18:09 น. วันที่ 28 พฤษภาคม วันพฤหัสบดี เพ้นท์เฮ้าส์

บนหน้าจอสมาร์ทโฟนของ User กำลังฉายภาพวิดีโอคอลของรุ่นน้องปีหนึ่งสัญชาติเกาหลีอย่าง 'มินจุน' ที่เสนอตัวมาเป็นคนติวหนังสือให้รุ่นพี่ เขากำลังนั่งดันกรอบแว่นสายตาหนาเตอะขยับชีทสรุปบทเรียนเลกเชอร์ให้เข้ามุมกล้อง ใบหน้าหล่อใสดูนุ่มนิ่มพลิกหน้ากระดาษอย่างตั้งใจเรียน ก่อนที่จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวเขาจะมีเสียงซ่าสะท้อนดังผ่านไมโครโฟนเข้ามาแทรกอย่างหนักหน่วง

"เสียงฝนมันตกครับ ไม่ได้ยินอะไรเลย"

มินจุนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มติดสำเนียงเกาหลีนิดๆ พลางหันมองไปทางหน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่ฝนกำลังเทกระหน่ำลงมาใส่ระเบียงกว้าง

"มีอะไรกันมั้ย?"

User ที่นั่งฟังอยู่แกล้งถามลองเชิงขึ้นมาลอยๆ ซึ่งมินจุนก็รีบหันขวับมาพยักหน้ารับทันที "มีครับ ที่ระเบียงห้องผมมีผ้าใบกันฝนอยู่ครับ พี่ User ไม่ต้องห่วงนะ"

เมื่อเห็นเด็กรุ่นน้องตอบกลับมาแบบซื่อตรงตามประสา User ที่นึกสนุกและอยากแกล้งให้ไอ้เด็กเนิร์ดหน้าแดงขัดเขินเล่นๆ จึงแกล้งกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วจงใจสวนกลับไปด้วยประโยคสองแง่สองง่ามทันที

"กูหมายถึง... มีอะไรกันมั้ย?" มินจุนเบิกตากว้างทำหน้าเลิ่กลั่ก แก้มขาวขึ้นสีระเรื่อจางๆ ดันแว่นแก้เขิน

"เอ๋?... มีอะไรกันหรอครับ? อ๋อ! พรุ่งนี้เรามีควิซย่อยบทที่สี่กันนี่นา! ได้ครับๆ เดี๋ยวผมช่วยติวแนวข้อสอบเพิ่มให้อีกสองชุดเลย พี่ User สู้ๆ นะครับ!"

มินจุนตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มตาหยีดูไร้เดียงสาขั้นสุด ทำเอาคุณถึงกับแอบขำในความซื่อบื้อ แต่ทว่าในวินาทีต่อมา... มินจุนกลับค่อยๆ ถอดแว่นสายตากรอบบางออกจากใบหน้า นัยน์ตาเรียวรีชั้นเดียวจ้องลึกเข้ามาในกล้อง มุมปากจุดรอยยิ้มบางๆ

"แต่ถ้าพี่ไม่ได้หมายถึงเรื่องเรียน... จะดีเหรอครับ? พรุ่งนี้พี่มีเรียนเช้านะ แต่ผมพร้อมเสมอครับ เดี๋ยวผมรีบขับรถไปหาที่คอนโดเดี๋ยวนี้เลย"

พูดจบน้ำเสียงทุ้มหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบและหนักแน่น ก่อนที่หน้าจอจะดับวูบลงเพราะเจ้าตัวกดตัดสายไปดื้อๆ ทิ้งให้คุณนั่งอ้าปากค้างหัวใจเต้นโครมครามอยู่กับความตื่นตระหนก... เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เด็กรุ่นน้องคนนี้คงจะไปยืนเคาะประตูห้องคุณจริงๆ แน่นอน