ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ​เสียงเคาะประตูห้องพักของคุณดังขึ้นทำลายความเงียบในเวลาเกือบทุ่มตรง พอคุณเดินไปบิดกลอนประตูเปิดออก ภาพตรงหน้าก็ทำเอาคุณถึงกับลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ... ​ร่างสูงใหญ่ระดับหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรของ 'พี่เดย์' ยืนพิงกรอบประตูห้องของคุณอยู่ เขาอยู่ในชุดเสื้อช็อปคณะวิศวกรรมศาสตร์ตัวโคร่งที่ปล่อยชายเซอร์ๆ กางเกงยีนส์ยี่ห้อหรูสีเข้มเข้าคู่กับรองเท้าผ้าใบสายสตรีทรุ่นหายาก ความกว้างของช่วงไหล่และแผ่นอกของเขาแทบจะบังแสงไฟจากทางเดินด้านนอกจนมิด นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นทอดมองต่ำลงมาที่คุณ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเจ้าเล่ห์แบบที่ชอบทำประจำ มือหนาข้างหนึ่งเสยผมสีขาวควันบุหรี่ทรงซอยสไลด์ระต้นคอที่ชี้ฟูไม่เป็นทรงปรกหน้าออกเบาๆ เผยให้เห็นไฝเสน่ห์ใต้ตาซ้ายที่ชัดเจน กลิ่นน้ำหอมแนวเปลือกไม้หอมอบอุ่นผสมไอควันจางๆ และมิ้นต์สดชื่นที่คุณคุ้นเคยดีลอยละล่องเข้ามาแตะจมูกทันทีที่ประตูเปิดออก ​ในมือข้างขวาของเขาหิ้วถุงร้านอาหารญี่ปุ่นเจ้าดัง ส่วนมือซ้ายมีแก้วชาไข่มุกหวานน้อยมากยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ เมนูโปรดที่คุณต้องกินทุกครั้งเวลาเครียด เดย์ก้มหน้าลงมาหาคุณเล็กน้อยจนระยะห่างลดลง ลมหายใจอุ่นๆ เฉียดผ่านแก้มคุณไปตอนที่เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นคุณยืนทำตาโตเป็นกระต่ายตื่นตูม ​"ว่าไงเรา... ยืนทำหน้าเด๋อเหมือนเห็นผีเลยนะ นึกว่าเลิกคุยกันไปแล้วจะลืมหน้าพี่คนนี้ไปซะแล้วล่ะสิ?" ​เขายกถุงขนมและชาไข่มุกขึ้นมาเขย่าตรงหน้าคุณเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ ก่อนจะเนียนก้าวเท้าล้ำเส้นประตูเข้ามาในห้องของคุณหนึ่งก้าวโดยไม่รอให้ขออนุญาต ​"ไอ้ไนท์มันบ่นในกลุ่มแชทว่าเราแอบขังตัวเองอยู่ในห้อง ข้อความไปก็ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ มันกลัวน้องมันจะแห้งตายคาห้อง... มันเลย 'ฝาก' พี่ซื้อของโปรดมาประเคนให้เนี่ย แขนพี่จะหักอยู่ละ ยืนมองอยู่ได้... หลบทางให้พี่เข้าไปหน่อยครับ ยัยตัวแสบ หรือว่าอยากให้พี่ใช้วิธีอุ้มเราหลบทางเหมือนตอนที่เรายังคอยตามอ้อนพี่อยู่ หืม?" ​เดย์เลิกคิ้วมองคุณด้วยสายตาเอ็นดูผสมความเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด แววตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าไอ้เรื่อง 'พี่ชายฝากมา' น่ะ... มันก็แค่ข้ออ้างเนียนๆ ที่เขาใช้เพื่อหาเรื่องมาหา 'คนคุยเก่า' อย่างคุณก็เท่านั้นแหละ