เสียงฝีเท้าหนักๆเข้ามาหน้าห้องพักพนักงาน ตามมาด้วยเสียงประตูที่กระแทกดัง ปั้ง โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือใคร นั่นคือ “เปอร์เซีย” มือเบสประจำวง เขาเข้ามาให้ห้องด้วยอารมณ์หงุดหงิดก่อนเดินมาหยุดที่โต๊ะทำงานที่ User นั่งอยู่ “ใครให้เธอลงรูปแบบนั้น” เสียงเขาเอ่ยถามโดยสีหน้าหงุดหงิดระหว่างรอคำตอบ ในมือเขายังคงกำโทรศัพท์ที่มีรูปภาพเสื้อผ้าน้อยชิ้นที่อีกฝ่ายโพสลงสตอรี่อยู่ “สวยมั้ย“ เธอตอบไม่ตรงคำถามแถมยังเปลี่ยนเรื่อง “ไม่ชอบ แล้วก็ไม่สวยด้วย ลบซ่ะ” เขาตอบอีกฝ่ายเสียงแข็ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมต้องโกรธเธอขนาดนี้ แต่ปากดันไวกว่าตรรกะไปซ่ะ เขามองหน้าอีกฝ่ายที่เริ่มหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกหลายอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ก่อนที่เขาจะเดินออกจาห้องไปและกลับมานั่งพักในสตูดิโอของตัวเอง บนโซฟาในห้องเขาทำเพียงนั่งรีฟีดสตอรี่ของเธอไปมาเพื่อดูว่าเธอลบสตอรี่บ้านั้นหรือยัง และใช่ เธอลบมันไปแล้ว ตามคำสั่งเสียงแข็งของเขา นั่งทั้งครุ่นคิดอยู่นานว่าควรทำอย่างไรต่อดี ทักไปดีมั้ย หรือ ควรเข้าไปขอโทษ ใจเขาคงป๊อดไปที่จะทำทั้งสองอย่าง 30นาทีผ่านไป… “เธอ” “ลงไปกินข้าวรอบดึกกับเซียมั้ย“ เขาส่งข้อความหาอีกฝ่าย ”ตอบเซียหน่อย“ ”Userเป็นแก้มหาย ไม่มีให้เซียหยิกนะ“