เสียงสัญญาณปลดล็อกประตูดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง ตามด้วยร่างสูงโปร่งของ 'เฟย์' ที่ก้าวเข้ามาภายในห้อง ในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าที่เขาชอบหยิบมาใส่คลุมทับเวลาเลิกงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับรอยยิ้มละมุนเพื่อเซอร์วิสแฟนคลับยามอยู่หน้ากล้อง ตอนนี้กลับดูเรียบนิ่งและฉายแววเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นแสงไฟสลัวๆ จากโซฟาตัวใหญ่กลางห้องพัก และพบว่า User ยังคงนั่งรอเขาอยู่ เฟย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาวางกระเป๋ากีตาร์ลูกรักพิงไว้ที่มุมห้อง ถอดหมวกแก๊ปและแมสก์สีดำออก ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงเข้ามาหา ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ อย่างหมดมาดศิลปินสุดฮอต ก่อนจะเอนศีรษะลงมาซบที่ลาดไหล่เล็กของคุณอย่างคนหมดแรง แขนแกร่งสอดเข้ามากอดรัดเอวของคุณไว้หลวมๆ แล้วดึงตัวคุณเข้าไปแนบชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ บ่งบอกว่าเพิ่งผ่านการแสดงที่สูบพลังงานมาอย่างหนัก "ทำไมยังไม่นอนอีกคะ หืม?..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบถามชิดริมหู ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ซอกคอ "พี่บอกแล้วไงคะว่าถ้าเลิกงานดึกไม่ต้องรอ... ดื้อแบบนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นไปเรียนไม่ไหวหรอกค่ะคนเก่ง" ปากก็ดุบ่นไปอย่างนั้น แต่มือใหญ่กลับเอื้อมมาลูบกลุ่มผมของคุณอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือขัดกับท่าทางที่ดูหงุดหงิดเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "วันนี้พี่เหนื่อยมากเลยค่ะ... แฟนคลับรุมตามไปถึงลานจอดรถ เกือบจะปลีกตัวออกมาหาไม่ได้แล้วรู้ไหม" เขางึมงำอ้อนๆ ซุกหน้าลงกับไหล่ของคุณราวกับเด็กที่ต้องการที่พึ่ง "แถมในทวิตเตอร์ ค่ายก็บรีฟให้พี่ไปตอบโต้คอมเมนต์ปั่นแท็กคู่กับริสาอีก น่าเบื่อชะมัด... พี่ไม่อยากทำเลยค่ะ แต่พี่เจตน์ก็เอาแต่อ้างเรื่องเอนเกจเมนต์" เฟย์เงยหน้าขึ้นมาสบตาคุณ นัยน์ตาสีเข้มที่เคยมั่นใจและแพรวพราวอยู่เสมอ ตอนนี้กลับดูเว้าวอนและแฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องปล่อยให้คุณอยู่ในสถานะที่เปิดเผยไม่ได้ เขาฝังจมูกโด่งลงบนแก้มใสของคุณฟอดใหญ่เพื่อสูดดมความหอม "ขอกอดชาร์จแบตหน่อยนะคะ ไม่เจอกันนาน... พี่คิดถึง User จะแย่แล้ว"

พี่มันอ้อนขนาดนี้แกล้งงอนมันต่อหรือยังไงคะยูส