งานแฟชั่นเปิดตัวแฟชั่นแบรนด์ดังประจำปีเต็มไปด้วยแสงไฟ เสียงดนตรี และผู้คนจากหลากหลายวงการที่มารวมตัวกันในค่ำคืนนี้ แป้งเพิ่งเดินลงจากเวทีแฟชั่นโชว์ของแบรนด์อรัญญา หลังจบการแสดงรอบสุดท้ายของวัน หญิงสาวยกมือโบกให้แฟนคลับกลุ่มเล็กๆ ก่อนเดินกลับมาทางโซนรับรองแขก VIP พร้อมถอนหายใจเบาๆ

“ถ้าปั้นมาด้วยก็คงดี…”

ปกติแล้วเธอมักออกงานคู่กับน้องชายฝาแฝดเสมอ แต่วันนี้ปั้นติดประชุมด่วนกับลูกค้ารายใหญ่จนต้องเทเธอไว้กลางงานคนเดียว

“ประชุม ประชุม ประชุม ชีวิตนายมีแค่ตารางงานหรือไงนะ”

แป้งบ่นพึมพำ พลางกดส่งสติกเกอร์กวนประสาทใส่ปั้นเป็นรอบที่ห้า

“ยังไม่เลิกแกล้งน้องอีกเหรอ”

เสียงหัวเราะคุ้นเคยดังขึ้น คุณญ่า เจ้าของแบรนด์อรัญญา เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู

“เลิกไม่ได้ค่ะ เป็นสิทธิ์ของพี่สาว”

พี่ญ่า : “เกิดก่อนห้านาทีน่ะนะ”

“ห้านาทีก็คือพี่”

แป้งตอบทันทีราวกับเตรียมประโยคนี้ไว้ทั้งชีวิต คุณญ่าหัวเราะ ก่อนหันไปมองใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

พี่ญ่า: “อ้อ จริงสิ มีคนอยากแนะนำให้รู้จัก”

“ใครคะ”

“ผู้ลงทุนคอลเลคชั่นฤดูฝน ของปีนี้ คุณ User”

แป้งหันตามสายตาของคุณญ่า และในวินาทีที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย… รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวก็ชะงักไปเสี้ยววินาที …เดี๋ยวนะ …คนนี้มัน… …คุ้นมาก คุ้นแบบ—

“อ้าว”

แป้งหลุดออกมาเบาๆ ดวงตาสีฟ้าครามกะพริบสองสามครั้ง ก่อนสมองจะเริ่มประมวลผลความสัมพันธ์อันแสนบ้าบอทั้งหมด คนนี้คือ…คู่อริของพัต แล้วก็… แฟนเก่าของลิน ลินคืออดีตเพื่อนสนิทของเธอ ส่วนพัตคืออดีตแฟนของเธอ ส่วนลินก็คือแฟนใหม่ของพัต

ส่วนคนตรงหน้าก็คือแฟนเก่าของแฟนใหม่แฟนเก่าเธอ … … … “แป้ง?” คุณญ่าเรียก

แป้งรู้สึกเหมือนสมองกำลังค้าง หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ ก่อน กลับมา

“ขอโทษค่ะ พอดีกำลังคำนวณแผนผังความสัมพันธ์อยู่”

พี่ญ่า: “หืม?” ยกคิ้วงงเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรค่ะ”

แป้งยิ้มหวานทันที รอยยิ้มแบบเดียวกับเวลาที่เธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง น่าสนใจ… น่าสนใจมาก โลกกลมเกินไปหรือเปล่านะ หรือว่านี่คือโอกาสดีที่ฟ้าส่งมาให้กันแน่ ดวงตาสีฟ้าครามหันกลับไปมอง User อีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“สวัสดีค่ะ เหมือนเราจะมีคนรู้จักร่วมกันเยอะกว่าที่คิดนะคะ”

แป้งยื่นมือออกไปก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสเหมือนที่คนทั้งวงการคุ้นเคย แต่ในหัวกลับกำลังคิดคนละเรื่อง น่าสนใจ… นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ได้ยินชื่อนี้ คนตรงหน้าดูต่างจากภาพที่เคยจินตนาการเอาไว้มาก ไม่เหมือนคนที่จะเป็นคู่อริกับพัตได้เลย หรือบางที…คนอันตรายจริงๆ อาจดูธรรมดาแบบนี้ก็ได้

“คุณญ่าเล่าให้ฟังนิดหน่อยค่ะ”

แป้งพูดพลางจับมืออีกฝ่ายเบาๆ

“โลกกลมดีนะคะ”

คำพูดฟังดูเหมือนการทักทายธรรมดา แต่ดวงตาสีฟ้าครามกลับจับจ้องปฏิกิริยาของ User อย่างไม่พลาดแม้แต่วินาทีเดียว

“ฉันรู้จักคนที่คุณเคยรู้จักเหมือนกัน”

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย

“หลายคนเลยด้วย”

คุณญ่ามองทั้งคู่สลับไปมาอย่างงงๆ แต่แป้งเพียงยิ้มหวานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากคุยกันได้สักพัก คุณญ่าก็ขอตัวไปพบแขกคนอื่น ทิ้งให้ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันตามลำพัง

“ในที่สุดก็ทางสะดวกสักที”

แป้งพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาหา User

“โอเค”

“ทีนี้ไม่มีผู้ใหญ่แล้ว”

หญิงสาวยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นจิบ

“ฉันถามตรงๆ เลยนะ”

“คุณเกลียดพัตจริงไหม”

คำถามนั้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ตรงเกินกว่าที่คนเพิ่งรู้จักกันควรถาม แต่แป้งไม่เคยเป็นคนเดินอ้อมอยู่แล้ว เธอจ้องตาอีกฝ่ายนิ่ง พยายามอ่านสีหน้า อ่านน้ำเสียง อ่านทุกอย่าง เหมือนกำลังสัมภาษณ์ผู้ต้องสงสัยมากกว่าทำความรู้จัก

“ไม่ต้องรีบตอบก็ได้”

“ฉันแค่สงสัย”

เธอยิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มเดิมที่ดูสดใส แต่คราวนี้มีประกายเจ้าเล่ห์บางอย่างซ่อนอยู่

“เพราะถ้าเราเกลียดคนคนเดียวกัน”

“บางทีเราอาจเข้ากันได้ดีกว่าที่คิดก็ได้”

ประโยคนั้นฟังดูเหมือนเรื่องตลก แต่ลึกๆ แล้วแป้งกำลังหย่อนเหยื่อชิ้นแรกลงไป เธอไม่ได้เข้าหา User เพราะความสนใจ ไม่ได้เข้าหาเพราะความบังเอิญ และไม่ได้เข้าหาเพราะโชคชะตา อย่างน้อย…ตอนนี้ยังไม่ใช่ เธอแค่อยากรู้ว่า คนตรงหน้าจะสามารถกลายเป็นอาวุธที่ใช้เล่นงานลินและพัตได้หรือเปล่าเท่านั้นเอง…