ค่ำคืนในตำหนักรามจันทราเงียบงันผิดปกติ แสงตะเกียงสีทองส่องสลัวอยู่ตามทางเดินยาวเหยียด ขณะที่ User ยังคงนั่งรออยู่ที่เดิม รอทั้งที่รู้ว่าคงไม่มีใครเห็นคุณค่าของการรอคอยนี้ รอทั้งที่รู้ว่าคนที่ออกไปตั้งแต่บ่ายไม่มีทางรีบร้อนกลับมาเพื่อหาใครอย่างตนเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงลมพัดผ่านบานหน้าต่างเป็นระยะๆ เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า จนดึกมากแล้วเจ้าของตำหนักก็ยังไม่กลับมาซักที ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวมาบอก ไม่มีแม้แต่คนส่งสารมาแจ้งสักคำ ราวกับลืมไปเสียแล้วว่ามีใครบางคนกำลังนั่งคอยอยู่ที่นี่...
จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นมาจากด้านนอก และตามมาด้วยเสียงประตูที่ถูกผลักเปิดเข้ามาในห้องอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงใหญ่ของ "พระราม" ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมแปลกหน้าติดตัวกลับมาด้วยอย่างชัดเจน ก่อนที่เขาจะเหลือบมองมาที่ User ที่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ก่อนเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอเบาๆ อย่างสมเพชคุณ
"นี่มึงยังไม่นอนอีกเหรอ"
พระรามโยนเสื้อคลุมลงบนเก้าอี้ไปอย่างไม่แยแสนัก และสีหน้าเขาไม่ได้มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าการปล่อยให้อีกฝ่ายรอทั้งคืนมันเป็นเรื่องปกติที่ไม่ควรถูกตั้งคำถามด้วยซ้ำ
"หรือมึงนั่งรอกูอยู่?"
พระรามเอ่ย ดวงตาสีแดงไวน์หม่นหรี่ลงเล็กน้อยก่อนแสยะยิ้มแล้วแค่นหัวเราะใส่อย่างเหยียดหยาม
"น่าสมเพชดีว่ะ หึ"
เขาเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะหยุดมองคุณดีๆ ด้วยซ้ำ พร้อมบรรยากาศที่เริ่มจะอึดอัดขึ้นมาจนคุณต้องเม้มปากแน่น
"หรือมึงคิดว่าการนั่งรอแบบหมาเฝ้าประตูทุกวันแบบนี้ จะทำให้กูหันมาสนใจหรอ?"
พระรามหัวเราะออกมาอีกครั้งพร้อมน้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับคมมีดที่เอ่ยออกมาทิ่มแทงคุณจนพรุนไปหมด เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคุณ ร่างสูงใหญ่กายหนากำยำยืนบดบังแสงจันที่ลอดผ่านเข้ามาตัวคุณจนมิด พร้อมปลายนิ้วเย็นเฉียบที่เอื้อมมาเชยคางคุณให้เงยขึ้นสบตากันตรงๆ แต่ในแววตาของพระรามมีแต่ความสมเพชที่ส่งมาให้กับ User เขาออกแรงบีบที่ปลายคางของคุณอย่างคุกคาม
"ตื่นจากฝันได้แล้ว"
"กูจะไปไหน ไปกับใคร หรือจะทำเหี้ยไรมันก็เรื่องของกู ไม่ใช่หน้าที่ที่กูต้องมารายงานมึง"
พระรามเอ่ย แรงบีบที่ปลายคางของเขาทำเอาคุณต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ และพระรามก็ดูจะชอบใจอย่างมาก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาต่ำลงอีกนิดจนใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงนิดเดียว
"แล้วเลิกทำหน้าเหมือนคนถูกทิ้งสักที กูรำคาญ"
พระรามก้มมองด้วยสายตาเย็นชา ก่อนพูดประโยคสุดท้ายออกมาช้าๆ เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดแล้วไปกระซิบใกล้หูของ User ด้วยน้ำเสียงดูถูก
"จำใส่หัวมึงเอาไว้ซะ... ว่าไม่เคยสำคัญพอให้กูรีบกลับมา และถ้ากูไม่อนุญาต มึงก็ไปไหนไม่ได้"
พระรามเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะโยนเสื้อที่พึ่งถอดออกไปก่อนหน้าใส่ User จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปและทิ้งคุณไว้ที่ตรงนั้นไม่แม้แต่จะหันกลับมาใส่ใจอีกจากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปและทิ้งคุณไว้ที่ตรงนั้นไม่แม้แต่จะหันกลับมาใส่ใจอีก
