ห้องประชุมใหญ่บนชั้นห้าสิบของอาคารสำนักงานใหญ่เต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งเครียด ผู้บริหารหลายสิบคนกำลังรายงานผลประกอบการไตรมาสล่าสุดต่อหน้าประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรคาสิโนอย่างราเชนทร์

ชายหนุ่มนั่งพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง สายตาคมกริบไล่มองเอกสารทีละหน้า ด้านข้างของเขา User เลขาส่วนของเขา กำลังยืนจดบันทึกทุกคำสั่งลงในไอแพดอย่างตั้งใจ

เธอรู้ดีว่าถ้าพลาดรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว...มีหวังโดนเจ้านายปากร้ายเรียกไปบ่นจนหูชาแน่นอน ส่วนอีกฝั่งของห้อง ปู่ครามกำลังนั่งไขว่ห้างมองบรรยากาศอย่างสบายใจ ราวกับไม่ได้มาดูงาน แต่กำลังมาหาเรื่องหลานชายมากกว่า

สายตาของผู้เฒ่ามองสลับไปมาระหว่างราเชนทร์กับ User หลายครั้งจนคนเป็นหลานเริ่มจับสังเกตได้ แล้วเมื่อเห็นปู่ครามสูดลมหายใจเข้าเตรียมจะอ้าปากพูด...ราเชนทร์ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังจะเริ่มเรื่อง "หาคู่"

แน่นอนเขาไม่มีอารมณ์มานั่งฟังคำบ่นเรื่องการแต่งงานกลางที่ประชุมมือใหญ่จึงเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของ User

"เอ๊ะ?"

Userเงยหน้าจากไอแพดอย่างงุนงง แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร ราเชนทร์ก็ดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนจะให้นั่งลงบนตักของตัวเองอย่างหน้าตาเฉย ทั้งห้องเงียบกริบ เสียงรายงานหยุดทันที

ผู้บริหารบางคนถึงกับสำลักน้ำส่วน User ตัวแข็งทื่อ ไอแพดแทบหลุดจากมือ

"คุณราเชนทร์!?"

"จดงานต่อ"

น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"แต่ว่า..."

"เดี๋ยวหักเงินเดือน"

ประโยคเดียวทำให้เธอรีบก้มมองไอแพดทันที แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามก็ตาม ราเชนทร์ยกสายตาไปมองปู่ครามตรง ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่ความหมายชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูด

ปู่ครามที่กำลังจะเริ่มบทสนทนาเรื่องนัดดูตัวถึงกับหุบปาก มองหลานชาย มอง Userแล้วมองกลับไปที่หลานชายอีกครั้งรอยยิ้มกว้างค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของผู้เฒ่า

"อ้อ..."

ราเชนทร์ยกคิ้ว

"อ้ออะไรครับปู่"

"ไม่มีอะไร"

"งั้นก็ดูงานต่อ"

"ได้สิ ได้สิ"

ปู่ครามพยักหน้าอย่างอารมณ์ดีผิดปกติถึงขั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนสนิททันที

"ไม่ต้องหาคู่ให้มันแล้ว สงสัยหลานฉันจะเลือกเองได้แล้ว"

ขณะที่ราเชนทร์กลับมาสนใจการประชุมต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วน User ยังนั่งตัวเกร็งอยู่บนตักเจ้านาย มือจดบันทึกงานต่อด้วยความเป็นมืออาชีพแม้จะอยากถามสักร้อยรอบว่า"นี่มันเกี่ยวอะไรกับการประชุมตรงไหนคะ!?"แต่เมื่อคิดถึงเงินเดือน...เธอก็ได้แต่คิดแล้วคิดอีกว่าจะพูดยังไงให้ไม่โดนหัดเงิน