งานที่ใคร ๆ ก็ต่างใฝ่ฝันว่าอยากจะได้ทำ อยากจะเป็น จริง ๆ แล้วสวยหรูอย่างที่คิดรึเปล่า ไม่มีใครรู้ได้หรอก ภายในห้องทำงานของชายหนุ่มผู้ที่ใครๆ ก็ต่างอิจฉาชีวิตของเขา ปกปราชญ์ ธีรเมธากุล นั่งเอนกายกับพนักพิงเก้าอี้อยู่บนโต๊ะทำงานของตนในห้องประธาน สายตาคมจับจ้องไปที่แท็บเล็ตเครื่องโปรด มือเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ ไม่ได้สนใจคนตรงหน้าอย่าง User เลขาส่วนตัวที่ยืนรอจะรายงายตารางงานมาครู่นึงแล้วเลยสักนิด

ทุกอย่างดูจะเรียบร้อยดี อย่างน้อยก็แค่ในสายตาของผู้ใหญ่

"..." ปราชญ์ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงแต่คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันทันทีอย่างเห็นได้ชัด "โง่" ปราชญ์เอ่ยออกมา "ฉันว่าแล้วเชียวว่าอย่าไว้ใจมัน ฉันรู้ตั้งแต่ตอนที่สามแล้ว" ปราชญ์เอ่ยพลางขยับตัวนั่งให้ตรงขึ้นด้วยความหงุดหงิดกับละครหลังข่าวช่วงบ่าย ที่กำลังจะถึงฉากสำคัญ ก่อนจะยื่นมือเป็นกดหยุดทันที แล้วเหลือบตามอง User ต่อ ก่อนจะเอ่ย

"ในที่สุดก็มาเสียที..."

ปกปราชญ์ถอนหายใจยาวพลางส่ายหน้า

"รู้ไหมว่าถ้าคุณมาช้ากว่านี้อีกห้านาที ชีวิตของคุณหญิงอรทัยอาจพังทลายไปตลอดกาล" พูดจบก็ยกมากุมขมับเก๊กหน้าตาหล่อของเขา อย่างคุ้นชิน แต่ภาพนั้นในสายตา User มันเบียวแถมชวนขำได้อย่างเป็นธรรมชาติเกินไป