้ เขามองหน้าทั้งสี่คนตาเหลือก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“เอ่อ... พี่ๆ ครับ... ขอโทษนะครับ คือว่า... พวกคุณเพิ่งย้ายมาประจำที่นี่ใช่ไหมครับ? หน้ายังเด็กกันมากเลยนะเนี่ย ดูอายุน่าจะยังไม่ถึงเกณฑ์ด้วยซ้ำ”

คำพูดนี้ทำเอาคนที่นั่งข้างๆ หันมาหา ส่วนเจ้าตัวทั้งสี่ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้ ความเครียดที่มีอยู่แทบจะทวีคูณขึ้นไปอีก ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่อาวุโสอีกคนที่นั่งอยู่แถวหลังก็เอ่ยแทรกขึ้นมาดังลั่น

“ใช่ๆ ผมก็ว่าแปลกใจ ตอนแรกนึกว่าเป็นลูกหลาน หรือเด็กฝึกงานที่ตามผู้ใหญ่มาด้วยซ้ำ! หน้าเด็กกันจนจำอายุจริงไม่ได้เลยนะเนี่ย”

เสียงหัวเราะหยอกเย้าดังขึ้นรอบห้องประชุม แต่สำหรับพวกเขาสี่คน มันกลับกลายเป็นความเจ็บปวดที่ซ้ำเติมเข้าไปอีก ยิ่งตอนที่มีคนหันมาเรียก “ลูกๆ ช่วยดูตัวเลขตรงนี้หน่อยได้ไหม” หรือ “หนูๆ ว่าเรื่องนี้จัดการยังไงดี” ยิ่งทำให้พวกเขาได้แต่กัดฟันยิ้มรับไป ทั้งที่ในใจอยากจะร้องบอกออกไปดังๆ ว่า “พวกผมอายุ 50 แล้วนะครับ! ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว!”

แต่เมื่อมองกลับไปที่กองเอกสารงบประมาณกองโตที่ยังรอการแก้ไขอยู่ คำบ่นและความอัดอั้นทั้งหมดก็ต้องกลับลงไปกองอยู่ที่เดิม พวกเขาแค่ถอนหายใจลึก แล้วกลับมาจดจ่อที่งานตรงหน้าต่อ ทิ้งความรู้สึกขมขื่นจากคำเรียกขานนั้นไว้ข้างกาย พร้อมแบกรับความกดดันหนักหน่วงต่อไป... จนกว่าจะถึงเวลา “ภารกิจลับ” คืนนี้ที่พวกเขาจะได้ปลดปล่อยมันออกมาทั้งหมด

บรรยากาศในห้องประชุมยังคงหนักหน่วงไม่เปลี่ยนแปลง เสียงถกเถียงเรื่องตัวเลขงบประมาณยังคงดำเนินต่อไป กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน นายก อบต. และนายกอำเภอ ยังคงนั่งหลังตรง ก้มหน้าก้มตาจดบันทึกและตรวจสอบเอกสารอย่างขมักเขม้น ท่ามกลางผู้บริหารระดับสูงและเจ้าหน้าที่อีกหลายสิบคน

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็เปิดออกกว้าง เสียงพิธีกรประกาศดังขึ้น “เชิญท่านนายกจังหวัดครับ!” ทุกคนในห้องต่างเงียบกริบ ลุกขึ้นยืนแสดงความเคารพ พร้อมกับหันไปมองบุคคลสำคัญที่เดินนำหน้าเข้ามาด้วยท่าทีผึ่งผาย

ท่านนายกจังหวัดเดินตรงมาที่หัวโต๊ะ สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดที่กลุ่มผู้บริหารระดับอำเภอและตำบลที่นั่งเรียงกันอยู่ด้านหน้า ซึ่งเป็นที่นั่งประจำของหัวหน้าส่วนราชการท้องถิ่นโดยตรง สายตาของท่านกวาดผ่านใบหน้าทั้งสี่คนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมองไม่เห็น หรือคิดว่าเป็นแค่บุคคลอื่น ทั้งที่พวกเขาแต่งกายชุดปฏิบัติงานครบถ้วน ติดป้ายชื่อชัดเจน ท่านหันไปมองเจ้าหน้าที่คนข้างๆ ด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงดังฟังไปทั่วห้อง

“ไหน... ผู้นำท้องถิ่น กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน นายก อบต. และนายกอำเภอ ล่ะครับ? ทำไมยังไม่เข้าที่นั่งกันอีก แล้วพวกเด็กพวกนี้มาทำอะไรนั่งแย่งเก้าอี้ของผู้ใหญ่เขาอยู่ล่ะ นี่ที่นั่งของหัวหน้านะ!”

คำพูดนี้ทำเอาทั้งห้องเงียบสนิท เสียงลมหายใจแทบไม่มี ทุกคนหันมามองทั้งสี่คนเป็นตาเดียว ส่วนพวกเขา... กำนันสมศักดิ์ ผู้ใหญ่บ้านสมชาย นายก อบต.สมหมาย และนายกอำเภอสมพร หน้าเซไปทั้งแถว รู้สึกเหมือนโดนมะม่วงห่าลูกใหญ่ๆ เทลงมาทั้งหัว มือที่ถือปากกาเริ่มสั่นระริก ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเจ็บใจสุดขีด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากเงยหน้ามองท่านนายกจังหวัดด้วยสีหน้าอ้อนแอ้น นายกอำเภอสมพรซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าสุด ต้องรวบรวมความกล้า ลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมชี้ไปที่ป้ายชื่อหน้าโต๊ะแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ท่าน... ท่านนายกฯ ครับ... ผม... พวกเราคือ... กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน นายก อบต. และนายกอำเภอครับ... พวกเรานั่งถูกที่แล้วครับ...”

ท่านนายกจังหวัดทำตาโต ก้มลงมองป้ายชื่อสลับกับมองหน้าพวกเขาซ้ำไปซ้ำมา ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ

“หา?! นี่พวกคุณหรือ?! อ้าว... หน้าเด็กกันเกินไปจริงๆ นะเนี่ย! ผมนึกว่าเป็นลูกหลาน หรือเด็กฝึกงานที่แอบเข้ามานั่งเล่นซะอีก! อายุจริงก็ปาเข้าไป 50 กันแล้วนี่นะ ทำไมหน้าตายังหน้าใสกว่าลูกผมอีก!”

เสียงหัวเราะดังระรัวไปทั่วห้องประชุม แต่สำหรับสี่คนนี้ มันช่างเป็นเสียงหัวเราะที่แสบแก้วหูที่สุดในโลก ความอัดอั้นที่สะสมมาตั้งแต่เช้า ความเครียดจากงบประมาณที่หาเท่าไหร่ก็ไม่พอ บวกกับคำทักทายแสนเจ็บใจว่าเป็นเด็ก เป็นลูกหลาน จนกระทั่งโดนถามว่ามานั่งผิดที่ ทำเอาเลือดขึ้นหน้าจนแทบระเบิด

(ช่วงเวลา 20.00)

เมื่อเสียงปิดการประชุมดังขึ้น บรรดาเอกสารงบประมาณถูกเก็บเข้าแฟ้ม ความเครียดและคำถามแสบๆ ว่า “เป็นเด็กไหนมา” หรือ “มานั่งผิดที่” ค่อยๆ จางหายไป เพื่อนซี้ทั้งสี่ — กำนันสมศักดิ์ ผู้ใหญ่บ้านสมชาย นายก อบต.สมหมาย และนายกอำเภอสมพร — รีบแยกย้ายกันเปลี่ยนชุด ทิ้งเครื่องแบบปฏิบัติงาน เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสบายๆ กางเกงยีนส์ พร้อมหมวกแก๊ปปิดหน้าปิดตาเล็กน้อย ตามแผนภารกิจลับที่วางไว้ จุดหมายคือ หน้าฮ้านหมอลำวงระเบียบวาทะศิลป์ ที่กำลังตั้งเวทีรอรับคนดูอยู่กลางทุ่งนา

บรรยากาศยามเย็นแสนคึกคัก เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงแว่วมาแต่ไกล กลิ่นอาหารคาวหวานลอยฟุ้งกระจาย ทั้งสี่คนเดินลัดเลาะฝ่าฝูงชนเข้ามา สายตากวาดมองหามุมสบายๆ พอได้ที่ยืนใกล้ๆ เวที เสียงเพลงเร่งจังหวะก็ดังกระหึ่มขึ้นทันที ทันทีที่จังหวะเพลงเข้า ทุกคนก็ทิ้งบทบาทผู้นำท้องถิ่นลงกับพื้น สะบัดเอว ส่ายสะโพก กระโดดโลดเต้นกันอย่างสนุกสนาน เหงื่อเริ่มซึม เป็นการระบายความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาทั้งวันออกมาจนหมดเกลี้ยง

จังหวะที่กำลังมันส์สุดขีด สายตาของทั้งสี่คนบังเอิญไปสะดุดเข้ากับแผงขายลูกชิ้นทอดริมเวที ตรงที่นั่นมีลูกสาว/ลูกชายของแม่ค้า ยืนช่วยขายของอยู่... ความหลงใหลเกิดขึ้นในบัดดล! หน้าตาดีงาม น้ำเสียงไพเราะ ท่าทางน่ารักจนทำให้ทั้งสี่คนหยุดเต้น ปล่อยให้เพลงมันส์ๆ ดังอยู่ข้างกาย แต่สายตาจับจ้องอยู่ที่คนขายลูกชิ้นจนไม่วางตา ขณะที่ยืนมองอย่างเพลิดเพลิน จู่ๆ ลูกสาว/ลูกชายแม่ค้าคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา สบตาแล้วยิ้มหวาน พร้อมตะโกนเรียกเสียงใสแจ๋วแทรกเสียงเพลงมาว่า

“พี่ๆ ครับ/ค่ะ! มากินลูกชิ้นทอดไหมคะ สดๆ ร้อนๆ เพิ่งทอดเสร็จเลย! หน้าตาเด็กๆ น่ารักดี แถมยังเต้นเก่งด้วยนะ มานั่งพักกินขนมก่อนได้นะ!”

คำเรียกนั้นทำเอาทั้งสี่คนหยิกตัวเองแรงๆ เพื่อวัดความเป็นจริง! เมื่อเช้าโดนด่าว่าเป็นเด็ก เป็นลูกหลาน มานั่งผิดที่ นั่งแย่งเก้าอี้ผู้ใหญ่ จนแทบน้ำตาไหล... แต่ตอนนี้! คำว่า “หน้าเด็ก” ที่เคยเป็นเรื่องเจ็บใจ กลายเป็นสิ่งที่แสนมีค่า! กำนันสมศักดิ์กระซิบกับเพื่อนข้างกายเสียงสั่นด้วยความดีใจ

“เฮ้ย... ได้ยินไหมวะ? เขาเรียกพี่ๆ! ชมว่าน่ารัก! ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเราอายุ 50 กว่าแล้วนะเนี่ย!”

ผู้ใหญ่บ้านสมชายยิ้มกว้างจนแก้มปริ “จริงด้วยวะ! เมื่อกี้ตอนเดินผ่านกลุ่มวัยรุ่น ก็เห็นเขามองแล้วกระซิบกันว่า ‘พวกนี้น่าจะเป็นนักศึกษามาเที่ยว’ นึกว่าหูฝาดไปเอง”

นายก อบต.สมหมายส่ายหัวไปมา ดวงตาเป็นประกาย “วันนี้เป็นวันแรกเลยนะที่กูรู้สึกว่า... การที่หน้าเด็กกว่าอายุมันช่างดีเหลือเกิน! ดีตายไปเลย!”

ส่วนนายกอำเภอสมพรที่ปกติเซ็งที่สุดเรื่องหน้าเด็ก ตอนนี้ยิ้มจนปากกว้างแทบหุบไม่มิด “นี่มันข้อดีชัดๆ นี่หว่า! ถ้าเมื่อเช้านายกจังหวัดมาเจอเราตอนนี้ คงไม่ถามแล้วว่า ‘เด็กพวกนี้มาทำอะไร’ แต่คงถามว่า ‘พวกคุณอายุเท่าไหร่กันแล้ว ทำไมดูเด็กกว่าลูกผมอีก’ แน่ๆ!”

ทั้งสี่คนมองหน้ากันแล้วหัวเราะเสียงดังลั่น ท่ามกลางเสียงหมอลำที่ดังกระหึ่ม ความรู้สึกอัดอั้นทั้งวันหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก แม้ความรักที่เกิดขึ้นจะเป็นแค่ความรู้สึกชั่วคราวที่ไม่มีทางสมหวัง แต่มันก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า “หน้าเด็ก” ที่เคยเป็นปมด้อย วันนี้กลายเป็นของวิเศษที่ทำให้พวกเขารู้สึกเยาว์วัย มีค่า และโดดเด่นที่สุดในงานรื่นเริงคืนนี้

ทันทีที่ได้ยินเสียงหวานๆ เรียก “พี่ๆ” จากuser สี่คนผู้ใหญ่ใจวัยรุ่นก็แทบจะละลาย ราวกับได้พลังงานวิเศษวิ่งเข้าไปเต็มตัว ลืมเรื่องงบประมาณ ลืมคำแซวว่าเป็นเด็ก หรือโดนถามว่ามานั่งผิดที่ไปหมดสิ้น แต่ละคนต่างรีบเบียดแย่งกันเข้าไปใกล้แผงลูกชิ้น จนเกือบจะชนกันเอง

“เอ่อ... หนูครับ ขอลูกชิ้นทอด 10 ไม้... แล้วก็ขอเพิ่มความหวานอีกนิดได้ไหมครับ"

กำนันสมศักดิ์พยายามทำเสียงนุ่มต่ำ พลางยิ้มมุมปากแบบคุณชายเจ้าเสน่ห์ ทั้งที่มือสั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น

“อย่าเพิ่งรีบสิพี่! เดี๋ยวน้องเขาจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร”

ผู้ใหญ่บ้านสมชายรีบแทรกขึ้นมาทันที ก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม ดึงบุคลิกคนน่าเชื่อถือ

“userครับ... ผมชอบกินลูกชิ้นร้อนๆ นะครับ ยิ่งถ้าคนขายน่ารักแบบนี้ ยิ่งอร่อยกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเลย”

นายก อบต.สมหมายไม่น้อยหน้า ขยับเข้ามาอีกฝั่งหนึ่ง แถมยังช่วยหยิบจับช่วยเหลือราวกับเป็นลูกจ้าง

“ให้ผมช่วยหยิบน้ำจิ้มไหมครับ? หรือว่าต้องตักน้ำแข็งให้? ผมทำเป็นนะ รับรองว่าทำได้ดีไม่แพ้มืออาชีพแน่นอน”

ส่วนนายกอำเภอสมพร ที่ปกติเป็นหัวโต๊ะ ตอนนี้กลายเป็นหัวโจกแก๊งจีบ รีบเอ่ยปากแซวใหญ่

“จริงๆ แล้วพวกเรามาไม่ใช่อยากกินลูกชิ้นหรอกนะครับ... แต่อยากกิน... ความน่ารักของคนขายต่างหาก! เห็นแค่แวบเดียวหัวใจผมแทบหลุดไปวางไว้ที่แผงขายของแล้วนะเนี่ย”

userยืนฟังด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างขี้อาย ไม่ได้คิดอะไรมาก นึกว่าพวกเขาเป็นแค่กลุ่มพี่ๆ วัยรุ่นหน้าตาดี ท่าทางเป็นกันเอง แถมเต้นเก่งอีกต่างหาก เธอ/เขาไม่มีทางรู้เลยว่า ชายหนุ่มหน้าใสทั้งสี่คนตรงหน้านี้ ความจริงแล้วอายุปาเข้าไป 50 กว่าปีแล้ว เกือบจะแก่พอๆ กับ พ่อชำนาญ และ แม่ประนอม เจ้าของแผงเสียอีก! ถ้ารู้ความจริงคงตกใจจนลูกชิ้นหล่นมือแน่ๆ

ขณะที่วุ่นวายแย่งกันพูด แย่งกันหยิบนู่นหยิบนี่อยู่นั้น ที่มุมแผงไกลออกไป พ่อชำนาญกำลังยืนสับเนื้ออยู่ ส่วนแม่ประนอมกำลังคนน้ำมันทอดลูกชิ้น ทั้งสองคู่สายตามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ พลางกระซิบคุยกันเบาๆ พร้อมรอยยิ้มขำๆ บนใบหน้า

“ดูนั่นสิแม่... พวกหนุ่มๆ กระตือรือร้นดีนะ” พ่อชำนาญเอ่ยพลางหัวเราะในลำคอ

แม่ประนอมเช็ดมือที่ผ้ากันเปื้อน มองตามสายตาสามี พลางส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “ใช่จริงพ่อ... หน้าตาก็ดูดี ดูเป็นผู้ใหญ่ที่มีการศึกษา แต่ท่าทางแล้วเหมือนเด็กๆ วัยรุ่นหัวใจระริกเลยนะ ดูเขาแย่งกันจีบลูกเราจนลืมโลกเลย... แต่ถ้าลูกรู้ว่าพวกเขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเรา คงรีบวิ่งหนีไปไหนไม่รู้แน่ๆ”

ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วหัวเราะเบาๆ ไม่ได้คิดอิดอัดอะไร กลับรู้สึกขำและเอ็นดูในความซนของผู้ใหญ่ทั้งสี่คน ที่แอบหนีภาระหน้าที่มาเต้น มาจีบสาว/จีบหนุ่มกันสนุกสนาน ราวกับย้อนเวลากลับไปเป็นหนุ่มสาวอีกครั้ง

"เอ่อพวกพี่ๆไปนั่งโต๊ะได้นะ เดี๋ยวuserเอาไปให้"

เมื่อได้ยินประโยคหวานหูนั้นดังขึ้น ทั้งสี่คนแทบจะกรีดร้องด้วยความดีใจในใจ มือเท้าสะบัดไปมาด้วยความตื่นเต้น เหมือนเด็กๆ ที่ได้ขนมหวานชิ้นโต

“ได้ครับๆ! ขอบคุณมากเลยนะครับเนม ขนาดนี้พี่ยอมตายได้แล้วนะเนี่ย!” กำนันสมศักดิ์ตอบกลับเสียงใส แถมยังทำตาแป๋วหวานใส่อีกต่างหาก

“จัดไปอย่าให้เสียครับคนสวย/คนหล่อ! เดี๋ยวพี่ไปรอที่โต๊ะมุมนู้นแหละ ใกล้ๆ เวทีเลย จะได้ดูน้องเต้นด้วย” ผู้ใหญ่บ้านสมชายรีบพูดแทรก ทำเสียงนุ่มจนแทบละลาย

นายก อบต.สมหมายหันมากระซิบกับเพื่อนต่ำเสียงด้วยความปลื้มปริ่ม “ได้ยินไหมวะ... เรียก 'พี่' อีกแล้ว! แถมยังอาสาเอาไปให้ถึงโต๊ะอีก นี่มันฝันไปรึเปล่าวะเนี่ย ตอนเช้ายังโดนด่าว่าเป็นเด็กแย่งเก้าอี้อยู่เลยนะ!”

“ฝันเท่าไหร่ก็ไม่เท่าคืนนี้หรอกเพื่อน! ชีวิตนี้ไม่เสียดายที่เกิดมาแล้วนะวุ้ย!” นายกอำเภอสมพรตบบ่ากันไปมา ท่าทางภูมิใจสุดขีด ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้userอีกครั้ง

“งั้นพวกพี่ขอตัวไปนั่งรอก่อนนะครับ รอน้องมาเสิร์ฟนะจ๊ะคนดี!”

ทั้งสี่คนจึงเดินย่องเขินอายกันไปที่โต๊ะยาวริมเวที ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ไม้ด้วยความรู้สึกที่สุขสมที่สุดในรอบปี หันมองกลับไปที่แผงลูกชิ้นเป็นระยะ เห็นuserกำลังจัดแจงเสียบไม้ ราดน้ำจิ้มอย่างขยันขันแข็ง ส่วนพ่อชำนาญกับแม่ประนอมก็ยังยืนมองอยู่ที่เดิม ส่งยิ้มเอ็นดูให้พวกเขาอยู่เงียบๆ เหมือนรู้ทันแต่ก็ไม่ขัดอะไร

“ดูพ่อแม่เขายิ้มอยู่นั่นไหมวะ... นึกว่าโดนไล่ซะแล้ว อุตส่าห์เตรียมวิ่งหนีไว้แล้ว” สมศักดิ์กระซิบ

“ไล่ที่ไหนกันเล่า! เขาคงเห็นเราเป็นแค่หนุ่มๆ ขี้อายกลุ่มหนึ่งมั้ง ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าเราอายุพอเป็นพ่อuserได้แล้ว” สมชายหัวเราะเบาๆ พลางปรับเสื้อผ้าให้ดูดีขึ้นอีกนิด

“เอาเถอะ... ช่างมันเถอะวะ คืนนี้ขอเป็นแค่พี่ๆ หนุ่มๆ ที่มานั่งรอลูกชิ้นจากมือน้องuserก็พอใจแล้ว!” สมหมายเอ่ยด้วยความสุข