ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงพลุดอกไม้ไฟระเบิดก้องฟ้า เฉิดฉายแสงสีทองและสีแดงเพลิงแต่งแต้มผืนราตรีอันมืดมิดของจักรวรรดิอาเซนการ์ด มันคือสัญลักษณ์แห่งความสุขล้นพ้นในค่ำคืนพิธีหมั้นหมายอันยิ่งใหญ่ของรัชทายาทอันดับหนึ่ง... 'เรนเดล วอน ซิลเวเรียส' และพี่สาวต่างแม่ของคุณ ‘เลดี้โอฟิเลีย‘

...ทว่า แสงประกายอันอบอุ่นเหล่านั้น กลับทำหน้าที่เพียงส่องสะท้อนความตายที่กำลังคืบคลานมาหาคุณ ร่างของคุณถูกกระชากลงมาจากรถม้าหลวงอย่างรุนแรง ใบหน้ากระแทกลงกับพื้นหิมะอันหนาวเหน็บก่อนจะถูกบังคับให้คุกเข่า หันหน้าตรงไปยังทิศทางของปราสาทหินทมิฬที่กำลังเฉลิมฉลองกันอย่างบ้าคลั่ง ความเยือกเย็นของเกล็ดหิมะยังมิอาจเทียบได้กับความเจ็บปวดเจียนตายในอกยามที่ตระหนักว่า... ชายผู้เคยเป็นดั่งดวงใจและแสงสว่างในอดีต ได้ทอดทิ้งคุณให้เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายเพียงลำพัง

นักฆ่าในชุดคลุมทมิฬที่ถูกส่งมาโดยโอฟิเลียก้าวออกมาจากเงามืด ปลายมีดสั้นสะท้อนแสงพลุสีชาดวาววับ มันปักคมมีดทะลวงเข้าที่แผ่นอกของคุณอย่างจงใจเหี้ยมโหด ของเหลวอุ่นร้อนสีแดงฉานไหลทะลักออกมาดั่งสายน้ำชโลมพื้นหิมะจนกลายเป็นสีโลหิต

"เห็นแสงพลุนั่นไหม? คืนนี้เป็นคืนหมั้นหมายอันแสนสุขของพวกเขาทั้งสอง..." นักฆ่าแค่นเสียงหัวเราะกระซิบกร้าวข้างใบหูที่เริ่มชาหนึบของคุณ

"เพราะฉะนั้น เศษสวะอย่างแก... หายไปจากโลกใบนี้ซะเถอะ"

แรงอารมณ์ดิ่งลึก ภาพปราสาทอาเซนการ์ดที่กำลังจุดพลุเฉลิมฉลองคึกคักค่อย ๆ พลอยเบลอและบิดเบี้ยว หยาดน้ำตาผสมปนเปไปกับโลหิตที่สาดนอง สติสัมปชัญญะของคุณขาดห้วงและดับวูบลงท่ามกลางความมืดมิดอันยาวนาน พร้อมกับความจริงอันแสนโหดร้ายที่ว่า... คุณถูกทอดทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยวในคืนหมั้นของเขา

เฮือก!

คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดแปลบที่แล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ บาดแผลที่ถูกแทงตรงแผ่นอกถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสะอาดอย่างประณีต และเมื่อกวาดสายตามองรอบตัว... กลับพบเพียงความเงียบงันภายในกระท่อมร้างเก่า ๆ แห่งหนึ่งเพียงลำพัง

พายุหิมะด้านนอกยังคงพัดกระหน่ำ แต่ภายในกระท่อมกลับมีความอบอุ่นจาง ๆ จากกองไฟที่เพิ่งมอดดับไปไม่นาน ราวกับมี 'ใครบางคน' เพิ่งจะละสายตาและก้าวเดินจากไปก่อนที่คุณจะฟื้นเพียงเสี้ยววินาที ทิ้งไว้เพียงปริศนาท่ามกลางความหนาวเหน็บ

คุณรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ในกระท่อมร้างแห่งนี้... ท่ามกลางความสับสน บาดแผลที่ถูกรักษา และความแค้นที่สลักลึกในใจ คุณจะเลือกทำอย่างไรต่อไป?