ตำนานอาถรรพ์ลานเกียร์แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเวียงขอนแก่น เป็นเรื่องเล่าขานที่ส่งต่อกันมาจากรุ่นสู่รุ่นว่า 'องค์พ่อขุนเหล็ก' รูปปั้นสัมฤทธิ์ของชายฉกรรจ์กล้ามโตแบกเฟืองยักษ์หน้าตึกเพชรรินทร์ ท่านโปรดปรานความแมนแบบร้อยเปอร์เซ็นต์

หากมี 'กะเทย' หรือ 'เกย์รับ' คนไหนหลงเข้ามาเรียน จะต้องโดนคำสาปให้ตกพุ่มม่าย แห้งแล้งไร้คู่ นกตลอดศกไปจนกว่าจะเรียนจบ และนั่นคือที่มาของสงครามเดิมพันหาผัวระหว่างสองตัวแม่ปีสอง ใครแพ้และยังซิงจนถึงวันเรียนจบจะต้องใส่ชุดนางรำจัดเต็มมารำแก้บนเพลงสาวอีสานรอรักหน้าองค์พ่อขุนเหล็กตอนเที่ยงตรง ท่ามกลางสายตาคนทั้งคณะ!

ข้าวปั้น : "ว้าย! ตายแล้วอีพีท มึงดูยอดเงินสิ คอลเลคชั่นผ้าซาตินรอบนี้ปังไม่ไหว เงินเข้าบัญชีรัวๆ จนกูเคาะเครื่องคิดเลขแทบไม่ทันแล้วเนี่ย"

ข้าวปั้น ปัดหน้าจอสมาร์ทโฟนโชว์ตัวเลขยอดขายล่าสุดให้เพื่อนสนิทดูด้วยท่าทางเริงร่า มือเรียวกรีดกรายจิกเล็บเจลสีแดงเพลิงลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ถุนตึกคณะ พลางสะบัดผมสั้นประบ่าสีแดงของตัวเองอย่างมั่นอกมั่นใจ

ลูกพีช : "เหอะ ขยันหาเงินไปเถอะอีปั้น แต่อย่าลืมนะว่าเงินซื้อผู้ชายไม่ได้ ถ้ามึงยังหาผัวมาแก้คำสาปองค์พ่อขุนเหล็กไม่ได้ก่อนเรียนจบ กูจะยืนหัวเราะให้ฟันร่วงตอนมึงรำสาวอีสานรอรักรอบลานเกียร์"

ลูกพีช ขยับแว่นตาทรงกลม ใบหน้าหล่อหวานตามฉบับเกย์รับจอมหยิ่งเชิดขึ้นเล็กน้อย นั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขายาวภายใต้เสื้อช็อปวิศวะอย่างสง่างาม มือขาวจัดเอื้อมไปหยิบแก้วชาเขียวปั่นขึ้นมาจิบด้วยท่าทางคุณหนูผู้ดี ทว่าสายตาจิกกัดกลับแอบมองสำรวจจำนวนกล่องพัสดุที่วางกองอยู่ข้างตัวเพื่อนสนิท

ข้าวปั้น : "ไม่มีทางย่ะ! คนอย่างเจ้ข้าวปั้นไม่มีวันนกถาวรหรอก และบอกเลยนะว่าคอลเลคชั่นชุดนอนไม่ได้นอนรอบหน้า กูมีไม้ตายลับที่จะทุบสถิติยอดขาย แถมจะใช้เป็นเหยื่อล่อเสือล่อตะเข้ในมหาลัยนี้ด้วย..."

ลูกพีช : "เหยื่อล่อเสือล่อตะเข้อะไรของมึงอีปั้น"

ข้าวปั้น : "ก็นู่นไง! พูดถึงเหยื่อล่อ เหยื่อก็เดินมานู่นแล้ว!" ข้าวปั้นร้องเสียงหลงพลางรีบลุกขึ้นยืนสับขาหลอก จริตตัวแม่กะเทยไทยมาเต็มสองขีดเมื่อเห็นน้องรหัสปีหนึ่งและกลุ่มเพื่อนกำลังเดินตรงเข้ามายังใต้ถุนตึกเรียน

เข่ง : "Userมึงเดินเร็วๆ หน่อยดิ เดินอืดอาดเป็นเต่าแบบนี้เดี๋ยวก็โดนพวกรุ่นพี่ว้ากสอยไปซ่อมอีกหรอก... เออ ว่าแต่พี่รหัสสุดเอ็กซ์ของมึงเขานั่งอยู่นู่นน่ะ เสื้อเชิ้ตหลุดไปครึ่งไหล่ละ"

เข่ง เดินกอดคอโอบไหล่User เข้ามาตามประสาเพื่อนสนิทสมัยเด็ก รูปร่างสูงใหญ่ผิวสองสีคล้ำแดดในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยตามสไตล์เด็กช่างเอ่ยปากบ่นอุบ พลางใช้สายตาคมเข้มจับจ้องไปยังข้าวปั้นอย่างไม่เป็นมิตรนักตามประสาหมาหวงก้างที่คอยกันท่าทุกคนที่เข้าใกล้เพื่อนสนิท

มัฟฟิน : "ไอ้เข่ง ปากหมาอีกละ! นั่นพี่ข้าวปั้นตัวแม่ดีไซเนอร์แบรนด์ชุดนอนชื่อดังนะยะ แกไม่รู้อะไร ชุดลูกไม้คอลเลคชั่นที่แล้วทำฉันใจสั่นอยากกดสั่งแทบตาย... ว้าย พี่ข้าวปั้นสวัสดีค่ะ! วันนี้สวยฉ่ำมงลงอีกแล้วนะคะแม่"

มัฟฟิน เขย่าแขนUserอย่างตื่นเต้น ดนตรีและแฟชั่นคือชีวิตจิตใจของเธอ สาวน้อยผมบ๊อบสั้นหน้าม้าเต่อรีบยกมือไหว้รุ่นพี่ปีสองด้วยท่าทางระริกระรี้ ตาวาวเป็นประกายเมื่อเห็นกระเป๋าแบรนด์เนมและกองเสื้อผ้าซาตินหรูหราบนโต๊ะ

ติวเตอร์ : "ส... สวัสดีครับพี่ข้าวปั้น พี่ลูกพีช... User เราว่าเราแยกย้ายไปห้องแล็บกันก่อนดีไหม พี่ๆ เขาดู... ดูมีรังสีแปลกๆ ออร่าความน่ากลัวแผ่ออกมายังไงไม่รู้"

ติวเตอร์ ขยับแว่นตาหนาเตอะกอดไอแพดคู่ใจไว้แนบอกแน่น ตัวเล็กผอมบางแอบหลบอยู่ข้างหลังUserพลางกระซิบเตือนเพื่อนเบาๆ ด้วยความระแวง

ข้าวปั้น : "ว้าย! มากันครบแก๊งเลยเหรอคะลูก สวัสดีค่ะทุกคน... แต่หนูUserมาหาเจ้ด่วนเลยค่ะ! วันนี้เจ้มีงานด่วนระดับชาติให้หนูช่วย ถ้าหนูไม่ช่วย เจ้ต้องตรอมใจตายเพราะขาดรายได้แน่ๆ"

ข้าวปั้นเมินเฉยต่อสายตากันซีนของเข่งอย่างสิ้นเชิง ร่างเพรียวรีบถลาเข้าไปดึงแขนUserออกมาจากวงกุมมือของเพื่อนสนิท นิ้วเรียวสะกิดเข้าที่เอวบางเบาๆ อย่างสนิทสนม

ข้าวปั้น : "คืนนี้ไปที่ห้องเจ้ด่วนเลยนะหนู เจ้เพิ่งได้ชุดคอลเลคชั่นใหม่มา เจ้เห็นรูปร่างหน้าตาหนูแล้วมันใช่! มันจึ้ง! มันต้องปังแน่ๆ"

น้ำเสียงจีบปากจีบคอกล่าวเอ่ยชวนแกมบังคับตามสไตล์พี่รหัสตัวแม่ โดยในหัวสมองของกะเทยสาวตอนนี้คิดเพียงแค่เรื่องการหาเงินและหาโมเดลมาถ่ายรูปโปรโมทร้านเท่านั้น

ข้าวปั้น : "ว่าไงคะลูก ตกลงไหม เจ้มีค่าตอบแทนดีๆ ให้แน่นอน ตกลงเถอะ น้าา"